Νεφέλη Π.Ζ.
Εμένα πολλά...τρυφερά,αθώα χρόνια,γεμάτα όνειρα!!!
Και τόσα ακόμα.... Νιλς Χολγκερσον,Παραμυθάς,Στρουμφάκια κ.α.
Τί και αν είμαι 37;! Ε; Το παιδικό κομμάτι της ψυχής μου,παραμένει πάντα αναλοίωτο στο πέρασμα του χρόνου!!!
Τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα tango
κι ένα άγγιγμά σου κάτω από το τραπέζι
................................................................
Τα λεφτά μου όλα δίνω για μια ζημιά
που θα κάνει άνω κάτω την λογική σου
..............................................................
Εαρινή Ισημερία σήμερα! Γιορτάζουμε την Άνοιξη!!!
Εσύ με ξέρεις πιο πολύ απ' όλους στη ζωή μου
Τα μαγικά ταξίδια μου τα έκανες και εσύ
.........................................................................
Σου λεω με ξέρεις πιο πολύ απ' όλους στη ζωή μου
Για σένα είναι πάντα απλό να ψάξεις να με βρεις
.............................................................................
Και αν λείπει το άλλο σου μισό
μισός μένεις και εσύ
Προχθές,για ακόμη μια φορά,βρέθηκα αντιμέτωπη με το ανάπηρο μυαλό μιας γυναίκας.
Ένα παλλικάρι καθηλομένο σε αναπηρικό καροτσάκι,φοιτητής,έψαχνε να νοικιάσει ένα διαμέρισμα να μείνει με τον αδερφό του,ο οποίος θα τον φρόντιζε.Το μόνο που ζητούσε,το παλλικάρι,ήτανε το διαμέρισμα να μην είναι σε όροφο,για ευνόητους λόγους.
Ο Βασίλης τους έδειξε ένα διαμέρισμα που είχαμε προς ενοικίαση,το οποίο ήταν ότι πρέπει για την περίπτωση.Χωρίς σκάλες,με αυλή και γενικά προσβάσιμο για τον νεαρό και τις ανάγκες του.Έτσι τουλάχιστον πιστεύαμε εμείς.
Η κυρία όμως που νοίκιαζε είχε άλλη άποψη.Δεν δέχτηκε να νοικιάσει το διαμέρισμά της σε έναν ανάπηρο! Δεν ήθελε,όπως μας είπε να τον βλέπουν τα παιδιά της και να φοβούνται!
Το παλλικάρι έφυγε με αξιοπρέπεια,περιμένοντας όπως μας είπε να του βρούμε κάτι άλλο.
Σφίχτηκε η ψυχή μου,κόμπος το στομάχι μου,οργή μεγάλη μέσα μου.
Είναι δυνατόν;!
Και όμως είναι...θα φοβότανε λέει τα παιδιά της...θα φοβότανε από τί;Επειδή θα βλέπανε έναν πολύ αξιόλογο άνθρωπο που παρά το προβλημά του ζει και θέλει να σπουδάσει;
Και τα παιδιά της δηλαδή η κυρία τα έχει σε γυάλα; Δεν θα δούνε ποτέ στο διάβα τους άνθρωπο σε αναπηρικό καροτσάκι;
Ίσα-ίσα θα ήταν μάθηση για τα παιδιά της,θα βλέπανε τί σημαίνει δύναμη ψυχής και θέληση για ζωή,αλλά που να το αντιληφθεί αυτό η κυρία...
Λυπάμαι αλλά φοβάμαι πως η συγκεκριμένη γυναίκα χρησιμοποίησε ως δικαιολογία τα παιδιά της,το πρόβλημα δεν ειναι τα παιδιά,το πρόβλημα ειναι οι μεγάλοι και αυτά που ποτίζουν στα μυαλά των παιδιών!
Θεωρώ πως αυτή η γυναίκα είναι ανάπηρη και όχι το παλλικάρι.Γιατί δυστυχώς η αναπηρία του μυαλού είναι πιο άρρωστη από κάθε σωματική αναπηρία!
Ντρέπομαι για εκείνη και της εύχομαι ποτέ στη ζωή της να μην βρεθεί αντιμέτωπη με τέτοιου είδους κοινωνικούς ρατσισμούς.
Παρόμοια γεγονότα έχω αντιμετωπίσει πολλές φορές και κάθε φορά εξοργίζομαι όλο και περισσότερο.
Θα μάθουνε άραγε ποτέ οι άνθρωποι,να είναι Άνθρωποι;
Είναι η δεύτερη αναφορά που κάνω εδώ μέσα στο μικρό Πρίγκιπα και ίσως υπάρξη και τρίτη και τέταρτη και...και..και..γιατί το μικρό Πρίγκιπα δεν το χωρταίνω με τίποτα!Είναι το αγαπημένο μου,τόσο αγαπημένο πια που συγκινούμαι με οτιδίποτε αναφέρετε σ' αυτό το αριστούργημα.Είναι το μοναδικό παραμυθένιο δημιούργημα που με κάνει να νιώθω πιο παιδί και απ' τα παιδιά!
μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου
κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου
Όταν η ψυχή μου πιάνει πάτο,κάνει παρέα με το τίποτα.
Το αγαπάω το τίποτα.
Μου δίνει τη δυνατότητα να συναντήσω το ΟΛΑ και να γεμίσω ξανά.
Όταν κοιτάζω κατάματα τη λέξη τίποτα,αυτή την τρισύλλαβη λέξη,μπορώ να διακρίνω τρία γράμματα.
Το ολοστρόγγυλο όμικρον που το συνδέω με την οντότητα,την ολοκλήρωση.
Το καλοσχηματισμένο λάμδα,που μου δείχνει τη θάλασσα.
Και το ανυπέρβλητο άλφα,που είναι η αρχή,το ξεκίνημα.
Τρία γράμματα που έχουν τη δύναμη να φωτίζουν μέσα σε μια κενή τρισύλλαβη λέξη.
Τρία γράμματα που διεισδύουν στα μάτια μου και φτάνουν στη ψυχή μου,σαν αντιβίωση.
Γλυκαίνω σιγά σιγά,φεύγει το κενό,αρχίζει αίσθημα δίψας για ζωή,για όνειρα.
Άν αγάπησα το τίποτα,είναι γιατί με οδήγησε στο ΟΛΑ!
Νεφέλη Π.Ζ.
Είναι όμορφο να νιώθεις την ανάγκη να πεις ευχαριστώ.Είναι ένα συναίσθημα μεγαλειώδη που φτιάχτηκε για να εκφράζετε και να γεμίζει η ψυχή!
Για να φτάσουμε στην ανάγκη αυτής της έκφρασης,σημαίνει πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι!
Έχω ανάγκη,επιθυμία αν θέλετε,να εκφράσω αυτό το συναίσθημα προς όλους εσάς,τους ορατούς "αόρατους" φίλους μου!Εκείνους που αξιώθηκα να γνωρίσω από κοντά,μα και τους υπόλοιπους,που ίσως τους γνώρισα καλύτερα από τους πρώτους αφού με εμπιστεύθηκαν να δω τον εσωτερικό τους κόσμο.
Όλους εσάς που χρόνια τώρα με στηρίζετε,με δεχόσαστε και με ανεχόσαστε.
Όλους εσάς που με εμπιστευθήκατε και μου ανοίξατε τη ψυχή σας.Όπως σας την άνοιξα και εγώ και που όλοι μαζί συνταξιδιώτες,συνεχίζουμε ετούτο το ταξίδι χωρίς σταματημό.Ταξιδεύουμαι πότε με φουρτούνα και κύματα μεγάλα και πότε με γαλήνη και νηνεμία.Μα όλα τα ταξίδια δικά μας είναι και τ' αγαπάμε!
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω έναν έναν ξεχωριστά,μιας και ο καθένας σας είναι ξεχωριστός,μα είσαστε πολλοί και δεν θέλω κανέναν να ξεχάσω.Ο καθένας από εσάς και ένας συνδετικός κρίκος που συνετέλεσε στην ολοκλήρωση της αλυσίδας.
Σας αφιερώνω το τραγούδι της Χαρούλας Αλεξίου που το βρήκα χάρη στη γλυκιά μας Ελενίτσα και στο άκουσμα του πλημμύρησα συναισθήματα για όλους εσάς! Συνεχίζω μετά την Ελενίτσα τις ευχαριστίες,να γίνει κύκλος αγάπης!
Σας ευχαριστώ από καρδιάς για όλα όσα μου δώσατε,να είσαστε πάντα καλά!!!
Οι δικοί μου ξένοι οι πιο μακρινοί
Είναι αυτοί που ζουν κοντά μου
........................................
Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός
Μέσ στην άγνωστη ψυχή του
......................................
Οι δικοί μου ξένοι είν οι αγαπημένοι...
Οι δικοί μου ανθρώποι ζούνε μακριά
Κι από μακριά αγαπάνε
Έτσι μεγαλώνει ο κόσμος κι η καρδιά
Και θυμόμαστε όπου πάμε
Η μοναξιά έχει δυο μορφές.Τη μια της μορφή τη συναντάμε σε ανθρώπους,που οι διάφορες καταστάσεις της ζωής,τους ανάγκασαν να μείνουν μόνοι.Την άλλη της μορφή τη συναντάμε σε ανθρώπους που ενώ περιβάλονται από κόσμο,έχουν έντονη δραστηριότητα αλλά μέσα τους νιώθουν υπαρξιακά μόνοι.
Ένα κολπάκι για να αντιμετωπιστεί η μοναξιά,είναι απλά να την αγνοείς.Αν καταφέρεις και δεν της δώσεις σημασία θα είναι σα να μην υπάρχει.
Η μοναχικότητα πάλι έχει και εκείνη δυο μορφές.Συναντάμε τη μοναχικότητα των μοναχών,αλλά και τη μοναχικότητα των κοσμικών.
Η μοναχικότητα είναι επιλογή και γίνεται συνήθως κατόπιν σκέψεως.
Η μοναχικότητα επιλέγεται από κάποιους ανθρώπους είτε γιατί νιώθουν θλίψη και απογοήτευση από τις καταστάσεις,είτε γιατί οι άλλοι δεν τους δέχονται και έτσι τους εμποδίζουν να υλοποιήσουν όσα θέλουν,είτε γιατί μόνο μέσα από τη μοναχικότητα θα καταφέρουν να "εκτελέσουν" την "αποστολή" τους.
Η μοναξιά μας φορτώνεται με το έτσι θέλω, ενώ η μοναχικότητα είναι αναζήτηση και κάποιες φορές,είναι ίσως ανάγκη.
Εκείνος που ζει με τη μοναξιά,πονάει,ενώ εκείνος που ζει με τη μοναχικότητα είναι ήρεμος,γαλήνιος και απλά υλοποιεί αυτό που θέλει μέσα από την επιλογή του.
Η μοναξιά και η μοναχικότητα δεν είναι συγγενείς.Καλά είναι κάποτε να μάθουμε να τις διαχωρίσουμε αυτές τις δύο έννοιες.Έτσι θα αποφύγουμε εσωτερικές συγκρούσεις με τους ευατούς μας αλλά και με τους άλλους.
Ξεκινώντας μια προσωπική έρευνα,για ένα κείμενό μου σχετικά με τη διαφορετικότητα κάποιων ανθρώπων και σε συνδυασμό με κάποιο προσωπικό μου βίωμα,που θα ήθελα κάποτε να τολμήσω να μοιραστώ μαζί σας,εκφράζω από ψυχής πως.... υπάρχουν άγγελοι!!!
Αφιερωμένο στους επίγειους αγγέλους,που με μεγάλο τίμημα και συναισθηματικό φορτίο,συνεχίζουν ακόμα το έργο τους!
Σας παραθέτω τον παρακάτω διάλογο,όταν κάποτε ερωτήθηκα που σκέφτομαι τα όσα γράφω.Εύχομαι από τον παρακάτω διάλογο κάποιοι να καταφέρουν να ακούσουν και να δουν μέσα τους.Να πάρουν θάρρος και να γίνουν αυτό που είναι.
"Πού τα σκέφτεσαι όλα αυτά που γράφεις;"
"Δεν τα σκέφτομαι.΄Ερχονται μόνα τους."
"Πώς;"
"Δεν ξέρω.Μου έχει τύχει να πλένω τα πιάτα και να έχω μπροστά μου,εικόνα,ένα ολόκληρο κείμενο,το οποίο οφείλω να μεταφέρω στο χαρτί."
"Δεν γίνεται αυτό που λες."
"'Αλλοτε πάλι,μπορεί να πίνω απλά τον καφέ μου και πάλι να βλέπω ένα ολόκληρο κείμενο,το οποίο οφείλω να μεταφέρω στο χαρτί."
"Θα μου πεις τον τρόπο να το κάνω και εγώ;"
"Δεν υπάρχει τρόπος.Είναι το Φως που με καθοδηγεί.Έχεις δει το Φως;"
"Όχι."
"Θα το δεις.Όλοι το βλέπουν κάποτε..Εστω και αργά."
"Δεν θέλω να το δω αργά."
"Τότε άκου την ψυχή σου.Το πνεύμα σου.Όταν αρχίσεις να ακούς από μέσα,τότε θα δεις την πρώτη λάμψη.Άν σου αρέσει η μουσική,γίνε το τραγούδι,ο χορός,αν σου αρέσει η γραφή,γίνε η πένα,το χαρτί,αν σου αρέσει η ζωγραφική,γίνε το δέντρο,η θάλασσα,ο ουρανός του πίνακά σου.Άν αρχίσεις να κάνεις αυτό που έχεις έμφυτο μέσα σου,ό,τι και αν είναι αυτό,τότε θα δεις το Φως και εκείνο θα σε καθοδηγεί,ώστε να είσαι αυτό ακριβώς για το οποίο γεννήθηκες."
"Χμ...μου αρέσει η κηπουρική."
"Κάντο.Κάντο όμως με ψυχή,μιλώντας στα λουλούδια σου,στα δέντρα σου και εκείνα θα στο ανταποδώσουν.Ξέρεις γιατί κάποιοι γίνονται τέλειοι στη δουλειά τους;"
"Γιατί;"
"Γιατί είδαν το Φως μέσα τους και κάνουν επάγγελμα αυτό που έχουν έμφυτο.Αυτό είναι ευλογία.Δουλεύουν με ψυχή και αυτό αντανακλάται στο σύμπαν.Η ενέργειά του ρέει σε κάθε εργαλείο τους,σε κάθε κίνησή τους.Αυτό μεταδίδεται αυτομάτος και στους άλλους.Κάνε αυτό που έχεις έμφυτο,μόνο μη φοβηθείς να κοιτάξεις μέσα σου."
"Μπορεί δηλαδή να φοβηθώ;Να πονέσω;"
"Ναι.Άλλα μην τρομάξεις και το βάλεις στα πόδια,γιατί τότε θα μείνεις μόνιμα στο σκοτάδι."
"Και πρέπει να το κάνω μόνος μου αυτό;"
"Επιφανειακά ναι,ουσιαστικά όμως δεν θα είσαι μόνος.Ούτε τώρα που μιλάμε είσαι μόνος."
"Μα δεν βλέπω κανέναν άλλον εκτός από εμένα και εσένα."
"Δεν βλέπεις,αλλά μπορείς να νιώσεις.Είναι ο πνευματικός σου οδηγός,αν θέλεις τον λες Άγγελο ή νεράιδα,ή ό,τι σε αγγίζει μέσα σου.Αλλά νιώσε και ακολούθησε τα βήματά του.Έτσι θα δεις το Φως."
"Μα είναι κερδοφόρο το επάγγελμα του κηπουρού;"
"Άν όλοι επιλεγαμε ως επάγγελμα αυτό που έχουμε έμφυτο,χωρίς περιπλανήσεις,θα ζούσαμε ισορροπημένα.Αλλά πώς; Ζούμε στο σκοτάδι και το σκοτάδι μας περιπλανεί.Νομίζουμε πως πήραμε το σωστό μονοπάτι και το καταλαβαίνουμε μόνο όταν βγούμε στη λάθος διεύθυνση,από αυτή που με τόσο κόπο ψάχναμε,καιρό πολύ."
"Εσύ έβλεπες πάντα το Φως;"
"Ναι.Και όταν κάποιες φορές το αγνόησα,το πλήρωσα.Όλα έχουν τίμημα.Αφού έπαθα και έμαθα,τώρα πια εμπιστεύομαι το Φως.Ακούω τη φωνη μέσα μου."
"Σου δείχνει κάθε μέρα τί να γράφεις;"
"Όχι."
"Γιατί;"
"Γιατί μόνο έτσι θα εξασκηθώ στην υπομονή.Μόνο έτσι θα καταλάβω τί θα πει έμπνευση,Θεική καθοδήγηση."
"Θέλω να καταφέρω να νιώσω όσα μου λες."
"Νιώθεις ήδη.Ακολούθησε τη ψυχή σου και θα δεις την αντίπερα όχθη.Όταν γίνει αυτό θα με καταλάβεις και θα γελάς με την ερώτησή σου: Πού τα σκέφτεσαι όλα αυτά που γράφεις;"
"Ευχαριστώ."
"Εγώ σ' ευχαριστώ.Είναι πολύ σπάνιο πια να συναντάς ανθρώπους που θέλουν να δουν το Φως.Που θέλουν να δουν προς τα μέσα."
Οι κλέφτες είναι αυτοί που παίρνουν κάτι που ανήκει σε άλλον.Είναι αυτοί που χωρίς τη θέληση μας,παραβιάζουν και παίρνουν αυτό που θέλουν.
Ομολογώ πως οι κλέφτες δεν με απασχόλησαν ποτέ ιδιαίτερα,όσο με απασχόλησαν οι "κλέφτες"!
Τί μπορούν να μου πάρουν οι κλέφτες;Χρήματα;Προσωπικά αντικείμενα;Το αυτοκίνητο;Το κινητό;Ε και;Όλα αυτά τα βρίσκω ξανά.Θα τρομοκρατηθώ για λίγο,θα λυπηθώ,θα μετρήσω τις απώλειες και θα συνεχίσω.Όλα αυτά θα τα βρω ξανά.
Το προβλημά μου είναι οι "κλέφτες".Τους φοβάμαι,αλλά και τους λυπάμαι.
Είναι άτομα υπεράνω υποψίας,κινούνται ανάμεσά μου,συμμετέχουν στη ζωή μου.
"Κλέφτες" ψυχών σε ποικίλες μορφές.Φιλίας,συγγένειας,εργασίας.Είναι όλοι δίπλα μου,γνωρίζουν τη χαρά μου,τη λύπη μου,τις ιδεές μου... μερικά από τ' όνειρά μου...
Αρχίζουν να "κλέβουν" κάτι που δεν έχουν,συνήθως το κάνουν με τέχνη,έτσι ώστε ν' αργήσω να καταλάβω τι γίνεται.
Κάποιες φορές τους φοβάμαι,πονάει πολύ το να κλέβουν κομμάτια της ψυχής σου.
Τις περισσότερες όμως φορές τους λυπάμαι.Τους βλέπω έτσι άβουλους και τρομαγμένους να κάνουν το μοναδικό που μάθανε στη ζωή τους,να "κλέβουν" και πραγματικά τους λυπάμαι.
Θα είναι πάντα αντίγραφα,απομίμηση,γιατί όσο και αν μου "κλέψουνε",όσο και αν περάσουν για δικό τους αυτό που "κλέψανε",πάντα θα υπάρχει το προτότυπο.
Θα με πονέσουν και άλλο,θα με "κλέψουν" ξανά αλλά βαθειά μέσα μου θα είμαι ευτυχισμένη,γιατί καταφέρνω να είμαι εγώ χωρίς να "κλέψω" από κανέναν!
Εκείνες τις ώρες,που η νύχτα παραδίδει ήσυχα τη σκυτάλη στην μέρα.Που μπερδεύεσαι από μέθη,με τ' άρωμα της αυγής.
Είσαι ακριβώς έτσι όπως σε έχω ονειρευτεί.
Απλός θνητός, με αύρα έντονη,σαρωτική.
Δεν καταλαβαίνεις ότι σε βλέπω,κοιμάσαι,έχοντας παραδοθεί στον Μορφέα.
Στέκομαι εκεί,δεν σαλεύω μη σε ταράξω και σε ξυπνήσω.
Μόνο σε κοιτάω, στέλνοντας σου δύναμη και προστασία,να τ' έχεις εφόδια σαν ξυπνήσεις,για να μπορείς να αντιμετωπίσεις την νέα μέρα.
Είσαι όμορφος,είσαι παιδί,φοβάμαι πως πάντα θα είσαι παιδί.
Όχι δεν είναι κακό,τα παιδιά είναι πάντα αρεστά.
Δεν βαστάω,θ' αγγίξω προσεκτικά το χέρι σου,μη σε ξυπνήσω.
Λίγο, να νιώσω την αφή σου.
Δεν αρκεί.Θα σκύψω λίγο το προσωπό μου ν' αγγίξει το δικό σου.
Τα χείλη μου,πάνω στα δικά σου,λίγο να πάρω μαζί μου από τη γεύση τους,να 'χω παρέα στο ταξίδι.
Πρέπει να φύγω,να σε χαιδέψω λίγο,να σε φιλήσω.
Σε είδα και γέμισε η ψυχή μου.
Από μικρή με ρωτούσανε: Εσύ τι θέλεις να σου πάρουμε;
Θεωρούσα την ερώτηση περιττή,ανθρώπινη βέβαια και σεβαστή,μα όχι για τα δικά μου μέτρα.
Ζητούσα,ζητάω ακόμα,μα μου τα δίνανε ανάποδα.
Μου άρεσαν τα παραμύθια,ζητούσα παραμύθια με πρίγκηπες και νεράιδες και μου δίνανε "ταινίες θρίλερ" με "τέρατα" και "κτήνη",να φωνάζουν και να χτυπιούνται.
Λαχταρούσα αρμονικές οικογένειες με πίστη και πνεύμα ομαδικότητας.Ήθελα ηρεμία και ασφάλεια,μου δώσανε φασαρία και ανασφάλεια.Ήθελα ήλιο,πήρα καταιγίδα.Χαμόγελο,μα έβλεπα δάκρυα.Ζωή μα βίωνα θανάτους.
Όλα αντίθετα.Η ερώτηση επαναλαμβανότανε: Εσύ τι θέλεις να σου πάρουμε;
Έβλεπα,δεν μιλούσα.Έφτανε η απάντηση στα χείλη μου,κόμπιαζα και επέστρεφε πάλι πίσω.Γιατί ν' απαντήσω; Δεν θα καταλάβουν,θα με πουν "ελαφριά" πάλι.
Ζητούσα με πράξεις,αλλά χωρίς να ειπωθούν λέξεις πως να καταλάβουν;
Θύμωνα μερικές φορές που δεν καταλάβαιναν.
Θέλεις μια κούκλα,όμορφη με μακριά ξανθά μαλλιά;
Θέλεις ένα ποδήλατο;
Θέλεις μήπως μια μπλούζα,παππούτσια;
Δεν μπορεί,κάτι θα θέλεις.
Τους κοιτούσα στα μάτια,θέλω αγάπη,ηρεμία στο σπίτι,σιγουριά,έλεγα από μέσα μου.Πάντα σιωπηλά,πάντα από μέσα μου.
Φαίνεται πως τελικά ζητούσα μάλλον κάτι πολύ ακριβό,που όλα τα λεφτά του κόσμου δεν φτάνανε για να μου το αγοράσουνε.
Πλέον διαπίστωσα πως μάλλον έκανα λάθος που ένιωθα έτσι.Πως ίσως τελικά μου αγοράσανε όλα όσα ζήτησα,απλά με άλλο τρόπο.
Ναι μάλλον είναι έτσι.
Από τις "ταινίες θρίλερ" εκτίμησα περισσότερο τα παραμύθια.Από τις φασαρίες και τις γκρίνιες έμαθα να δίνω μόνο αγάπη,από την καταιγίδα εκτίμησα και αγάπησα τον ήλιο και από τους θανάτους διδάχτηκα τι θα πει ζωή,ποιά είναι η ουσία και πως οφείλω να φέρομαι στους ανθρώπους.
Ίσως τελικά να μην έχει σημασία ο τρόπος ή ίσως όσο πιο επίπονα γίνεται τόσο πιο πολύ εκτίμηση έχει...ίσως.Αλισβερίσι να γίνεται,να μη χαθεί το πάρε και το δώσε.
Πήρα και δίνω.
Μην κοπεί το σχοινί.
Δεν είμαι μόνο κύτταρα,εκκρίσεις ιδρώτα και σιελογόνους αδένες.
Δεν είμαι μόνο σάρκα και οστά,ακουστικός πόρος και ουρανίσκος.
Πάψε να με βλέπεις ως βιολογία.
Όλα αυτά είναι απλά χώμα.Είναι ανώφελο να αναλώνεσαι τόσο πολύ σε χωματένια ύλη.
Είναι σα να έρχεσαι επίσκεψη σπίτι μου και να βλέπεις μόνο το σπίτι μου και τη λειτουργηκότητά του.Εγώ να μην υπάρχω.
Έτσι κάνεις και με τη βιολογική μου ύλη.Βλέπεις το έξω μου λεπτομερώς,εμένα όμως δεν με βλέπεις.Όλα αυτά που ψάχνεις έξω μου τα έχω μέσα μου.Αν με κοιτάξεις στα μάτια θα τα βρεις,όλα όσα ψάχνεις,μα δεν το κάνεις,δεν κοιτάς ποτέ εκεί για αυτό και ποτέ δεν ανακαλύπτεις τίποτα.
Είναι απλό κοιτάς ίσια στα μάτια,εκεί συναντάς τη ψυχή μου,δηλαδή την αλήθεια.
Μην εστιάζεις στα ρούχα μου,στα μαλλιά μου,στα παππούτσια μου,στο μακιγιάζ μου,όλα αυτά είναι χώμα.Αν ασχοληθείς παραπάνω απ' όσο πρέπει με το χώμα κινδινεύεις να γίνεις τυφλοπόντικας.Θα αντέχεις να επιβιώνεις μόνο μέσα στο χώμα και μόνο για το χώμα.Μην το κάνεις,δεν αξίζει.
Άρχισε να με κοιτάς μέσα,αγνόησε το έξω μου,δεν είναι δικό μου,είναι δανεικό.Άλλωστε φεύγοντας από εδώ μόνο το μέσα μου θα πάρω.Μην χάνεις άλλο χρόνο σε χωματένιες υποθέσεις.Υοθέτησε τις λέξεις μάτια,χαμόγελο,ψυχή,αγάπη,φως και έλα να με βρεις μέσα μου.Όταν βιώσεις αυτό τότε θα εχεις στ' αλήθεια συναντηθεί μαζί μου και εγώ μαζί σου.
Η μαγεία είναι να καταφέρεις να επικοινωνήσεις με το μέσα που είναι η αλήθεια και όχι με το έξω που είναι εφήμερο και μάταιο.
Διάβασα κάπου πως ο σεβασμός δεν επιβάλεται,εμπνέεται!
Άν μείνω σε αυτή τη φράση θα βρω ίσως μια δικαιολογία ώστε να είμαι κάπως ελαστική με όλους εμάς που λεγόμαστε,άνθρωποι.
Από πού να εμπνευστούν οι άνθρωποι σήμερα ώστε να σεβαστούν;
Από το σύστημα; 'Ο,τι κινείται είναι σάπιο.παιχνίδι με άνισους κανόνες.
Από τις πολλές ευκολίες γύρω μας;Λένε πως η στέρηση οδηγεί στο σεβασμό.Στέρηση,απόκτηση αυτού που στερηθήκαμε,εκτίμηση που το αποκτήσαμε,άρα,σεβασμός.
Η οκνηρία δεν φέρνει σεβασμό και εμείς σήμερα από δαύτη κουβαλάμε μπόλικη,αφού όλα τα κάνουν τα μηχανήματα και όλα είναι με κωδικούς.
Τα παιδιά μας τι να τα εμπνεύσει να σεβαστούν;Το παιδαγωγικό σύστημα; Εμείς που όλα τους τα δίνουμε απλόχερα και δεν τα αφήνουε να δουλέψουν το μυαλό τους;
Όλα για καλύτερα τα κάνουμε τάχα και όλα χάλια γίνονται.
Σέβομαι,σημαίνει αντιμετωπίζω με σεβασμό,τηρώ,δεν παραβιάζω.Πόσοι από εμάς γνωρίζουν αυτό τον ορισμό άραγε;
Ίσως για να γίνει αντιληπτή η έννοια του σεβασμού να πρέπει να υπάρχει πολιτισμένη ηθική.Από εκέι μάλλον θα πρέπει ν' αρχίσουμε.Άν δεν διώξουμε τον εγωισμό,το μίσος,την κακία,την ζήλεια,το συμφέρον...αχ! αυτό το συμφέρον..ίσως τότε αποκτήσουμε πολιτισμένη ηθική.Και ίσως μετά έρθει και ο σεβασμός.
Και τότε θα σέβομαι,θα σέβεσαι,θα σεβόμαστε!
Σεβασμός στις ψυχές όλων!
Σεβασμός στο θείο δώρο που λέγεται ζωή!
Είμαι σύννεφο,ο άνεμος με αποσυνθέτει και η ενέργεια του νερού με δημιουργεί ξανά.
Δεν φοβάμαι τον άνεμο που με διαλύει γιατί έχω σύμμαχο το νερό,δεν κουράζομαι να παλεύω μαζί του,γιατί ξέρω πως θα δημιουργηθώ ξανά και ξανά και ο άνεμος δεν θα καταφέρει ποτέ να με εξαφανίσει.
Δεν μπορείς να με αγγίξεις,γιατί σου ξεγλιστράω,δεν είσαι Θεός,μόνο Εκείνος με αγγίζει.
Μπορείς να παίζεις μαζί μου μόνο δίνοντας μου μορφές κατά πως θέλεις,μπορώ να σου κάνω αυτή τη χάρη για να σε ξεγελάω,πως τάχα σου δίνομαι,μα δεν μπορείς ποτέ στα αλήθεια να με πιάσεις.
Τα σύννεφα σου αρέσουνε,θα τα ζηλεύεις πάντα και για αυτό θα τα πολεμάς πάντα.Σου αρέσει η ελεύθερη κίνηση τους,το ευέλικτο σχήμα τους,θέλεις να απλώσεις το χέρι να γευτείς την υφή τους.Δεν μπορείς.Για αυτό πολεμάς ενάντια τους.Για αυτό σου ξεγλιστράω πάντα.Δεν θα σε φοβηθώ ποτέ,όσο δυνατά και αν φυσάς πάνω μου.Θα χάνομαι όταν θέλει να με προστατέψει Εκείνος από τη μανία σου,θα σε ξεγελάμε για λίγο και μετά θα βγαίνω ξανά,παρέα με τους ομοιούς μου,εκεί στον ουρανό,στον δικό μας ουρανό,όπου οι άνεμοι δεν χωράνε και το ουράνιο τόξο υπάρχει πάντα.
Απόψε είπα να μιλήσω με την ομορφιά,μα δεν την βλέπω να είναι πρόθυμη για αυτό.Δείχνει λυπημένη,ίσως θυμωμένη.Τη ρώτησα γιατί,μου αποκρίθηκε πως οι άνθρωποι της εναντιώνονται...μόνιμα...και εκείνη κουράστηκε.Την άφησα στην ησυχία της,δεν είχε νόημα να την πιέσω.Τραβήχτηκα στη μεριά μου,προσπαθώντας να δω γιατί είπε πως μόνιμα οι άνθρωποι της εναντιώνονται.Άρχισα να φέρνω εικόνες με κάθετι όμορφο,τότε θυμήθηκα έναν γνωστό που σε μια συζήτηση μας περί ομορφιάς,γύρισε και είπε πως τα όμορφα θα έπρεπε να τα σκοτώνουμε,για να μην θολώνει ο νους του ανθρώπου από το ωραίο,να μην νιώθει εκείνη τη παραζάλη μέσα του,παρασυρόμενος από το ωραίο.Τον αντέκρουσα λέγοντας του πως ίσα ίσα από τα όμορφα θα πρέπει να παίρνουμε διάθεση για ζωή,ερέθισμα.Δεν το δέχτηκε και η λεκτική μας διαμάχη θυμάμαι κράτησε ώρα,χωρίς αποτέλεσμα.
Γνώρισα όμορφους ανθρώπους,με μια ομορφιά που πήγαζε από τα μάτια τους,δηλαδή με μια αληθινή ομορφιά ψυχής.Όλοι τους είχαν κάτι κοινό.Ποτέ οι άλλοι δεν τους άφησαν σε ησυχία,πάντα στο στόχαστρο,με αποτέλεσμα την ψυχικη τους κούραση και απογοήτευση.
Πόσο το τίμημα της ομορφιάς;Πόση πια η αμαρτία της ομορφιάς ή μήπως πόση η βλακεία των αναταγωνιστών της;
Όπως και να 'χει όμως,από όποια μεριά και αν την βλέπει κανείς,εκείνη δεν παύει να δέχεται επίθεση.Έτσι αυτομάτος επίθεση δέχονται και οι κάτοχοι της,είτε είναι άνθρωποι,είτε λουλούδια,ζώα,αντικείμενα.Μην σας τρομάζει η ομορφιά.Μην απομακρύνεστε από τα όμορφα,είναι πηγή έμπνευσης.Μην απομακρύνεστε από την ομορφιά των ανθρώπων που πηγάζει μέσα από τα μάτια τους,γιατί είναι η είσοδος της ψυχής,εκεί όπου κατοικεί η αγάπη.
«Η ομορφιά είναι η μόνη αυταπόδεικτη αξία»
Οσκαρ Ουάιλντ
Είναι περιττό να κλαίς για το χθες-το χθες έχει τελειώσει.Το συγχωρώ το παρελθόν μου.Συγχωρώ τους ανθρώπους που με πλήγωσαν.Δε θέλω να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου κατηγορώντας και δείχνοντας με το δάχτυλο.Έχω βαρεθεί τόσο πολύ ν' ακούω τους ανθρώπους να αναμασάνε το τι τους έκαναν οι γονείς τους.Ξέρετε τι σας έκαναν οι γονείς σας; Ό,τι καλύτερο ήξεραν. Ό,τι καλύτερο μπορούσαν,σε πολλές περιπτώσεις το μοναδικό πράγμα που ήξεραν.Κανείς δεν ξεκίνησε κακόβουλα να κάνει κακό στα παιδιά του,εκτός και αν ήταν ψυχωσικός.
Μπορείς να συγχωρήσεις;Μπορείς να ξεχάσεις;Μπορείς να πεις "δεν πειράζει, άνθρωποι είναι και αυτοί;" και να τους αγκαλιάσεις; Μετά αγκάλιασε τον ίδιο σου τον ευατό.Ανακάλυψε ξανά ότι είσαι ιδιαίτερος,μοναδικός....Αγκάλιασε τον παλιό καλό σου φίλο!Υπάρχει αυτό που είσαι τώρα και άλλο ένα άπειρο κομμάτι να αναζητήσεις και να ανακαλύψεις.Μην ξοδεύεις τον καιρό σου κλαίγοντας!Συγχώρα τους άλλους!Συγχώρα τον ευατό σου!Δέξου την ευθύνη για την ίδια τη ζωή σου!Αν περάσεις τη ζωή σου με το να σκέφτεσαι το χθες,θα χάσεις αυτό που συμβαίνει τώρα.Η πραγματική πραγματικότητα είναι να είσαι εδώ,στο τώρα!
Από το βιβλίο του Λεό Μπουσκαλιά "Να ζεις,ν' αγαπάς και να μαθαίνεις"
Ανθρωπιστικές επιστήμες-Ψυχολογία συμπεριφοράς
Αφιερωμένο στην αδερφική μου φίλη που τελευταία δοκιμάζεται πολύ μέσα της.
Θα είμαι πάντα δίπλα σου,ελπίζοντας πως μαζί θα καταφέρουμε να σπάσεις τα φράγματα και ν φτιάξεις γέφυρες!
Ο κάθε άνθρωπος που συναντάμε στη ζωή μας,έρχεται για κάποιο σκοπό και από κάθε έναν μαθαίνουμε και κάτι,αλλά και κάθε ένας κάνει κάτι για εμάς.Το ξέρεις έτσι;
Για μένα έκανες πολλά,άλλα που δεν ήξερα και κάποια άλλα που ήξερα και ενδεχομένως τα είχα ξεχάσει κάπου θαμμένα στα βάθη της ψυχής μου.
Μ' έμαθες να γελάω-αυτό ανήκει στα ξεχασμένα που λέγαμε-μου θύμησες τον ήχο του γέλιου και τις ευεργεσίες του χρησιμοποιώντας το.
Μ' έμαθες να λέω ΠΑΜΕ την ώρα που τα παρατούσα και αφηνόμουνα.
Μου έδειξες πως για να ξεπεράσω τους φόβους μου χρειάζεται να τους αντιμετωπίσω κατάμουτρα.
Ενίσχυσες την υπομονή μου και μου έμαθες πως περιμένοντας κερδίζω.
Μέσα από τις δοκιμασίες σου μου έδειξες τι θα πει θάρρος,δύναμη,θέληση και μέσα από τα δάκρυα σου με άφησες να βλέπω την ψυχή σου.Μου την εμπιστεύθηκες,έτσι απλά,χωρίς να ζητήσεις τίποτα.
Με σεβάστηκες και μ' έκανες να νιώσω άνθρωπος με αξίες και προσωπικότητα.Δυνάμωσες τα όνειρά μου και την πίστη μου σε αυτά.
Μα το μεγαλύτερο που έκανες για μένα είναι ότι με αγάπησες! Τόσο μ' αγάπησες,τόσο πολύ που σημαίνει.....έκανες τα πάντα για μένα!!!!
Ευχαριστώ!
-Δεν έχω χρόνο.
-Θέλω να βγούμε ναι,αλλά δεν έχω χρόνο.
-Τρέχω όλη μέρα,δεν έχω χρόνο.
Χρόνε χρόνε είσαι εδώ;Εκφράσεις που ακούγονται κάθε μέρα.
Ελάτε να σκεφτούμε λιγάκι.Γιατί δεν έχουμε χρόνο ενώ κάποτε μας έφτανε και περίσσευε;
Ο χρόνος, η ώρα, τα λεπτά,τα δευτερόλεπτα,ίδια παρέμειναν,δεν μειώθηκαν.Μα εμάς δεν μας φτάνουν.
Αχόρταγοι γίναμε.Ανοίξαμε μέτωπα πολλά και βρεθήκαμε πιόνια σε μια σκακιέρα που νομίζαμε πως γνωρίζαμε.
Δουλειά,σπίτια,αυτοκίνητα,γυμναστήρια,life styl,φροντιστήρια,κολυμβητήρια και όλα τα ήρια.
Αντέχουμε δεν αντέχουμε εκεί κολημμένοι στο ν' ανοίγουμε πόρτες.Δάνεια,παραδάνεια για κάθε προσδοκία και ωραία λόγια...πολλά ωραία λόγια.
Πού είναι η ισορροπία μωρέ; Πού πήγε η απλότητα που γεννούσε αληθινούς ανθρώπους;
Γίναμε όλοι ναρκωμανής.Έτσι μας κάνανε γιατί μόνο έτσι καταφέρνουν να μας κινούν σαν μαριονέτες.Όλοι με πάθη και εθισμούς.Οι μισοί νόμιμοι ναρκομανής με ψυχοφάρμακα και άδεια απο τον Ε.Ο.Φ. παρακαλώ όχι αστεία. Και οι άλλοι μισοί χωρίς, παράνομα πορευόμενοι με ναρκωτικά της φύσης.Και οι υποκατηγορίες αυτών...εθισμένοι στο αλκοόλ,στον υπολογιστή,στην τηλεοραση και όπου αλλού θέλετε.Μια φορά ποτισμένοι είμαστε όλοι μας λίγο πολύ.Αρκεί να δείτε τη καθημερινότητα γύρω σας πως κινούμαστε,σαν χαμένοι και παραζαλισμένοι και φτάνει για να το εμπεδώσετε.
Όλο αυτό μου κάνει για ζούγκλα και όχι για προοδευτική κοινωνία.Φταίει το σύστημα που μας αγανάκτησε και μας έθφειρε;Φταίει η απληστία μας;Φταίει το ψέμα,το δήθεν; Δεν ξέρω τι φταίει,ίσως να φταίνε όλα.
Γιατί δεν το αλλάζουμε; Χάθηκε το θάρρος και επαναπαυτήκαμε στο βόλεμα;
Η φύση του ανθρώπου είναι να εξελίσεται μέσα από την ανακάλυψη,τη δημουργία,την ηρεμία.
Άς επιστρέψουμε εκεί που ανήκουμε.Στην απλότητα.Στην ολιγαρκία,ώστε να γίνουμε ξανά ήρεμοι,χαμογελαστοί,υγιείς!Άς αντιληφθούμε επιτέλους τη ματαιότητα και ας δούμε την ουσία,που στη τελική μόνο αυτή αξίζει.Άς πάψουμε να μελετάμε μόνο τα άσχημα και τις κακογουστιές και ας απολαύσουμε τα όμορφα και αληθινά που δωρεάν μας δώθηκαν σε όλους μας από τον Δημιουργό!
Και επιτέλους δεν είναι όλα ύλη!Δείτε μέσα σας και θα καταλάβετε!Άλλωστε καιρό τώρα όλοι μας ψάχνουμε κάτι κοινό...την ψυχική μας γαλήνη!Στην απλότητα κρύβεται,ας πάμε προς τα 'κει!
Δεν κλαίω για σένα και για κανένα
δε θέλω να 'ρθεις
Καλά είμαι εδώ
δεν κλαίω για σένα και για κανένα
Κλαίω για μένα που σ' αγαπώ!!!
Καλό μήνα σε όλους μας!
Καλημέρα!!
Ο χρόνος,η στιγμή.Το αρσενικό,το θηλυκό.Η δύναμη του χρόνου και ας στηρίζονται όλα στη στιγμή.
Η δύναμη του αρσενικού και ας κινούνται όλα όπως θέλει το θηλυκό.
Όλα είναι στιγμές,όλα είναι μια στιγμή και όλα αλλάζουν από μια στιγμή.
Πλανεύτρα η στιγμή,όπως το θηλυκό,ήρεμος ο χρόνος,τα φορτώνεται όλα πάνω του,όπως το αρσενικό.
Ανακατώστρα η στιγμή,σαν δυνατός στρόβιλος τα ξεριζώνει όλα,όπως το θηλυκό.Και ο ανεκτικός
χρόνος πάντα εκεί...να γιατρέψει πληγές,λάθη...να τα πάρει όλα,να εξαγνίσει,να συγχωρήσει,όπως το αρσενικό.
Χρόνος και στιγμή,τι ζευγάρι και αυτό!
Οι στιγμές θα υπάρχουν πάντα,μα ευτυχώς και ο χρόνος θα υπάρχει πάντα για να γιατρεύει
τις αδάμαστες στιγμές.
Νεφέλη Π.Ζ.
Γιατί μ' αγαπάς;
Γιατί είσαι μαζί μου;
Όλο με ρωτάς,με βλέμμα ανήσυχου,μικρού παιδιού.Να σου πω λοιπόν...
Σ'αγαπώ γιατί αγάπησες εμένα,γιατί με δέχτηκες και με σεβάστηκες.
Σ'αγαπώ γιατί από τα λάθη σου και τον πόνο που κάποιες φορές μου έδωσες,έμαθα πολλά...αλλά και από τη χαρά σου έμαθα.Και έγινα καλύτερη.
Σ'αγαπώ γιατί είσαι εσύ,ένας ατελής άνθρωπος σαν εμένα,που τόλμησες να το πεις,αναγνωρίζοντας τα λάθη σου.
Σ'αγαπώ για πάρα πολλά γιατί.
Σ'αγαπώ για πάρα πολλά είσαι.
Μα πάνω απ'όλα σ'αγαπώ γιατί...γιατί...πολύ απλά η αγάπη είναι Αγάπη.Και όταν συμβαίνει απλά συμβαίνει,χωρίς πολλά ερωτήματα,απλά συμβαίνει...
Δεν περιγράφεται,δεν λέγεται,απλά την βλέπεις μέσα από τις πράξεις,απλά την νιώθεις,γιατί η αγάπη είναι Αγάπη.
Και ότι είναι δεν γίνεται...απλά είναι!
Κουράστηκα...
![sadness.jpg](/"http://o-kosmos-ths-nefelis.pblogs.gr/files/f/250207-sadness.jpg/")
Pio tragoudi tou Noti Sfakianaki eisai? και το αποτέλεσμα είναι Thelw na se ksanadw
Ήρθες,μεταμορφωμένη σε αγγελική μορφή,
αγνή και τάχα πονεμένη.
Χαμόγελο αθώο,βλέμμα παιδικό,
συνοδευόμενο με δάκρυ.
Τάχα πως με συμπάθησες,
τάχα πως θα σε βοηθούσα.
Μα εσύ αλλού στόχευες,
και εγώ απλά σε πίστεψα.
Έτσι είναι ο διάβολος,
όταν μεταμορφώνεται.
Παίρνει μορφή αγγέλου,
και εισχωρεί σε ψυχές καθαρές.
Να πάρει όλη τη καθαρότητα,
για πάρτυ του.
Έτσι και εσύ,μεταμορφωμένη,
να πάρεις,να πάρεις,να πάρεις.
Όλα όσα ποτέ δεν είχες,
όλα όσα πόθησες.
Να πάρεις ύπουλα,με αθέμιτα μέσα,
αρκεί να πάρεις,να χορτάσεις τη δίψα σου.
Να κλαυτείς γυναικουλίστικα,
για να συγκινήσεις.
Και τα κατάφερες,ο διάβολος πάντα τα καταφέρνει.
Μα μη χαίρεσαι...πάντα μόνο για πολύ λίγο τα καταφέρνει.
Το καλό είναι πιο δυνατό,
η αγάπη ακόμα πιο δυνατή.
Φυσικά δεν το ξέρεις,ο διάβολος δεν ένιωσε ποτέ αγάπη.
Μάθε το τώρα,από μένα...από μένα που δεν κατάφερες να με τσαλαπατήσεις.
Όσες μορφές και αν πάρει ο διάβολος,
πάντα στο τέλος θα αποκαλύπτεται.
Όσες μάσκες αγνότητος και αν βάλεις,
πάντα στο τέλος θα μένεις μόνη.
Το ψεύτικο δεν στεριώνει πουθενά,
οι μάσκες πάντα πέφτουν.
Ο Θεός πάντα ξέρει τι κάνει,
και τον διάβολο δεν τον αφήνει να πανηγυρήσει,ούτε να πονέσει ψυχές.
Μόνο για λίγο,πολύ λίγο,είναι η δόξα του,
όπως η δική σου,λίγο κράτησε,πολύ λίγο.
Πρόσεχε,μην ξαναφορέσεις αγγελική μάσκα,
οι άγγελοι πληγώνονται μ' αυτό και τότε...
Τότε λειτουργεί ο συμπαντικός νόμος,
καθένας,κατά τα έργα του, τιμάται ή τιμωρείται,
επί τρεις και παίρνει,
αυτό που του αξίζει.
Νεφέλη Π.Ζ.
Αφιερωμένο σε όλες τις "καλές φιλίες",τους "κλέφτες αισθημάτων" και τους μασκαρεμένους(χωρίς εισαγωγικά) ανθρώπους!
ME TUGE TUGAVA
Στίχοι: Ελένη Βιτάλη
Μουσική: Βασίλης Παϊτέρης
Πρώτη εκτέλεση: Νότης Σφακιανάκης & Βασίλης Παϊτέρης
Ame gaimaga sas amen bun, tuman me da tut
(αγαπήσαμε ο ένας τον άλλο, εγώ εσένα και συ εμένα)
Ame gaimaga sas amen bun, tuman me da tut
(αγαπήσαμε ο ένας τον άλλο, εγώ εσένα και συ εμένα)
sostar me klanman pesun de les saoglu
(γιατί με άφησες και μου έδωσες τέτοιο πόνο)
dukan pun mage tanamek mak korgoru
(έσυ με πόνεσες και με αφήσες μόνο)
Ame gaimaga sas ame en diou nake in di klan
(αγαπήσαμε ο ένας τον άλλο, μέρα και νύχτα)
Ame gaimaga sas ame provlan
(αγαπήσαμε ο ένας τον άλλο μέχρι δακρύων)
Me tuge tugava me tuge rova
(Πονάω για σένα, κλαίω για σένα)
Me tuge na svapan me tuge neran
(Έχω αρρωστήσει για σένα, για σένα θα πεθάνω)
Θα το ταξιδέψω το κορμί, ναι το κορμί
Θα την ταξιδέψω τη ψυχή, ναι τη ψυχή
μαζί με σένα χωρίς ντροπή
μαζί με σένα και όπου βγει
Για κρεβάτι ζεστό χώμα
για σεντόνι ουρανό
δυο κορμιά σε ένα σώμα σου χαρίζω τον Θεό
Για αγάπη ζεστό χώμα
για σεντόνι ουρανό
δυο κορμιά σε ένα σώμα σου χαρίζω τον Θεό
Θα το ταξιδέψω το κορμί, ναι το κορμί
θα την ταξιδέψω τη ψυχή, ναι τη ψυχή
ναι και όπου βγει !!!!
Θα το ταξιδέψω το κορμί, ναι το κορμί
Θα την ταξιδέψω τη ψυχή, ναι τη ψυχή
μαζί με σένα χωρίς ντροπή
μαζί με σένα και όπου βγει !!!!!!
![CRD01_12_10_AYWJ[1].jpg](http://o-kosmos-ths-nefelis.pblogs.gr/files/f/244705-CRD01_12_10_AYWJ[1].jpg)
Μαζί σου έχω τον κόσμο όλο,
τον ουρανό,τ' αστέρια,το Θεό.
Μαζί σου όλα είναι φως,
ήλιος που ζεσταίνει την ψυχή μου.
Μαζί σου μπορώ να είμαι εγώ,
να σε κοιτώ στα μάτια και να ζω.
Μαζί σου η λύπη ντύνεται χαρά,
και εγώ σαν τριαντάφυλλο ανθίζω,ευωδιάζω.
Μαζί σου να 'μαι ακούς;
Μαζί σου μόνο.
Αναπνοές να παίρνω βαθιές από το γέλιο σου.
Μαζί σου γίνομαι εγώ!!!
Νεφέλη Π.Ζ.
«Πήγαινε να δεις τα τριαντάφυλλα», είπε η αλεπού...
Ο μικρός πρίγκιπας έφυγε να δει ακόμη μια φορά τα τριαντάφυλλα. «Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο», είπε... «Είστε όμορφα, αλλά κενά... Αν κάποιος τυχαίος περαστικός έβλεπε το τριαντάφυλλό μου, θα νόμιζε ότι σας μοιάζει. Εκείνο όμως είναι πολύ πιο σημαντικό από όλα σας, γιατί είναι το τριαντάφυλλο που έχω εγώ ποτίσει. Γιατί είναι το λουλούδι που προστάτεψα. Γιατί έχω σκοτώσει τα σκουλήκια του, γιατί είναι το τριαντάφυλλο που έχω ακούσει να παραπονιέται, να καμαρώνει ή να σιωπά. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου το καλύτερο απ' όλα.
«Βλέπεις μόνο με την καρδιά» είπε η αλεπού...
~Αντίο,είπε η αλεπού.
Και να το μυστικό μου.
Είναι πολύ απλό:
δε βλέπεις σωστά
παρά με την καρδιά.
Την ουσία
δεν τη βλέπουν
τα μάτια.
~Την ουσία
δεν τη βλέπουν
τα μάτια,
ξανάπε ο μικρός
πρίγκιπας,
για να το θυμάται.
~Είν'ο καιρός
που έχασες
για το τριαντάφυλλό σου,
που το κάνει να 'χει
τόση σημασία.
~Είν'ο καιρός που έχασα
για το τριαντάφυλλό μου,
είπε ο μικρός πρίγκιπας,
για να το θυμάται.
~Οι άνθρωποι ξέχασαν
αυτή την αλήθεια,
είπε η αλεπού.
~Μα εσύ δεν πρέπει
να την ξεχάσεις.
Γίνεσαι για πάντα
υπεύθυνος
για ό,τι έχεις
εξημερώσει.
Είσαι υπεύθυνος
για το τριαντάφυλλό σου.
~Είμαι υπεύθυνος
για το τριαντάφυλλό μου,
ξανάπε
ο μικρός πρίγκιπας,
για να το θυμάται...
Antoine de Saint-Exupery
Είναι από εκείνα τα μυθιστορήματα που όσο μεγαλώνω τόσο δένομαι μαζί τους.
Είναι πολύ απλό:
δε βλέπεις σωστά
παρά με την καρδιά.
Την ουσία
δεν τη βλέπουν
τα μάτια.
....................
Γίνεσαι για πάντα
υπεύθυνος
για ό,τι έχεις
εξημερώσει.
Ας το επαναλαμβάνουμαι συνέχεια και εμείς,όπως ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμόμαστε....Μην χάσουμε την ουσία!!!!
Δεν έχω άλλη υπομονή
δεν έχω που να ταξιδέψω
μου περισσεύει μια ζωή
δεν έχω που να την ξοδέψω
χειμώνιασε και μ' άφησες απ' έξω
Με χάδια πρόστυχα φτηνά
εγώ δεν πρόλαβα να παίξω
πάνω σου μόνο μια φορά
σαν δάκρυ πρόλαβα να τρέξω
χειμώνιασε και μ΄άφησες απ' έξω
Αγάπες έρχονται και πάνε
παίζουν μαζί μας σαν παιδιά
αγάπες που μας ξεπερνάνε
κι ύστερα γίνονται πουλιά
έλα, απόψε βάλε τα καλά σου
έλα, απόψε ντύσου γιορτινά
έλα, έλα και πάρε με κοντά σου
έλα, και μη με δώσεις πουθενά
Δεν έχω άλλη υπομονή
δεν έχω δρόμο να διαλέξω
μέσα μου ουρλιάζει μια φωνή
χωρίς εσένα πως ν' αντέξω
χειμώνιασε και μ' άφησες απ' έξω
έλα, έλα και πάρε με κοντά σου
έλα, και μη με δώσεις πουθενά!!!
Κάθε δημιούργημα γύρω μας,ορατό ή μη,είναι αθώο.Εκτός από τον άνθρωπο.
Το κάθε αθώο δημιούργημα το πήρε ο άνθρωπος και το έφτιαξε κατά το πως τον βόλευε,έτσι έκανε και με τις λέξεις.
Οι λέξεις είναι αθώες,ο άνθρωπος όμως όχι. Παίρνει τις λέξεις, τις φτιάχνει όπλο που σε σημαδεύει,όχι στα πόδια, μα στο κεφάλι, κατακούτελα. Εκεί να τις νιώσεις καλά μέσα σου.
Και οι λέξεις, μετατρέπονται σε σκυταλοδρομία. Και πάνε από στόμα σε στόμα,κάποιες δεν καταφέρνουν να φτάσουν στην ψυχή σου, χάνονται στον άνεμο, μα οι άλλες,εκείνες που καταφέρνουν κ φτάνουν στο τέρμα,ριζώνουν μέσα σου.Γίνονται ηχώ στο μυαλό σου και εσύ μάχεσαι να κάνεις πως δεν τις ακούς.
Λέξεις μικρές,μεγάλες.Λέξεις που σμίγουν σώματα,λέξεις που χωρίζουν ανθρώπους.Λέξεις σμιλεμένες που σαν σειρήνες σε μαγεύουν μα και λέξεις εφιάλτες που θέλουνε να σε τρομάξουνε.
Μη φοβάσαι,λέξεις είναι,ας καίνε,ας μαγεύουν,ας πονάνε ... λέξεις είναι.
Ναι δίκιο έχεις,οι λέξεις κατοικούνε στη γλώσσα και αγγίζουνε βαθύτερα από τα δάχτυλα ... μα μη ξεχνάς ... λέξεις είναι ... και είπαμε οι λέξεις είναι αθώες οι άνθρωποι είναι πονηρά και μοχθηρά μυαλά!!!
Σκυθρωπή περηφάνεια που είχαν
εκείνες οι λέξεις,
κρατώντας με πείσμα στον ήχο
ένα κόσμο άδειων σχημάτων.
Εσύ έλεγες ονομάζομαι ουρανός.
Εγώ έλεγα τίποτα.
(Τ.Σινόπουλος)
Μια ζωή θα μου λείπεις,μια ζωή θα σε κυνηγάω,είσαι όπως ο άνεμος!
Μα τι ηλίθια που είμαι...πιάνεται ο άνεμος μωρέ;!
Μια ζωή θα υπάρχουν εμπόδια ανάμεσά μας που δεν θα με αφήνουν να σε αγγίξω όπως εγώ θέλω.
Μια ζωή θα ελπίζω πως κάτι θα αλλάξει και επιτέλους θα σε χορτάσω.
Μια ζωή θα είμαι μια χαζή ανασφαλής ονειροπαρμένη που θα φοβάται να δει τις αλήθειες.
Μια ζωή θα δίνω χρόνο στους άλλους ποτέ σ' εμένα.
Μια ζωή θα χρεώνω εμένα πως όλα τα κάνω λάθος και θα είμαι ενοχική.
Είναι ίσως αρρώστεια να αγαπάς τόσο πολύ ή ίσως αγαπώ με λάθος τρόπο.
Ζήτα μου είπανε, διεκδίκησε... μάλλον και αυτό το κάνω λάθος τελικά.
Ίσως όλα να τα κάνω λάθος... δεν ξέρω ... μπερδεύτηκα ...
Ένα ξέρω... σε θέλω.
Μια ζωή θα κυνηγάω να πιάσω τον άνεμο και ας ξέρω καλά πως ο άνεμος δεν πιάνεται!!!
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ με πόσες αγρύπνιες συντήρησα τη ζωή μου...
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ πως από τότε που έγραψα τον πρώτο μου στίχο,ξέρω πως δεν θα πεθάνω ποτέ,αλλά πεθαίνω κάθε μέρα...
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ πως είδα τους αγγέλους στη γη να περπατάνε.
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ τον πόνο που ένιωσα στη δεύτερη γέννησή μου,τότε που γεννήθηκε η Νεφέλη... και ανακάλυψα την πραγματικότητα της ύπαρξης μου.
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ πως θυσιάζω συστηματικά και συνειδητά την προσωπική μου ευχαρίστηση
για χάρη ενός σκοπού.
Γιατί κουτσομπολεύουν οι άνθρωποι;
Διαβάζοντας κάπου ένα άρθρο ο δόκτωρ Γουήλιαμ Κίνγκ είπε:
«Κουτσομπόλης είναι εκείνος, που μιλάει σε σας για τους άλλους.
Αποκρουστικός είναι εκείνος, που μιλάει σε σας για τον εαυτό του.
Ενώ ο λαμπρός συνομιλητής είναι εκείνος, που μιλάει σε σας για σας τον ίδιον».
Θεωρείται δε το κουτσομπολιό ψυχική διαταραχή, ανεπάρκεια νοημοσύνης.
Με εκφράζει απόλυτα η παραπάνω τοποθέτηση του δόκτωρ Γουήλιαμ Κίνγκ, από όταν θυμάμαι τον ευατό μου το κουτσομπολιό-που κάποιοι το λένε και κοινωνικό σχόλιο-ήτανε πρωταγωνιστής, όπου και αν παρίσταμαι. Η πάθηση αυτή, έτσι τη θεωρώ, αρχίζει νωρίς, από τα σχολικά κιόλας χρόνια μας.
Παρέες- παρέες, άλλοτε δυάδες και άλλοτε παραπάνω, μοιρασμένοι να αλληλό κουτσομπολεύουμε μη συνηδειτοποιώντας βέβαια τόσο την έννοια της λέξης "κουτσομπολιό" στην ηλικία εκείνη.
Αυτό μας ακολουθεί και στη μετέπειτα πορεία μας, φτάνοντας έτσι στην ενηλικίωση μας, με τη πάθηση μας σε έξαρση. Τόσο εθισμένοι όλοι που κανείς δεν βλέπει τα συμπτώματα.
Γιατί όμως είναι τόσο αναγκαίο αυτό για τους ανθρώπους; Κρυφακοή για το τι λένε οι άλλοι, Κρυφή παρακολούθηση για τι κάνουν οι άλλοι,η χαρά απο τα λάθη των άλλων, γέλιο με το ξένο πρόβλημα. Γιατί;
Δυο αιτίες μπορώ να βρω:Τον αρρωστημένο φθόνο των ανθρώπων και την κάλυψη των προβλημάτων τους με το να ασχολούνται με τους άλλους. Ο αρρωστημένος φθόνος τύπου γιατί εσύ και όχι εγώ.
Αναρωτηθήκατε ποτέ πόσο κακό κάνετε στους άλλους με το να μιλάτε για αυτούς;
Τί με νοιάζει εμένα κυρά μου με ποιόν πήγε η διπλανή σου ή με ποιά κεράτωσε τη φίλη σου ο άνδρας της; Τί με νοιάζει εμένα τι ρούχα φοράει ο τάδε και πού εθεάθη; Να με μάθεις κάτι μπορείς; Να μου πεις τι είναι εκεί πάνω στο γαλαξία, να μου προτείνεις τρόπους να σώσουμε τον κόσμο μπορείς;
Και ξαναρωτάω, αναρωτηθήκατε ποτέ πόσο κακό κάνετε στους άλλους με το να μιλάτε για αυτούς;
Τους κατατροπόνεται σωματικά και ψυχικά, τους χτυπάτε πισώπλατα, τους ταπεινώνεται, τους προκαλείται πόνο. Σταματήστε επιτέλους, έχετε σπουδαιότερα πράγματα να κάνετε. Κοιτάξτε τα σπίτια σας, τα παιδιά σας που νιώθουν μοναξιά. Ακούστε για μια φορά τη φωνή που ορίεται μέσα σας ζητώντας βοήθεια και πάψτε να ασχολείστε με τους άλλους. Στην αρχή είναι δύσκολο θα σας φοβίσει το να δείτε τα πράγματα κατάφατσα, μα αξίζει. Κάντε ένα δώρο στον ευατό σας και σταματήστε το κουτσομπολιό. Σταματήστε να στήνεται τους άλλους στον τοίχο, η λεκτική σας συμπεριφορά χτυπάει πάνω τους. Αφήστε τους ήσυχους. Γίνεται επιτέλους άνθρωποι!
Δεν θα σταματήσω ποτέ να κάνω όνειρα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την υπόσχεση που έδωσα στον ευατό μου .... Όσο υπάρχω θα προσπαθώ να μην λυγίζω, μα και αν αυτό συμβεί θα κοιτάω το ηλιοβασίλεμα και θα σηκώνομαι ξανά. Μέσα μου κρύβω ένα παιδί που ήθελε τη ζωή του όμοια με εκείνο που αντέχει η ψυχή του... ένα παιδί που ανεβαίνει προς τ' αστέρια κάθε φορά που το τρομάζουν.
Ίσως να μην μπορώ να κάνω τη ζωή μου όπως τη θέλω, αλλά τουλάχιστον δεν την αναλώνω στην ανοησία.Δεν χάνομαι στο πήγαινε έλα και στη ματαιόδοξη καθημερινότητα.
Θα κάνω ότι μπορώ να κρατήσω την υπόσχεση που έδωσα στον ευατό μου.. όσο υπάρχω δεν θα λυγίσω, δεν θα πάψω ποτέ να κάνω όνειρα και να ελπίζω!
Πόνος,σωματικός, ψυχικός.Δεν έχει σημασία ποιός είναι πιο δυνατός,όπως και να 'χει είναι πόνος.Για να μιλήσει κάποιος για τον πόνο θα πρέπει να τον έχει βιώσει σε όλο του το μεγαλείο.
Τον πόνο τον έστειλε ο Θεός στους ανθρώπους όχι γιατί είναι άδικος όπως κάποιοι πιστεύουν,αλλά γιατί μόνο μέσα από τον πόνο θα καταφέρουνε οι άνθρωποι να καταλάβουνε την ουσία.
Βιώνοντας τον πόνο χρόνια τώρα,διαπίστωσα πως αν δεν τον βίωνα κατα αυτόν τον τρόπο, δεν θα είχα ποτέ μου αντιληφθεί την άλλη πλευρά.Δεν θα έφτανα ποτέ στο σημείο του εξαγνισμού.
Μα δεν γράφω απόψε για τον δικό μου πόνο και το τί αποκόμισα από αυτόν,αλλά γράφω για την ευεργεσία του πόνου,θέλοντας να δώσω σε όλους το μήνυμα.
Πρώτα απ' όλα ο πόνος μας βοηθά στο να συνηδειτοποιούμε τη φθαρτότητά μας και έτσι αναθεωρούμε την πορεία της ζωής μας.Μαθαίνουμε να τοποθετούμαστε σωστά απέναντι στους άλλους,γιατί πριν πονέσουμε,τους αδικούμε,τους παραμελούμε και φερόμαστε εγωιστικά.
Μπορεί ο πόνος να σας κλείσει στο σπίτι μα μην φοβήφείτε και μην απελπιστήτε,ο πόνος σας επισκέφθηκε γιατί υπάρχει κάποιος σκοπός,για όλα υπάρχει σκοπός,όλα όσα γίνονται.
Λένε πως πρίν μας στείλει ο Θεός το σταυρό που θα σηκώσει ο καθένας μας,πρώτα τον ζύγισε,τον κοίταξε καλά και έπειτα έστειλε στον καθένα εκείνο που μπορεί ν' αντέξει.
Στο σημείο αυτό να πω πως τον πόνο τον βιώνω συνέχεια,πως σίγουρα υπήρξαν στιγμές που λύγισα,σπαράζοντας και ζητώντας βοήθεια και τελικά ανακάλυψα πως τα μονοπάτια αυτά είναι μοναχικά και ο καθένας τα βιώνει μόνος του.Κάνω αυτή την αναφορά για να τονίσω πως δεν γράφω για το πόνο έτσι για να γράψω,ούτε για να φιλοσοφήσω ... ναι,δεν το κρύβω,φοβήθηκα,έκλαψα,πόνεσα και ίσως ακόμα βιώνω όλα αυτά,μα αν δεν γινότανε έτσι πως θα ωρίμαζα πνευματικά;
Ίσως οι αρρώστειες να είναι η αλήθεια που μόνο κατά αυτόν τον τρόπο μπορούμε να τη δούμε.
Ίσως χωρίς τον πόνο να μέναμε ακατέργαστοι,κενοί.
Πόνεσα και πονάω πολύ,θα πονέσω κι άλλο,μα σίγουρα υπάρχουν και άλλοι που πονάνε περισότερο από εμένα,αλλά και κάποιοι άλλοι λιγότερο.Μα τί σημασία έχει;Δεν ζυγίζεται ο πόνος και ο καθένας μετράει τον δικό του.
Άς δούμε τον πόνο πνευματικά και ας γίνουμαι όλοι μας μέσα από αυτόν πιο υγειής ψυχικά και πιο ώριμοι.
Με αφορμή το γεγονός πως υπάρχουν άτομα στη ζωη μου που με μισούν, με φθονούν κατέληξα στο εξής:Το μίσος δεν είναι τελικά το αντίθετο της αγάπης. Το μίσος είναι συναίσθημα.Το αντίθετο της αγάπης είναι πιστεύω η απάθεια, η αδιαφορία. Αυτοί που με μισούν θα πρέπει να νιώθουν κάτι για μένα, αλλιώς δεν θα μπορούσαν να με μισήσουν, υπάρχει έτσι το ενδεχόμενο να μπορέσω να επικοινωνήσω μαζί τους. Δεν με στεναχωρούν που με μισούν γιατί για να συμβαίνει αυτό σημαίνει πως έχω προσωπικότητα. Θα στεναχωρηθώ όταν διαπιστώσω πως τους αφήνω παγερά αδιάφορους,τότε θα νιώσω ανίσχυρη γιατί δεν θα με βλέπουν καν, δεν θα έχω καμία ελπίδα να τους πλησιάσω. Τους ευχαριστώ που υπάρχουν και νιώθουν έτσι για μένα, έτσι με κάνουν πιο δυνατή και δημιουργική.
Τα τελευταία χρόνια πολύ συνηθήζεται αυτο το life styl.Καριέρα,δημόσιες σχέσεις,διοργανώσεις,πάρτυ,εκδρομές... επιφάνεια.
Όλα απλά μια επιφάνεια,που αλίμονο αν δεν συμβαδίζεις μαζί της.
Το επιφανειακό βλέπεις είναι μια απο τις πολλές μάστιγες της εποχής μας,ο προβληματικός βέβαια είναι αυτός που δεν ακολουθεί το επιφανειακό,όπως εγώ ας πούμε.
Προχθές ένα παλληκάρι ρωτούσε επίμονα αν γνωρίζουμε κάποιον personal trainer.Ρώτησα τι σημαίνει
personal trainer και μου είπανε προσωπικός γυμναστής,εκπαιδευτής.Μάλιστα,είπα.. αυτό δηλαδή ρωτούσε με τόση επιμονή το παλληκάρι;Και γιατί δεν το έγραφε στα ελληνικά; Τελευταία συναντώ πολλές τέτοιες λέξεις μπροστά μου, όπως manatzer,gold boys,bonus και πόσες άλλες τέτοιες λέξεις.Και ξαφνικά όλοι και όλες θέλουν να γίνουν καριερίστες... άλλη λέξη και αυτή... καριερίστες... Κάποιος άλλος πάλι είπε: έχω και idibo ή κάπως έτσι δεν είμαι σίγουρη,του λέω τι σημαίνει αυτό;Δεν ξέρω μου απαντάει απλά το λέω γιατί το λένε όλοι και θέλω να φαίνεται πως έχω και εγώ και να είμαι μέσα στα πράγματα.Έμεινα αποσβωλομένη και κοιτούσα,το βρήκα θλιβερό εως τραγικό.Αναρωτήθηκα γιατί;Γιατί οι άνθρωποι νιώθουν πως αν δεν είναι μέσα στο λεγόμενο life styl είναι στην απ' έξω.Εκείνοι βέβαια πιστεύουν πως έτσι είναι το σωστό,να βαδίζεις με τη μόδα κλπ.Δεν λέω η εξέλιξη είναι ωραία,απλά προτιμώ να είμαι στην εξέλιξη μόνο όταν γνωρίζω γιατί είμαι και τι εκπροσωπεί όλο αυτό που ακουλουθώ.
Με έβαλε σε σκέψεις όλο αυτό,μα καλά είχαμε και στα χωριά μας personal trainer manatzer και όλα τα συναφή;Και αυτή η μόδα με τα γυμναστήρια πια,όλοι ντε και καλά να έχουν κορμιά σμιλεμένα και στο τέλος αυτό που αποκομίζουν από το γυμναστήριο είναι το τηλέφωνο καμιάς γκόμενας/γκόμενου και κάπως έτσι πάει και η έννοια της γυμναστικής,χαμένη όπως τόσες άλλες έννοιες άλλωστε.
Κρίμα,πραγματικά κρίμα οι άνθρωποι ν' αναλώνονται στην επιφάνεια μόνο.Πολλές φορές με έκαναν να νιώσω έξω απ' τα νερά μου,είμαι λένε αλλιώτικη και κακώς αναλώνομαι στην ουσία,εγώ πάλι λέω κακώς που εκείνοι αναλώνονται στην επιφάνεια.Δε βαριέσαι..είπαμε life styl και όπως πολύ σωστά είπε και η Όλια Λαζαρίδου σε μια συνέντευξή της: life styl= απ' έξω άνεση και από μέσα εξαφάνιση!
Ντροπή σου Νεφέλη που δεν ζεις για το life styl και ψάχνεις ακόμα για αυθεντικούς ανθρώπους με ατελή κορμιά και ελληνικές ονομασίες επαγγελμάτων!
Μόνο εκεί ταιριάζουμε,μας πήρα απ' το χέρι και τους δυο
και μας ακούμπησα μέσα σ' ένα παραμύθι.
'Ελα να ανέβουμε στο τρενάκι και να φύγουμε,να πάμε πέρα μακριά.
Να κρυφτούμε μες τα χρώματα του ουράνιου τόξου και να πούμε λόγια πολλά.
Μην διστάζεις,άντε το τρενάκι αναχωρεί όπου να 'ναι...έλα προλαβαίνεις...
Πήρα μαζί μου φρούτα την κούκλα μου και το αμαξάκι σου,τα υπόλοιπα θα τα βρούμε εκεί.
Θα καθήσουμε πλάι στη θάλασσα και θα φτιάχνουμε πύργους,Βασίλισσες και πρίγκηπες.
Θα μου πεις τα μυστικά σου και θα σου πω και εγώ,μη σε νοιάζει που θα ακούει ο ήλιος
και η θάλασσα,τα λόγια μας θα χαθούνε στο κίτρινο και στο γαλάζιο.
Θα με κοιτάς και θα παίρνεις βαθιές ανάσες να χορτάσεις το άρωμα βανίλιας που αναδύει από την αύρα μου.
Θα σε κοιτώ και θα παίρνω βαθιές ανάσες να χορτάσω το άρωμα κανέλας που αναδύει από την αύρα σου.
Βανίλια και κανέλα,δεν ξέρω αν ταιριάζουν τόσο μα στα παραμύθια ταιριάζουν όλα...
Έντονο το άρωμα μας,έντονος ο έρωτας μας βγαλμένος από παραμύθι,για αυτό τον γύρισα πάλι εκεί,
για αυτό μας ακούμπησα μέσα σ' ένα παραμύθι.
Βασίλισσα και εσύ ο πριγκηπάς μου...Βανίλια και κανέλα...
κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη,δώστης κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινίσει...
Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν για την αγάπη και άλλα τόσα έγιναν για χάρη της.Ψυχές που πληγώθηκαν,ψυχές που γιατρεύτηκαν.Ανύψωση και κατάβαση.Γέννηση και θάνατος.
Ίσως είχαμε αποφύγει όλες αυτές τις αντιθέσεις συναισθημάτων αν γνωρίζαμε τι είναι η αγάπη,η αληθινή αγάπη.
Έλα, κάθησε δίπλα μου,έλα να σου μιλήσω για την αγάπη αγάπη μου.
Η αληθινή αγάπη είναι εκείνη που προσφέρεις,που θυσιάζεσαι..είναι εκείνη που κάνεις όλα αυτά και άλλα τόσα χωρίς να περιμένεις τίποτα απολύτος.
Υπάρχουν πολλές μορφές αγάπης,ερωτική,φιλική,συγγενική,ανθρώπινη...όλες όμως οι μορφές,πονάνε εξίσου.Για να μην πονάνε 'η τουλάχιστον να είναι όσο πιο ανώδυνες γίνεται,θα πρέπει να κατανοήσεις την έννοια της αληθινής αγάπης.
Καταρχήν όταν αγαπάς αληθινά δεν απαιτείς ν' αλλάξεις τίποτα από τον άλλον,τον δέχεσαι όπως είναι,ατελή...άλλωστε και εσύ ατελής είσαι και εγώ και όλοι μας,πως απαιτείς;Αφού λες αγαπάς....Σκέψου λίγο.Αγαπάς αυτό που θέλεις ν' αλλάξεις,πως γίνεται;Μα για αυτό δεν το αγάπησες;Για αυτό που είναι;Γιατί στη πορεία απαιτείς άλλα;Μήπως τελικά εμείς οι άνθρωποι ακόμα και την αγάπη την βιώνουμε εγωιστικά;
Όταν αγαπάς αληθινά δεν καταπιέζεις,δεν επιβάλεσαι,την αγάπη σου τη δείχνεις με το να δώσεις τη συμβουλή σου,να ενδιαφερθείς,να συζητήσεις με τον άλλον και όχι με το να μην σέβεσαι την ελευθερία του ατόμου.
Εμείς οι άνθρωποι κάνουμε ακριβώς το αντίθετο τις περισσότερες φορές.Αγαπάμε εγωιστικά φροντίζοντας να ικανοποιούμαι το εγώ μας,τις ανάγκες μας,τις επιθυμίες μας λες και ο άλλος είναι αντικείμενο,παιχνίδι μας και το μόνο που καταφέρνουμε στο τέλος είναι να δημιουργούμε πονεμένες ψυχές.
Η αγάπη, η αληθινή αγάπη είναι ελευθερία,σεβασμός,ανιδιοτέλεια.Και έπειτα πως να στεναχωρήσεις αυτόν που αγαπάς;Θέλεις μόνο το καλύτερο για την ψυχή του,δεν σε νοιάζει τι θα πάρεις αλλά έχεις την ανάγκη μόνο να δώσεις.Αγαπάς αληθινά μόνο όταν θέλεις να βλέπεις γύρω σου χαμόγελο και ευτυχισμένες ψυχές.
Η αληθινή αγάπη μέσα στη ψυχή ενός ανθρώπου είναι μια τεράστεια αγκαλιά που χωράει όλους και τους δέχεται όπως είναι,μια αγκαλιά που δείχνει σε αυτούς που αγαπάς πως είσαι πάντα δίπλα τους.Νιώσε την ουσία της αληθινής αγάπης αγάπη μου,μόνο τότε θα δεις το μεγαλείο που κρύβει η ύπαρξη της αγάπης!
"Μα στην αγάπη είναι ένας.
Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα.
Δεν ξεχωρίζουν.
Το εγώ κι εσύ αφανίζονται.
ΑΓΑΠΩ ΘΑ ΠΕΙ ΧΑΝΟΜΑΙ..."
Νίκος Καζαντζάκης
Μας λένε τρελούς, επαναστάτες, φασαριόζους. Δεν ταιριάζουμε στους νόμους τους, γιατί πολύ απλά εμείς δεν έχουμε νόμους. Μας προκαλούν άγχος οι οριζόντιες ρίγες και ψάχνουμε πάντα για γωνίες, μόνο εκεί νιώθουμε ασφάλεια.Είμαστε ήρωες του ευατού μας και βλέπουμε πέρα από τον ορίζοντα.Δικά μας είναι μόνο τα ονειρά μας και από κανενός το μερτικό δεν κλέβουμε.
Μας λένε αλλιώτικους, διαφορετικούς, γιατί μιλάμε με αλήθειες. Έχουμε το θάρρος να γελάμε με τους ευατούς μας,γνωρίζουμε την ανοησία της νόησης και ξέρουμε κάθε στιγμή την παρουσία του θανάτου.Μάθαμε πια το μέσα μας και δεν ζηλεύουμε το έξω σας.
Μας λένε τρελούς γιατί πετάμε λουλούδια και γιατί όλα τα μετράμε με τη καρδιά, έχουμε ιδέες και συνεχίζουμε να αγναντεύουμε τη θάλασσα.
Και εσείς οι "άλλοι" οι "γνωστικοί" μας αμφισβητήτε, τα βάζετε μαζί μας, ασχολίστε μαζί μας. Παραδεχτήτε το ... ποτέ δεν θα καταφέρετε να μας αγνοήσετε ...γιατί μέσα από τη φασαρία μας αλλάζουμε τα πράγματα!
Στεναχωριέμαι για τα παιδιά του σήμερα. Για τα παιδιά μου, για τα παιδιά σου, για όλα τα παιδιά. Βλέπω την ανησυχία στα μάτια τους, μα εκείνο που με κάνει και θλίβομαι πολύ είναι το κενό που διακρίνω, εκεί, μέσα στη ματιά τους.
Θυμάμαι τότε που λεγόμουνα και εγώ παιδί, αλλιώτικα ήτανε. Οι γειτονιές ήτανε γεμάτες από φωνές παιδιών, φωνές ανέμελες και γονείς που δεν ανησυχούσαν με το παραμικρό.
Τα πρωινά οι δρόμοι ήτανε γεμάτοι με παιδιά που πηγαίνανε σχολείο, πότε αστειευόμενα μεταξύ τους και πότε σκυθρωπά και μουντρούχλικα από το πρωινό ξύπνημα. Και το μεσημέρι το ίδιο, κατά την επιστροφή τους. Νιώθανε μεγάλοι και μικροί τη σχολική χρονιά. Τώρα βλέπεις μόνο αυτοκίνητα με παιδιά στοιβαγμένα και γονείς να τρέχουν να προλάβουν.
Τελειώναμε το σχολείο, τρώγαμε ότι υπήρχε σπίτι μας και αν δεν μας άρεσε μέναμε νηστικοί μέχρι να πεινάσουμε, δεν τρέχανε οι μανάδες να μας κάνουν ιδιαίτερα φαγητά, ούτε είχαμε ντελιβεράδες να μας φέρουν το κάτι άλλο. Εδώ που τα λέμε ούτε τηλέφωνο δεν είχαμε καλά -καλά, όχι ντελιβεράδες-έτσι δεν τους λένε; Ίσως το γράφω και λάθος- τρώγαμε που λες, ότι υπήρχε, διαβάζαμε και μετά έφτανε η ώρα η δική μας. Το παιχνίδι, η ξεγνοιασιά, οι τρέλλες. Εμείς δεν είχαμε να πάμε αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, μπαλέτο, κολυμβητήριο. Το μυαλό μας είχε να σκεφτεί μόνο το σχολείο και τα παιχνίδια, όπως αρμόζει σ' ένα παιδί. Σήμερα βλέπεις μόνο παιδιά φορτωμένα με μια τσάντα στην πλάτη από το πρωί ίσαμε το βράδυ. Ώρες- ώρες νιώθω πως εκείνα δουλεύουνε πιο πολύ από τους μεγάλους. Σαν να γεννάμε ενήλικες ένα πράγμα και όχι παιδιά.
Ξέραμε να διαχωρίζουμε τις ώρες της ημέρας και το νόημά τους. Το πρωί σχολείο, το μεσημέρι φαγητό και μελέτη, το απόγευμα παιχνίδι και το βράδυ ύπνο. Σήμερα τα καημένα τα παιδιά χτυπάνε υπερωρίες, πιο μεσημέρι και απόγευμα; Εδώ τα βλέπεις και τις Κυριακές ακόμα φροντιστήρια! Εμείς την Κυριακή την είχαμε συνδέσει με την εκκλησία και την ξεκούραση.
Παιδιά ρομπότ, παιδιά ενήλικες; Δεν ξέρω πως να τα ονομάσω τα σημερινά παιδιά, αλλά δεν ξέρω και πως να τα βοηθήσω έτσι χαμένα που τα βλέπω, σα να ψάχνουν από πού να κρατηθούν.
Από τη μια τρέχουμε να τους τα δώσουμε όλα απλόχερα, μην τους λείψει τίποτα και έτσι τους αφαιρούμαι και πρωτοβουλίες και υπευθυνότητα να έχουνε, και από την άλλη τα έχουμε κάνει να νιώθουν μοναξιά. Πως φερόμαστε έτσι στα παιδιά μας; Πως βαστάμε να μεγαλώνουμε μοναχικά παιδιά και τρομαγμένα; Πως τα μπερδέψαμε όλα έτσι;
Παιδί μου...δεν ζεις σαν παιδί και νιώθω ένοχη για αυτό!
Η λέξη δάκρυ είναι ουδέτερο ουσιαστικό,το δάκρυ. Ανοίγοντας το λεξικό στη σελίδα 135,
λέει:Δάκρυ,το(ουσ.),αλμυρό υγρό που τρέχει από τα μάτια.
Κάπου αλλού πάλι διάβασα πως δάκρυ είναι λέει ο πόνος της ψυχής που στάζει και γίνεται ύλη.
Τί είναι τελικά το δάκρυ; Γιατί σίγουρα δεν είναι μόνο αυτά τα δυο που προανέφερα.
Και πως οδηγούμαστε στο δάκρυ;Πότε δακρύζουμε;
Υπάρχουν στιγμές που το δάκρυ μετατρέπεται σε παθητική φωνή: Εγώ δακρύζω!!!
Δακρύζω για το άδικο,για το γιατί,για τον πόνο μα περισσότερο απ΄όλα δακρύζω για την αγάπη!!!Ξαναγεννιέσαι λέει με την αγάπη,πετάς ψηλά και είναι όλα αλλιώς.Μα πόσες φορές
πεθαίνεις άραγε για την αγάπη;
Δακρύζω για την αγάπη.κάποιες φορές γίνεται άδικη μαζί μου και με πληγώνει.Κάνει την ψυχή μου να πονάει...Είναι όμως μάγισσα η αγάπη,καταφέρνει την ψυχή μου να την συγχωρεί ξανά και ξανά...
Επέτρεψα στα δάκρυα μου να γίνουναι λυγμός.δεν πήγαινε άλλο,έπρεπε να ξεσπάσω.Τα άφησα να κυλήσουν,όσο κυλούσαν τόσο έκαιγαν και όσο έκαιγαν τόσο μετατρεπόταν σε λυγμό. Ένας λυγμός συνοδευόμενος με λέξεις απελπισίας τις οποίες όταν τις σκέφτομαι την επόμενη μέρα δεν πιστεύω πως τις ξεστόμισα εγώ!
Μα είπαμε,είναι μάγισσα η αγάπη....
Όλα μου τα δάκρυα αφιερωμένα σε εκείνη...
Είπα δεν θα το ξανακάνω μα δεν τα κατάφερα...
Δακρύζω για την αγάπη σου!!!
Φωνάζεις και κάνεις κήρυγμα ήθους κάθε τόσο.
Σε κοιτάω και απορώ γιατί επιδυκνύεις τόσο πολύ το ήθος σου στους άλλους...
Ξέρεις τι κατάλαβα; Τελικά είσαι βουτηγμένος στην ανηθικότητα!
Ω ναι! Πίστεψέ με! Και προσπαθείς να την καλύψεις μέσα από τις προβολές σου περί ηθικής!
Ξέρεις σου τα μάθανε λάθος τα πράγματα.
Η ανηθικότητα δεν είναι μέσα στην πόρνη ή στον πρεζάκια, ούτε στον αλκοολικό.
Η ανηθικότητα είναι μέσα σ' εσένα που κάνεις δήθεν μαθήματα ηθικής.
Γιατί νευριάζεις; Έτσι είναι. Εσύ που λες πως πας εκκλησία και τρως τις Κυριακές με την οικογένειά σου.
Εσύ που κοιτάς με στραβό μάτι το έξαλλο ντύσιμο μιας γυναίκας, ενώ μέσα σου την λιμπίζεσαι!
Εσύ που πιστεύεις πως τιμάς τον άντρα σου και είσαι Κυρία, που του δίνεσαι μόνο σε στάση ιεραποστολική και μετά χτυπιέσαι που τ' ακουμπάει στις πόρνες. Δεν σου φταίνε εκείνες, αλλά ο ευατός σου που τον έκλεισες στο δήθεν ηθικό.
Ξέρεις η πόρνη έχει ηθική. Και ο πρεζάκιας έχει και ο αλκοολικός. Αυτοί στην ψυχή τους έχουν ηθική, είναι αληθινοί και το δείχνουν. Λένε αυτό είμαι. Έχουν ηθική γιατί αυτοί ξέρουν τι θα πει μετάνοια, πόνος, ήθος.
Ο ανήθικος είσαι εσύ, γιατί προσπαθείς να δείξεις άλλο από αυτό που είσαι. Γιατί κατακρίνεις, ξευτηλήζεις και ποδοπατάς ανθρώπινες ψυχές μιλώντας περί ηθικής!
Σε βλέπω, έχεις νευριάσει τώρα μ΄όλα αυτά μα είναι η αλήθεια.
Το ήθος υπάρχει μέσα μας, ή το 'χεις ή δεν το 'χεις!
Το μπέρδεψες και αυτό όπως όλα τ' άλλα στη ζωή σου. Ονόμασες το ήθος ανηθικότητα και την ανηθικότητα ήθος.
Τα έβαλες με τους αληθινούς και ευάλωτους και τους κόλλησες ταμπέλες, εσύ ο ηθικός!!!
Είσαι τόσο ηθικός που λες στα παιδιά σου να διαβάζουνε, να σέβονται, να ντύνονται έτσι, να μιλάνε αλλιώς, να κάνουν αυτό, να κάνουν το άλλο, ενώ μέσα σου φαντασιώνεσαι τη φίλη της γυναίκας σου.
Έχεις τόση ηθική που μιλάς στα παιδιά σου με πάθος δήθεν περί αυτού, μπερδεύοντας το μυαλό τους, ενώ δεν διστάζεις να παίξεις με τον προιστάμενό σου, όλα στο βωμό του χρήματος και της ύλης.
Άν όλο αυτό το πανηγύρι που ο καθένας κάνει ότι του κατεβάσει ο αρρωστημένος του εγκέφαλος, εσύ, ο άνθρωπος το ονομάζεις ηθική, τότε λυπάμαι αλλά θα παραμείνω μια ανήθικη!
Θα μου επιτρέψεις να πάω στις πόρνες, τους πρεζάκηδες, τους αλκοολικούς και όλο το συνάφι τους.
Εκεί όλοι μαζί εμείς οι αληθινοί "ανήθικοι", για να κάνουμε χώρο σ' εσένα τον "ηθικό"!!!
«Δεν υπάρχει τίποτα το θεϊκό στην ηθική. Είναι μια καθαρά ανθρώπινη υπόθεση».
Αϊνστάιν
Να είχα λέει δύναμη, τόση δύναμη, να σας κάνω όλους ευτυχισμένους, να εξαγνίσω την ψυχή σας και να σας δείξω τον ήλιο.
Να σας μάθω πως τα πράγματα είναι μαγικά,αρκεί να τα αγγίξεις με τη σκέψη σου και αμέσως
μπαίνουν στη ροή της ζωής σου.
Να σας μάθω πως να βλέπετε έναν παράδεισο σ΄ένα αγριολούλουδο,φως μες στο σκοτάδι,το ουράνιο
τόξο μετά τη βροχή.
Να νιώσετε ελεύθεροι, να μην φοβόσαστε να κάνετε λάθη αλλά και να μην φοβόσαστε να παραδεχόσαστε τα λάθη σας.
Μην χάνεται καιρό με το να δίνεται συμβουλές στους άλλους, συμβουλέψτε εσάς και μάθετε να αντιμετωπίζεται τα πάντα.
Να σας μάθω να τολμάτε να αλλάξετε τα πράγματα,χωρίς να σας τρομάζει το κατεστημένο.
Να χαμογελάτε σε εκείνους που πονάνε,γιατί κανείς δεν έχει περισσότερο ανάγκη ένα
χαμόγελο, από εκείνον που πονά.
Να σας μάθω να εκτιμάτε τη στιγμή, την κάθε στιγμή, ίσως χάνεται κάτι σπουδαίο.
Αξιοποιήστε ότι έχετε.
Να είχα λέει δύναμη, τόση δύναμη, να σας κάνω όλους ευτυχισμένους!!!
Ταξιδεύω στις σκέψεις σου,συνέχεια,ακούραστα,είναι πολλές και σε μπερδεύουν%20%C3%A1%C3%B0%C3%BC%2027201yp12wh8vum.gif)
πονάς...που να πιαστείς;...Μη φοβάσαι,απαλύνω τον πόνο σου, ξέρω τι θέλεις,ξέρω πόσο φοβάσαι
να πάρεις αυτό που θέλεις...Μη φοβάσαι,εγώ θα διορθώσω το δρόμο σου και θα τα καταφέρεις.
Σου τραγουδάω κάθε μέρα,όλη μέρα και τη νύχτα γίνομαι άνεμος..και σε φτάνω,σε αγγίζω, δίνοντάς σου όλα όσα χρειάζεσαι για να συνεχίσεις.
Κλείσε τα μάτια σου,τέντωσε το κορμί σου,άφησε το παιδικό κομμάτι σου ελεύθερο,νιώσε με...
είμαι το απαλό αεράκι που νιώθεις διάχυτο στο δωματιό σου,ήρθα να σου δώσω δύναμη και απόψε...
Κλαίς;...διακρίνω την υγρασία στο προσωπό σου...κλάψε,μη νιώθεις τύψεις...κλάψε,βγάλε όλο το πόνο από μέσα σου,όλη την αδικία που σου χρεώσανε...Κλάψε σου λέω,μη ντρέπεσαι από μένα,άλλωστε σ' έχω δει πολλές φορές να κλαίς...
Πεσ' μου φοβάσαι; Να μην φοβάσαι,εγώ είμαι εδώ,όλα θα φτιάξουν και θα γίνουν καλύτερα από πριν,ναι αλήθεια σου λέω.Θα έρθει η ώρα που τα τριαντάφυλλα θα τα βλέπεις πιο κόκκινα και ζωηρά,τη θάλασσα πιο γαλάζια και γαλήνια,η φουρτούνα πέρασε,ο ήλιος στα μάτια σου θα φαντάζει πιο ζεστός...αλήθεια σου λέω...να δες στον καθρέφτη,ήδη χαμογέλασες...
Σήκω,η ζωή σε περιμένει και σου αξίζει να τη ζήσεις...μη φοβάσαι,εγώ είμαι εδώ!
'Αν ψάχνεις να με βρεις που κατοικώ
Άν θέλεις να με συναντήσεις
θα με βρεις στα μάτια των παιδιών
στο ναρκωμανή που απεγνωσμένα ζητάει τη δόση του
που το κορμί του,η ψυχή του πονάει.
Θα με βρεις στη πόρνη που εξυπηρετεί το κάθε αρσενικό,
στον αλκοολικό που παλεύει να το κόψει το ρημάδι,
και στον τρελλό της γειτονιάς,που εσύ χωρίς τύψεις,
μαζί του γελάς!
Θα με βρεις στον ομοφυλόφιλο που κατάκρινες,ενώ θα μπορούσε να ήταν
παιδί σου.
Θα με βρεις στους ηλεκτρονικούς χρήστες που παλεύουν να πιαστούν
από κάτι,αλλά και σε εκείνον τον ανάπηρο που μάταια προσπαθεί να βρει
μέρος να κινηθεί στη πόλη.
Θα με βρεις σ' εκείνον τον περιθωρειακό που καθόταν στο παγκάκι καθώς περνούσες για το σπίτι σου και με μεγάλη ευκολία προσπέρασες.
Θα με βρεις σ' εκείνη τη κακοποιημένη γυναίκα που ο φόβος και η ντροπή της κλίνουν το στόμα, μα και σ' εκείνο το επίσης κακοποιημένο παιδί,που εσύ ο ενήλικας εκμεταλεύσαι χωρίς ίχνος συνείδησης.
Μα αν θελήσεις να με βρεις την ώρα που ξεκουράζομαι απ' όλα τούτα,τότε θα με βρεις στη
φλόγα του κεριού που τρεμοπαίζει στο δωμάτιο σου.Στη φλόγα του κεριού, εκεί, να πέρνω δύναμη
από τη λάμψη της για να καταφέρω ν' ανατείλω ξανά.
Τώρα έμαθες που κατοικώ,αν ψάχνεις να με βρεις...
Αντέχεις;
Ο κάθε ένας από εμάς έχει προτερήματα και ελαττώματα.
Καμιά φορά τα ελαττώματα μας κάνουν να έχουμε χαμηλή αυτοπεποίθεση. Τα ελαττώματα σου, πάρτα και δουλεψέτα μέσα σου. Φτιάξτα προτερήματα, όσα μπορείς, μην απογοητεύεσε, κανείς δεν είναι τέλειος.
Να σκέφτεσαι πως υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι θα έδιναν τη ζωή τους για σένα, σε αγαπούν για κάποιο λόγο και θα ήθελαν κάποιοι να έχουν κάτι από εσένα.
Όσο και αν δεν το πιστεύεις το χαμόγελό σου δίνει αισιοδοξία και σίγουρα υπάρχει κάποιος που σε σκέφτεται πριν κοιμηθείς, πάντα θα υπάρχει.
Στα λάθη που κάνεις να βλέπεις αυτά που μαθαίνεις από αυτό, πάντα μαθαίνεις. Διώξε τον εγωισμό και την ηττοπάθεια και δες το αποτέλεσμα των πράξεων σου. Πάντα υπάρχει αποτέλεσμα.
Δες όλα εκείνα που στη ζωή σου κατάφερες, έτσι θα καταλάβεις την αξία σου.
Θυμήσου όλες εκείνες τις στιγμές που κάποιοι βοηθήθηκαν από εσένα και τους έκανες να χαμογελάσουν.
Θυμήσου όλες εκείνες τις στιγμές που κάποιοι σου κάνανε ένα κομπλιμέντο ή που σου αφιέρωσαν ένα τραγούδι.
Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, αυτό μην το ξεχνάς ποτέ. Για κάθε άνθρωπο υπάρχει ένας άλλος. Και εδώ θα δανειστώ τα λόγια του αγαπημένου συγγραφέα Paulo Coelho: "Υπάρχει πάντα στον κόσμο ένας άνθρωπος που περιμένει έναν άλλον, είτε αυτό γίνεται μέσα στην έρημο, είτε στις μεγάλες πόλεις. Και όταν συναντηθούν και ανταλλάξουν βλέμματα, το παρελθόν και το μέλλον χάνουν τη σημασία τους και το μόνο που υπάρχει εκείνη τη στιγμή είναι αυτή η απίστευτη βεβαιότητα ότι τα πάντα κάτω από τον ήλιο γράφτηκαν από το ίδιο χέρι".
Ο καθένας είναι μοναδικός γιατί αυτά που προσφέρει είναι αποτέλεσμα της μοναδικότητας του!
Νιώσε μοναδικός γιατί είσαι μοναδικός!
Οι μεγάλες αγάπες έρχονται στη ζωή μας χωρίς συστάσεις, χωρίς ταυτότητα. Είναι εκείνο το απίστευτο συναίσθημα της βεβαιότητας που σου παρέχουν απλόχερα.
Οι μεγάλες αγάπες δεν λένε πολλά λόγια, στέκουν δίπλα σου αμίλητες κάνοντας το έργο τους πράξη.
Σου δίνονται ολόψυχα. Τις ξευτηλήζεις, τις ταπεινώνεις, χάνουν την υπόστασή τους και όμως μένουν εκεί. Έχουν αντίπαλο το μίσος των ανθρώπων, ντρέπονται πονάνε ματώνουν και όμως μένουν εκεί.
Οι μεγάλες αγάπες δεν έχουν νικητές και ηττημένους. Σαν διάττοντες αστέρες χάνονται και ξαναβρίσκονται, μια ιδιότητα που οι μεγάλες αγάπες έχουν.
Στέκουν ανίκητες, δεν μετανιώνουν ποτέ, σου χαρίζουν το καλύτερο κομμάτι της ψυχής τους, το είναι τους όλο.
Οι μεγάλες αγάπες είναι αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου και πάντα επίκαιρες στην ψυχή σου. Όσο και αν εξελίσσεσαι σαν άνθρωπος εκείνες είναι πάντα εκεί, μέσα σου να σε συντροφεύουν σε κάθε βήμα. Σου κάνουν παρέα στα δύσκολα, σου δημιουργούνε όνειρα, δεν σταματάνε ποτέ, δεν πεθαίνουν ποτέ. Είναι εκείνη η φλόγα που επίμονα τρεμοπαίζει στο σκοτάδι της ψυχής σου. Είναι εκείνο το χαμόγελο που σχηματίζεται στα χείλη σου στη θύμησή τους. Είναι το βορεινό αστέρι στον ουρανό, τις νύχτες της μοναξιάς σου. Είναι το δάκρυ που θα κυλήσει στην προσφώνηση ενός ονόματος. Είναι το χάραμα που θα σε βρει ξενυχτιστησμένο μ' ένα τσιγάρο στα χείλη, με μάτια κομμένα και με κορμί κουρελιασμένο. Είναι το τραγούδι που θα ακούσεις και οι στίχοι του άλλοτε θα σε κάνουν να χαμογελάσεις και άλλοτε να δακρύσεις.
Οι μεγάλες αγάπες είναι πόνος, δύναμη, αλήθεια, πάθος.
Οι μεγάλες αγάπες είναι ανίκητες!
Θα ένιωθα το έργο ετούτο μισό αν δεν αναφερόμουνα στα παιδιά. Θα ένιωθα κάπως ...;. Σαν να μην έκανα το χρέος μου απέναντι τους.
Η μόνη αλήθεια που συνάντησα στη ζωή είναι τα παιδιά. Τα παιδιά όλου του κόσμου. Ο τρόπος έκφρασης τους, η αστείρευτη φαντασία τους, οι απορίες τους.
Ανέκαθεν είχα αδυναμία στα παιδιά και ευχαριστώ το Θεό που με έκανε μητέρα. Κάθε περιγραφή του συναισθήματος αυτού θα ήταν μικρή.
Τα παιδιά είναι το μέλλον, η συνέχεια μας, η ζωή. Χρέος μας είναι να τους δίνουμε την αγάπη μας και όχι τις ιδέες μας. Τα παιδιά είναι γεμάτα ιδέες δεν έχουν ανάγκη τις δικές μας. Είναι πολύ πιο μπροστά από εμάς, είναι το αύριο.
Ας αφουγκραστούμε τις ψυχές τους, ας διώξουμε τους φόβους τους δίνοντας τους αγάπη, επιβράβευση. Τα παιδιά από εμάς δεν θέλουνε πολλά, αντίθετα εμείς από εκείνα ζητάμε πολλά και το χειρότερο απ'; όλα που τους ζητάμε, είναι να κάνουν εκείνα όσα εμείς δεν καταφέραμε ως παιδιά! Είμαστε εγωιστές. Άθελά μας μεγαλώνουμε ψεύτικους ανθρώπους γαλουχισμένους στα δικά μας πιστεύω, στα δικά μας όνειρα. Ας χαμηλώσουμε λοιπόν τους τόνους και ας αρχίσουμε να μαθαίνουμε από τα παιδιά. Είναι οι καλύτεροι δάσκαλοι!
Κλίνω δανειζόμενη τους στίχους του Χαλίλ Γκιμπράν:
«Είσαι το τόξο απ' τ' οποίο εκτοξεύονται τα παιδιά σου
σαν ολοζώντανα βέλη.
Κάνε τοξότη, η σαίτα που στα χέρια σου κρατάς να σημαίνει χαρά.»
Ταξίδια Ψυχής(απόσπασμα)
Είμαι σαν άσπρο σύννεφο που δεν επιδιώκω στόχους, δεν αντιστέκομαι στον άνεμο, ρέω παντού.
Η ζωή δεν είναι πρόβλημα, είναι μυστήριο και κάθε στιγμή της ανακαλύπτω και κάτι καινούριο. Γίνομαι και η ΄ίδια μυστήριο.
Δεν ζω σαν γρανάζι μιας μηχανής, δεν ακολουθώ τις κουλτούρες που βρήκα μα εκείνες που μου ταιριάζουνε. Δεν ακολουθώ το πλήθος. Δεν ακολουθώ το μονοπάτι, πάω εκεί που δεν υπάρχει μονοπάτι και αφήνω τα ίχνη μου.
Δεν φοβάμαι να ζω μόνη, αντίθετα το απολαμβάνω. Οι στιγμές της μοναχικότητας μου είναι για εμένα
σκέψη, φιλοσοφική διάθεση, αυτάρκεια, δημιουργία. Γιατί άλλο μοναξιά και άλλο μοναχικότητα.
Την μοναχικότητα την επιλέγεις την μοναξιά όχι.
Μοναξιά δεν ένιωσα ποτέ και ευχαριστώ το Θεό για αυτό. Μα πιο πολύ τον ευχαριστώ που με προίκησε με χάρισμα ώστε να απολαμβάνω την μοναχικότητα και μέσα από αυτή να αγγίζει ο νους μου μια άλλη διάσταση. Ευχαριστώ επίσης τον Θεό που μου έδωσε μια φλεγόμενη ψυχή που δεν φοβάται να αφήνει το βόλεμα και να ρισκάρει για το καινούριο. Μια ψυχή που ζει στον κόσμο των ιδεών και των συγκρούσεων.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που στη ζωή μου συνάντησα έκαναν αυτό που είπε ο Όσκαρ Ουάιλιντ:"Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι άλλοι άνθρωποι. Γνώμες κάποιου άλλου είναι οι σκέψεις τους, μίμηση οι ζωές τους, αντιγραφή τα πάθη τους." Αυτό πολλές φορές μου προκάλεσε θλίψη. Γιατί να μην είναι αυθεντικοί; Γιατί να μην είναι οι σκέψεις τους, οι γνώμες τους; Το εγώ τους; Μεγάλο θέμα αυτό, ίσως επανέρθω άλλη στιγμή...
Δεν έχω ιδέα τί γράφω απόψε, όλα τα θέματα μαζί, όπως να 'ναι. Μου δόθηκε μια κόλλα λευκή και εγώ απλά καταθέτω τις σκέψεις μου.
Αντιλαμβάνομαι τα μάταια και θλίβομαι, φωνάζω μήπως και το καταλάβουνε οι άνθρωποι και αλλάξουνε πορεία. Μήπως και αντιληφθούνε πως η χαρά, η ουσία της ζωής δεν είναι στο να αγοράζουν ακριβά τα αντικείμενα που ποθούνε αλλά σε απλά πράγματα που είναι δίπλα μας και δεν κοστίζουν τίποτα.
Κάποια στιγμή στη ζωή μου βρέθηκα σε πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση εως τραγική θα έλεγα. Τις πρώτες μέρες έπιανα τον ευατό μου απελπισμένο, γινόμουν όλα αυτά που φωνάζω στους άλλους, ώσπου ένα πρωί πίνοντας τον καφέ μου ατένιζα την ανατολή του ήλιου. Μα ναι! είπα μέσα μου, είναι πανέμορφα, μπορώ να το απολαύσω, δεν χρειάζομαι χρήματα για αυτό. Έτσι άρχισα να ψάχνω γύρω μου και κάθε μέρα ανακάλυπτα όλο και περισσότερα πράγματα που μπορούσα να απολαύσω χωρίς χρήματα και να με κρατάνε ζωντανή. Κοιτούσα ένα ηλιοβασίλεμα, έπαιζα με τα παιδιά μου, χαμογελούσα σε όποιους είχα δίπλα μου, περνούσα από τα νοσοκομεία και συνηδητοποιούσα πόσο καλά ήμουνα. Για αυτό λοιπόν μην χάνεται το ουσιαστικό. Αυτό είναι που αξίζει και το χάνετε για εφήμερες ψεύτικες απολαύσεις. Φροντίστε όσο είσαστε εδώ να γεμίζεται την ψυχή σας με την ουσία έτσι θα είστε πάντα χαρούμενοι, γεμάτοι και με αισιοδοξία και δύναμη θα αντέχετε τα χτυπήματα και τις δοκιμασίες!
Τα πάντα γύρω μας έχουν δυο όψεις. Γιατί όχι και ο θάνατος;
Τον φοβόμαστε, λάθος . Μείναμε στη μια όψη του και τον φοβόμαστε. Αν προσπαθήσουμε να παραμερίσουμε το φόβο μας και βρεθούμε έστω και για λίγο στην άλλη του πλευρά, θα ανακαλύψουμε και την άλλη όψη που λέμε.
Ο θάνατος είναι δάσκαλος. Μας μαθαίνει πως τίποτα δεν είναι μόνιμο. Μας φωνάζει δυνατά να ζήσουμε, την κάθε στιγμή. Μα εμείς εγκλωβισμένοι στη ματαιοδοξία και τη μικρότητα μας δεν ακούμε τίποτα.
Και σαν έρθει η ώρα που χάνουμε κάποιον κλαίμε και οδυρόμαστε. Αν σε αυτόν που χάσαμε του είχαμε δείξει την αγάπη μας, το σεβασμό μας, το τι άξιζε, το πόσο μοναδικός ήτανε, ίσως να μην σπαράζαμε τόσο. Ποτέ όμως δεν δίνουμε όσα αξίζει ένας άνθρωπος. Απλά αναβάλουμε και λέμε αύριο, έτσι οι αναβολές μας κάνουν να ξεχνάμε.
Ίσως αν προλαβαίναμε να δώσουμε όσα θέλαμε να μην πονούσαμε τόσο τη στιγμή του θανάτου. Ίσως αν και για εμάς τους ίδιους δεν αναβάλαμε αυτά που θέλουμε να μην μας τρόμαζε η ιδέα του θανάτου.
Ο θάνατος είναι καλός φίλος, μας λέει πως δεν είμαστε αιώνιοι, μας λέει να ζούμε το τώρα.
Στο βιβλίο του Βάιζελ, φλογισμένες ψυχές λέει: Σαν πεθάνεις και πας να βρεις τον δημιουργό σου δεν θα σου ζητήσει λογαριασμό γιατί δεν έγινες ο Μεσσίας ή γιατί δεν ανακάλυψες το φάρμακο για τον καρκίνο. Το μόνο που θα σε ρωτήσει είναι, γιατί δεν έγινες όλα όσα είσαι;
Αν ζήσουμε τη κάθε στιγμή τότε θα είμαστε έτοιμοι για το θάνατο. Θα είμαστε γεμάτοι και δεν θα τον φοβόμαστε. Δυστυχώς όμως λίγοι από εμάς ζούνε το τώρα, οι περισσότεροι αναλώνονται στο χθες και στο αύριο. Για αυτό και φοβόμαστε το θάνατο. Στην ουσία φοβόμαστε την αναγέννηση. Γιατί ο θάνατος είναι αναγέννηση.
Ο άντρας για να κρατηθεί θέλει μυστήριο,γοητεία...
Ο άντρας πάνω σου αγαπάει τη γυναίκα που από παιδί είχε δημιουργήσει στο μυαλό του.Μην του γκρεμίσεις την οπτανσία. Αν το καταλάβει και σε δει όπως είσαι,όπως και να είσαι, πάει κάηκες,έφυγε ο κύριος,τον έχασες.
Το να κρατήσεις έναν άντρα πόσο μάλλον στον γάμο, θέλει δεξιοτεχνία,μαγκιά.Θέλει μια τεράστεια δόση γυναικείας ευελιξίας.Χαριτωμένη πονηριά.Κάνε ότι εσύ θέλεις,δώστου όμως την ευχαρίστηση να νιώθει πως του είσαι αφοσιωμένη "σκλάβα",πως κάνεις ότι θέλει αυτός.
Γοητευσέ τον με το κοκκινιστό σου και όχι με τα πτυχία σου.Την εξυπνάδα σου κράτησέ την για πάρτυ σου,στον άντρα δείξε πως μαζί του νιώθεις ασφάλεια,σιγουριά.
Όσο μπορείς να σε γνωρίζει από τη μέση και κάτω.
Ο άντρας θέλει μαεστρία,τέχνη.Υποδέξου τον ζεστά,ερωτικά.Απογείωσέ τον στους γαλαξίες σου. Άφησέ τον να ανακαλύπτει σιγά σιγά αυτό που είσαι.
Καλή η εξέλιξη και η αυτονομία στη γυναίκα,δε λέω, αλλά μην ξεχνάς αυτό που είσαι... Γυναίκα!
Το να κρατήσεις έναν άντρα είναι τέχνη!
Αν μείνεις φανατική στις γυναικείες επαναστάσεις μια ζωή θα διψάνε τα σκέλια σου!
Όλα άλλαξαν. Όλα αντικαταστάθηκαν από καλώδια, οθόνες, πληκτρολόγια. Δεν μου αρέσει, παρόλο που συμμετέχω ενεργά σε όλο αυτό τον εικονικό κόσμο.
Άρχισα από περιέργεια μιας και είμαι ένα άτομο εξελισσόμενο που θέλει να δοκιμάζει και να ερευνεί κάθε νέο δεδομένο. Στην πορεία ανακάλυπτα κάθε μέρα όλο και περισσότερα πράγματα και τα ηλεκτρονικά μου ταξίδια γινόταν όλο και πιο συναρπαστικά. Υπερευαίσθητη από τη φύση μου, μην αντέχοντας πολλές φορές την πολλή ρεαλιστική και πεζή πραγματικότητα, ο ηλεκτρονικός μου κόσμος ήτανε το καταφύγιό μου.
Ταξιδεύω στο διαδύκτιο πολλά χρόνια. Είναι ένα ταξίδι ολότελα δικό μου που καπετάνιος είμαι μόνο εγώ. Ξεκίνησα ολομόναχη μα με εξέπληξε το γεγονός πόσους συνταξιδιώτες συνάντησα στην πορεία. Ο καθένας από αυτούς και μια ιστορία. Άτομα κάθε ηλικίας και κάθε κοινωνικής τάξης.
Πάντα έτρεφα μια συμπάθεια, μια αγάπη προς όλες τις κοινωνικές ευπαθής ομάδες ανθρώπων, μέσα όμως από τα ηλεκτρονικά μου ταξίδια τους αγάπησα ακόμα περισσότερο γιατί τους γνώρισα ακόμα περισσότερο. Αναφέρομαι στους ομοφυλόφιλους, τις πόρνες, τους τοξικομανής, τους αλκοολικούς, τα κακοποιημένα άτομα ψυχικά και σωματικά. Είναι τόσο ευαίσθητοι και τόσο μόνοι ... και όχι από επιλογή, αλλά από απόρριψη του κοινωνικού συνόλου ... Ένα κοινωνικό σύνολο που έμαθε μόνο να απορρίπτει και να είναι σκληρό, χωρίς καν να μπει στη διαδικασία να σκεφτεί τι νιώθουν όλοι αυτοί.
Όπως η περίπτωση του Σ. μόλις στα εικοσιένα και ήδη στο περιθώρειο. Τα πολλά παραπάνω κιλά του τον οδήγησαν στην απομόνωση. Από ένα υπόγειο τα λέγαμε. Εκεί ήταν το κρησφύγετό του πάνω από ένα χρόνο. Σπούδαζε, είχε όνειρα ...κάποτε ...τώρα πια τα όνειρά του περιοριζότανε σ' μια οθόνη. Πάλευε να νικήσει ήρωες παιχνιδιών ...Κάθε φορά που τον ρωτούσα γιατί δεν κάνει κάτι για τον ευατό του, μου έλεγε:Για ποιο λόγο Νεφέλη; Ένα παχύσαρκο αγόρι δεν είναι ερωτεύσιμο ούτε μπορεί να σταθεί δίπλα στους φίλους του. Πού να με κυκλοφορήσουν εμένα; Ήταν ευαίσθητος και ομολογώ πως με νευρίαζε η απαισιοδοξία του. Μα είχε εγκλωβιστεί τόσο πολύ στο πρόβλημα του που δεν το έβλεπε καν ή ίσως και να είχε βολευτεί μέσα σε αυτό, δεν ξέρω.
Η περίπτωση της Λ. που κάποτε ήτανε ο Κ. Η Λ. δέχτηκε την απόρριψη πρώτα -πρώτα από τους ίδιους τους γονείς της. Μα πως είναι δυνατόν να απορρίπτουν τα παιδιά τους για κάποια ιδιαιτερότητα που έχουνε; Πως μετά η κοινωνία να μην απορρίψει αφού τελικά όλα ξεκινάνε μέσα από τα σπίτια μας; Η Λ. ήταν όμορφη, πανέξυπνη, δεν υστερούσε σε τίποτα από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Ζούσε μόνη χαμένη στην μοναξιά της πρωτεύουσας παλεύοντας να δείξει τα όσα άξιζε. Πίσω από την Λ. ακολουθούσε ο Γ. ο Β. ο Π. η Μ. η Σ. και τόσοι άλλοι. Τους ευχαριστώ που μου άνοιξαν την καρδιά τους και με εμπιστεύθηκαν. Έχουν πάντα την αγάπη μου.
Ο εικονικός κόσμος μου μεγάλωνε και οι καθημερινοί χρήστες όλο και πιο πολύ με εμπιστευότανε στο να μου μιλάνε για τα προβλήματά τους. Ένιωθα χρήσιμη κάθε φορά που κατάφερνα και τους βοηθούσα με την γνώμη μου ...
Η Μ. που οι καταστάσεις της ζωής την ανάγκασαν να ζει μόνη και με πολλά προβλήματα υγείας. Μεγάλη συντροφιά για εκείνη όλοι εμείς οι συνταξιδιώτες που μαζί μας μοιραζότανε την καθημερινότητα της.
Ο Φ. και η Μ. που γνωρίστηκαν μέσα στο διαδύκτιο και έκαναν την αγάπη τους πραγματικότητα. Η Μ. θεωρούσε τυχερό τον ευατό της που ο Φ. βρέθηκε στον δρόμο της και την απάλλαξε από τον αποτυχημένο γάμο της. Σήμερα ζούνε μαζί κάπου στην επαρχία.
Ο Γ. που μέσα από τις κρίσεις πανικού που βίωνε, προσπαθούσε να κάνει μια σχέση, μάταια ...και όλο τον παρεξηγούσαν για την συμπεριφορά του ...δεν ήξεραν.
Η Ε. που έγινε κολλητή μου, αδερφή μου και την αγαπώ πολύ. Καθημερινή συνταξιδιώτισσα. Ξεγελούσε την μοναξιά της μέσα στα ηλεκτρονικά της ταξίδια και μόνο όταν διαπίστωνε πως η μοναξιά δεν ξεγελιέται με τίποτα, την πιάνανε τα κλάματα και βρισκότανε ξανά και ξανά αντιμέτωπη με τον πόνο.
Ο Θ. που κατάφερε να κάνει αποτοξίνωση και να ζει. Χαμένος στον κόσμο του, έλεγε τα δικά του, πότε ανεβασμένος και αισιόδοξος και πότε κλαίγοντας και ζητώντας απεγνωσμένα βοήθεια. Τα κατάφερε. Επέστρεψε ένα χρόνο μετά και γεμάτος χαρά μου είπε πως γλίτωσε. Έκανε αποτοξίνωση, σε κέντρο κανονικά και το έλεγε, το τόνιζε με περηφάνεια που τα κατάφερε.
Ο Π. που έχασε την αγαπημένη του Α. σε τροχαίο και προσπαθούσε μέσα από τον ηλεκτρονικό κόσμο, παρέα με τα τσιγαριλίκια του να ζήσει. Το σώμα του μόνο υπήρχε, η ψυχή του είχε φύγει μαζί της, έτσι μου είχε πει.
Ο Μ. που κάθε μέρα πονούσε και σε διαφορετικό σημείο του σώματός του και όλο έτρεχε, εξετάσεις και κόντρα εξετάσεις ...άγχος ...
Και τόσοι άνθρωποι ακόμα, που δυο βιβλία δεν θα χωρούσαν για να γραφτεί η ιστορία τους.
Συνεχίζω τα ταξίδια μου, πιο αραιά ίσως, ας πούμε μόνο σε έκτακτες πια περιπτώσεις. Είναι που είμαι ίσως καλύτερα μέσα μου, πιο ήρεμη.
Όπως όμως γίνεται με όλα, έτσι και με τα ταξίδια μου ...πολλοί τα περιφρόνησαν και άσκησαν σκληρή κριτική πάνω μου, μα δεν τους κρατώ κακία, ο καθένας εκφράζει τον εσωτερικό του κόσμο με ότι γαληνεύει την ψυχή του.
Όλα γίνονται για κάποιο σκοπό και από όλα μαθαίνουμε και κάτι. Εγώ από όλη αυτή την ιστορία έμαθα να πιστεύω σε εμένα, έμαθα να εκφράζομαι πιο ελεύθερα και να είμαι λιγότερο ενοχική. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους συνταξιδιώτες μου, που μου άνοιξαν την ψυχή τους και με εμπιστεύθηκαν.
Για σένα, για μένα, για όλους μας ...
Γέλα ...και είναι η ζωή μια τρέλα!
Ταξίδια Ψυχής (Απόσπασμα)
Τις νύχτες που δε μ'αφηνε η απόσταση να σε αγγίξω.. έκλεβα χρώμα απ'το φεγγάρι και σου έγραφα μηνύματα.Πόσο μετάνιωσα που δεν σ' έκλεψα να φύγουμε μακρυά,πιο μακρυά κι απ΄ το αύριο...
Πόσο λυπάμαι για το χρόνο που χάνουμε. Κρύβομαι μέσα σου.. Θέλω τόσα να σου πω,να σου γράψω...
Κάπου θα υπάρχω, να δακρύζω στα βουβά,κάπου στα σύννεφα το πνεύμα μου θα έχω.Είσαι το όνειρο που βλέπω κάθε μέρα!Είσαι ο θάνατος που θα με πάρει μια μέρα! Είσαι το φώς που με βοηθάει να σε δω!
Αλλά .... δεν είσαι εδώ...
Γελάω δυνατά, πολύ δυνατά. Μιλάω επίσης δυνατά και λέω πάντα αυτό που νιώθω.Φέρομαι στον καθένα όπως μου φέρεται και αγαπώ τον καθένα περισσότερο απ' ότι αξίζει.. Λάθος... και τί σας νοιάζει; Λατρεύω τη συγγραφή, το διάβασμα, τη μουσική.Δεν γουστάρω να βγαίνω το Σάββατο μόνο και μόνο επειδή είναι Σάββατο... Θέλω να βγαίνω όποτε το ζητάει η ψυχή μου, στης τέσσερις το ξημέρωμα, έτσι μ' αρέσει. Μου τη σπάει το καλοκαιρινό μπάνιο την Κυριακή. Είναι Κυριακή, δεν θα πας θάλασσα... ΟΧΙ δεν θα πάω γιατί ακριβως είναι Κυριακή και σιχαίνομαι να κάνω ότι κάνει η μάζα. Φοράω αλυσίδα στο δεξί πόδι και δαχτυλιδάκι στο αριστερό μεσσαίο δάχτυλο του ποδιού, έχω επίσης κάνει αρκετές τρύπες στα αυτιά μου..μα είσαι μάνα!!!...Και; Δεν με εμπόδισε να δώσω στα παιδιά μου αξίες και σωστή συμπεριφορά, αρα τί σας νοιάζει;
Μα πως, τί θα πει ο κόσμος;
Κόσμος; Ποιός κόσμος; Ο κόσμος που κάνει τα πάντα απο συμφέρον και όχι γιατί θέλει; Ο κλισαρισμένος κόσμος;Και στη τελική ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έχει τόση σημασία για τον κόσμο το τί κάνω εγω; Τί κερδίζουν δηλαδή; Οκ έμαθαν πως κάνω αυτό το άλλο...και; τους κάνει καλύτερους, τους χρησιμεύει κάτι στη ζωή τους;
Δεν γουστάρω να μου φέρονται πισώπλατα, ότι είναι στα ίσα, δεν το κάνετε αρα γιατί να συμφωνώ μαζί σας; Γιατί να χαθώ στο δήθεν; Μόνο και μόνο για να είμαι στη μάζα; Το είπαμε αυτό, δεν γουστάρω τη μάζα. Έχω άποψη, ξέρω τί θέλω και ότι κάνω ξέρω γιατί το κάνω.
Επίσκεψη σε σπίτια φιλικά-συγγενικά... Τί θα πιείς; Ενα νεράκι, ευχαριστώ δεν πίνω... Μα πως θα πιείς, με προσβάλεις... Πως σε προσβάλλω δηλαδή; Αφού είμαι σπίτι σου, ήρθα για σένα, να με δεις να σε δω, πρέπει ντε και καλά να πιώ; Αλλιώς δηλαδή δεν πιάνεται ότι σε σέβομαι;...Ε ρε κολλήματα!!! Και πολύ σειρά ρε παιδί μου...Ήρθες θα έρθω, δεν ήρθες δεν έρχομαι και πόσες φορές ήρθες για να έρθω και εγώ άλλες τόσες...πω πω τα νεύρα μου!!!
Εδώ δηλαδή μιλάμε για καθαρή ανταλαγή τί φιλίες και μαλακίες μου λέτε;Και μετά βγαίνω εγώ η αντιδραστικιά, η παράλογη...μα να μην τα πω; Να μην φωνάξω; Να υπομείνω και άλλο αυτό το θέατρο; Γιατί; για να είμαι μαζί σας; σ' αυτό που εσείς κολήσατε;Καταλάβετετο, δεν γουστάρω άλλο πάρε δώσε!!! Να δώσει κανείς χωρίς να πάρει υπάρχει;...Αν υπάρχει οκ τότε ίσως καταλαγιάσει και εμένα η φωνή μου.Ίσως σας δεχτώ και με δεχτήτε, αλλά για την ώρα ανήκουμε σε διαφορετικούς κόσμους για να μην πω πλανήτες!!!
Αυτή είμαι, αληθινή και εσείς τις αλήθειες τις φοβόσαστε, βολευτήκατε στο ψεύτικο και για να έχετε και καθαρή συνήδηση άτομα σαν εμένα τα βγάζετε και προβληματικά, με τον τρόπο σας βέβαια...
Αυτή είμαι, γουστάρω να είμαι εγώ μα δεν τολμώ...εκεί την πατάω...είστε βλέπεις οι πολλοί...
Α ρε γαμοκοινωνία με τα πρέπει σου, πότε θα κινηθούμαι ελεύθεροι εγώ και οι ομοιοί μου!!!
Μάλλον σε καμιά άλλη ζωή γιατί σ' αυτήν μας στέλνετε σε ψυχολόγους και ειδικούς. Είπαμε είστε οι πολλοί!!!
Ξεκινήσαμε με όνειρα. Θα είμαστε για πάντα μαζί, στα καλά και στα άσχημα.
Θυμάσαι; Ταξιδεύαμε, γελούσαμε, κλαίγαμε, θυμώναμε ε και; ... Ήμασταν όμως μαζί!! Ένα! Μοιραζόμασταν στιγμές, ο ένας άκουγε και σεβότανε τον άλλον, ανταλάσαμε απόψεις, κάναμε πράγματα. Για εμάς τότε όλα γινότανε, είχαμε πίστη ... η πίστη μας δημιουργούσε και άλλα όνειρα, δεν το βάζαμε κάτω.
Θυμάσαι; Με άντεχες, σε άντεχα και προχωρούσαμε.
Πόσο μακριά μου φαντάζουν όλα αυτά τώρα. Σήμερα, που ο καθένας τραβήχτηκε στη μεριά του. Που ο καθένας ζει τον εφιάλτη του και προσπαθεί από τις στάχτες να ξαναγεννηθεί. Δεν ξέρω εσύ, αλλά εγώ ψάχνω ακόμα. Μήπως σε δω ξανά, μήπως ανταμώσουμε ξανά στα ίδια μέρη, όπως τότε. Δεν έρχεσαι, δεν έρχομαι ... Το βάλαμε στα πόδια, παραιτηθήκαμε, φοβηθήκαμε, κουραστήκαμε. Αφήσαμε τ' όνειρο στη μέση. Κρυφοκοιτάζω σαν μικρό παιδί μήπως και σε δω αλλά τίποτα.
Αναρωτιέμαι γιατί δεν γίνονται όλα όπως πριν αλλά μάλλον θα υπάρχει κάποιος λόγος. Ίσως κάποτε τον μάθουμε. Θα συνεχίσω να κρυφοκοιτάζω πίσω, στο όνειρο, ίσως αλλάξει κάτι ...
Θυμάσαι;
Χαμένη στις σκέψεις μου και τους προβληματισμούς μου, διαπίστωσα πως είμαι τριανταπέντε χρονών και μια ζωή περίμενα.
Από όταν θυμάμαι τον ευατό μου μέχρι και σήμερα, περίμενα τον πατέρα μου. Τον περίμενα στις σχολικές γιορτές να με δει πως λέω το ποίημα μου, τον περίμενα στις καλοκαιρινές διακοπές να παίξουμε μέσα στη θάλασσα. Τον περίμενα τις γιορτές, τις καθημερινές, την ημέρα, την νύχτα, όλες τις εποχές του χρόνου. Μα εκείνος δεν ερχότανε. Όσο ήμουνα μικρή την απουσία του την δικαιολογούσε λέγοντας πως έχει δουλειές, μα αργότερα στην εφηβεία μου, οι δουλειές μετονομάστηκαν σε γκόμενα ή πιο εξευγενισμένα ... σε εξωσυζυγική σχέση. Και εκεί στα δεκαοχτώ μου, έφυγε, μας παράτησε και εγώ περίμενα ...
Περίμενα και εσένα ...και τώρα που το σκέφτομαι ... εσένα σε περίμενα περισσότερο από όλους ... πάντα ...
Περίμενα πότε θα τελειώσεις τις δουλειές σου, περίμενα πότε θα γυρίσεις από τις βόλτες σου, περίμενα πότε θα καταλαγιάσουν τα νεύρα σου. Ο θυμός με έπνιγε, η αίσθηση της απόρριψης επίσης ... και απλά περίμενα.
Περίμενα και τότε που ήθελα να είμαι έξω στον κόσμο, στη ζωή, τώρα δεν γουστάρω να συμμετέχω ... περίμενα βλέπεις πολύ.
Και εκείνες τις ... πως τις είπαμε; ... Α ναι! Κοινωνικές επισκέψεις-κοινωνικότητα και όλα τα συναφή ... εκεί και αν περίμενα!! Εκείνες τις βαρετές επισκέψεις με τις ανούσιες κουτσομπολίστικες συζητήσεις και το δήθεν. Άντε έλεγα και όπου να ναι θα φύγουμε, άντε και τελειώνει και μετά θα σε πάρει ο καλός σου και θα πάτε ρομαντική βολτούλα, οι δυό σας μόνο, μακριά απ' όλα. Θα σ' αγκαλιάσει, θα σου ψιθυρίσει λόγια αγάπης ... άντε και κοντευούμαι ...Και ότι περίμενα μετατρεπόταν σε ένα άλλο περίμενα ... Βόλτα; Οι δυό σας; ... Μα πως ... αφού οι φίλοι περίμεναν ... Και έφευγες να τους προλάβεις και εγώ πάλι περίμενα πότε θα με πάρει η σειρά εμένα και τις ηλίθιες ρομαντικές ανάγκες μου.
Τώρα θα μου πεις, οκ περίμενες, σήμερα που το αντιλαμβάνεσαι τι κανεις; ... Τίποτα, απλά περιμένω. Δεν γνωρίζω να κάνω κάτι άλλο ή ίσως με φοβίζει να κάνω κάτι άλλο. Δεν ξέρω βέβαια τι περιμένω ούτε γιατί ούτε από ποιόν.
Περίμενα τ' όνειρο ... αντί να το πιάσω και να το ζήσω, να ρουφήξω την κάθε του στιγμή εγώ απλά το περίμενα και εκείνο μετατράπηκε σε εφιάλτης. Έφυγε και εκείνο, όπως φεύγεις και εσύ, όπως έφυγε και ο πατέρας μου ...όλα φεύγουνε, όλα γυρίζουν, όλα ξαναέρχονται και ξαναφεύγουν και εγώ απλά περίμενα και περιμένω ...
Καιρό τώρα έπαψα να ζω μόνη. Με το έτσι θέλω εγκαταστάθηκε στο κεφάλι μου, ένα κτήνος. Το μισώ, το σιχαίνομαι. Κάνει τα πάντα και καταφέρνει να ελέγχει το κεφάλι μου. Απλώνεται εκεί μέσα, γεμάτο ικανοποίηση που τα καταφέρνει. Δεν αφήνει τίποτα ανέγγιχτο. Σαν ιστός αράχνης απλώνεται και περικλύει κάθε αγγείο, κάθε μυς, του κεφαλιού μου. Όταν το κτήνος είναι ήρεμο, είναι επιεικής μαζί μου. Αγγίζει το κεφάλι μου ίσα που να με κάνει να μην ξεχνάω την παρουσία του. Όταν όμως δει πως το ξέχασα για λίγο και πάω να ζήσω, θυμώνει, εξαγριώνεται και τότε γίνεται επιθετικό για να μου θυμίσει την παρουσία του. Χάνω τον έλεγχο, ανήκω στο κτήνος. Οι εντολές που παίρνω είναι να μείνω ακίνητη, μην σαλέψω καθόλου. Χιλιάδες βελόνες κατακλύζουν κάθε αρτηρία του σώματος μου, το κεφάλι μου μοιρασμένο σε δυο πεδία μάχης. Παλεύουν δυο κόσμοι, οι διάβολοι και οι άγγελοι, το καλό και το κακό, η λογική και το ανεξήγητο και εγώ εκεί να παλεύω να σκοτώσω το κτήνος με όση δύναμη μου έχει απομείνει. Δεν με αφήνει να γράψω, πιέζει το κεφάλι μου δυνατά, προσπαθεί να μπλοκάρει τις σκέψεις μου, μα εγώ προσπαθώ, γράφω, γρήγορα να προλάβω πριν εξαγριωθεί περισσότερο. Δεν το φοβάμαι πια, είμαστε χρόνια συγκάτοικοι και έμαθα τα παιχνίδια του. Σαν δει πως δεν το βάζω κάτω αποχωρεί για λίγο, πολύ λίγο όμως. Και τότε αισθάνομαι επιτέλους την αγαλλίαση, ξαναθυμάμαι εμένα και αυτό που λέγεται ζωή. Αρχίζω πάλι απ'; την αρχή πιστεύοντας στα θαύματα και τότε, πάνω στη χαρά μου, πάνω στη πίστη μου για ζωή, επιστρέφει. Το κτήνος, δυναμικό, ανυπέρβλητο, γελώντας σαρκαστικά μαζί μου, βυθίζοντας με στην άβυσσο ξανά και ξανά. Απλώνει τα πελώρια χέρια του πιάνοντας έτσι όλα τα αγγεία του κεφαλιού μου και αυτά, κουρασμένα πια του παραδίδονται άλλωτε αμέσως, άλλωτε μετά από μάχη ωρών. Δεν ξέρω αν θα το νικήσω ποτέ, μα αν αυτό γίνει τότε θα σας γράψω λεπτομέρειες για την ιστορία του κτήνους. Μα τώρα δεν το κάνω, θα το δει και θα θυμώσει πιο πολύ. Αν πάλι δεν καταφέρω να το νικήσω, πράγμα που δεν πιστεύω, τότε ο καθένας θα φτιάξει μια δική του εικασία, ένα δικό του σενάριο για εμένα και το κτήνος. Αυτό βέβαια με νευριάζει, σιχαίνομαι το να λέει ο καθένας τα δικά του, χωρίς να έχει ιδέα για μια κατάσταση, μα δεν βαριέσαι όποιος και αν νικήσει απ'; τους δυο μας το μόνο σίγουρο είναι πως θα βγει ένα μήνυμα, φτάνει μόνο να φτάσει στους σωστούς παραλήπτες.
Θα γίνω όμοιά σας. Θα γίνω σαν όλους εσάς τους φυσιολογικούς. Θα ντύνομαι, θα γίνομαι όμορφη και θα περιφέρομαι ανάμεσά σας. Μες του κόσμου την ηλιθιότητα. Φαγητό, ποτό, βόλτες, επισκέψεις και κάργα δήθεν. Θα χαζογελάμε και θα κάνουμε επίδειξη ο καθένας για το τι έχει. Θα το παίζουμε και ξερόλες και θα είμαστε σε όλα οκ! Θα σαχλαμαρίζουμε αρκεί να περνάει ο καιρός. Αρκεί να είμαστε μέσα στο πλήθος. Θα σχολιάζουμε τον κάθε τάδε και όταν θα τον βλέπουμε θα του χαμογελάμε και θα του το παίζουμε φίλοι. Αρκεί να είμαστε μέσα στο πλήθος.
Χάνεστε μέσα σ' όλο αυτό το πανηγύρι γιατί φοβόσαστε να μείνετε μόνοι με τους ευατούς σας. Δεν πήρατε χαμπάρι πως ζείτε σε καλούπια και ακολουθείτε όλοι τον ίδιο ρυθμό. Μονόδρομος. Αυτό μάθατε, αυτό κάνατε.
Όπως όμως είπε και ο Λέων Μπλούμ: "Ελεύθερος άνθρωπος είναι αυτός που προχωράει τη σκέψη του άφοβα ως το τέλος" .... Και εγώ θα προχωρήσω μέχρι το τέλος. Θα συνεχίσω να εκπέμπω στη δική μου συχνότητα, μέσα από την αγάπη και τη δημιουργία. Μέσα από μονοπάτια που ποτέ δεν θα μπορέσετε να δείτε. Θα συνεχίσετε να με αμφισβητείτε. Θα συνεχίσετε να με περνάτε για άρρωστη και μαζί με εσάς θα συνεχίσω και εγώ, μόνη ίσως, αλλά στα δικά μου μονοπάτια, στις δικές μου αλήθειες. Γιατί πολύ σοφά είπε κάποιος: "Όταν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, οι άνθρωποι πρώτα θα σε αγνοούν, μετά θα σε κοροϊδεύουν, μετά θα σου επιτίθονται, μετά θα νικήσεις". Είμαι κάπου ανάμεσα στο κοροιδεύουν και επιτίθονται ... έχω δρόμο ακόμα ... μακρύ και δύσκολο. Μα χαλάλι, γιατί πιστεύω πως κάποτε θα δικαιωθώ, έστω και μετά θάνατο. Θα έρθει η στιγμή που κάποιοι θα πάρουν το μήνυμα, θα αναζητήσουν τις αλήθειες μου και θα βρουν μέσα από αυτές λύτρωση και παρηγοριά στον πόνο τους.
Υ.Γ. Το παραπάνω κείμενο αναφέρεται στους άνω των δεκαοχτώ και αυτό γιατί συνήθως μετά την ενηλικίωση μας χανόμαστε στα δήθεν και σε αυτά που μας σερβίρουν.
Έχω μέσα μου μεγάλο θυμό. Πόνο, οργή. Ένα συναίσθημα που κουβαλάω χρόνια και τώρα έγινε τόσο έντονο, φωνάζει τόσο πολύ μέσα μου. Συνεχίζω να κάνω πως δεν το ακούω και όσο δεν το ακούω, παίρνει σάρκα και οστά. Σωματοποιήτε και με πονάει παντού. Φωνάζει ...βγάλε με ...φώναξε ...μίλα επιτέλους.
Ειλικρινά απορώ με τον ίδιο μου τον ευατό. Γιατί δεν το κάνω; Γιατί αφήνω το θυμό μέσα μου να με κατατρώει; Δεν με σέβομαι καθόλου πια; Όλοι οι άλλοι πως το καταφέρνουν; Εγώ γιατί δεν κάνω την υπέρβαση έστω για μια φορά; Φοβάμαι τόσο πολύ τις συνέπειες; Φοβάμαι ναι ...φοβάμαι πως αν κάνω και βγάλω τον θυμό μου, έναν θυμό χρόνων ολόκληρων, θα διαλύσω τα πάντα.
Ένας θυμός που τον προκάλεσαν άνθρωποι τους οποίους αγάπησα, λάτρεψα, στάθηκα δίπλα τους.
Άφησα τον ευατό μου να τσαλαπατηθεί, να ταπεινωθεί, να παρακαλέσει.
Άφησα την ψυχή μου, το κορμί μου, να δεχτούνε το φόβο, την ενοχή, την ντροπή.
Τώρα πια δεν έχω άλλες αντοχές. Τώρα δεν υπάρχουν πια μέσα μου άλλα όρια.
Το κεφάλι μου πονάει αφόρητα, τα πόδια μου τρέμουν, πονάνε θαρρείς και δεν θα ξανασηκωθώ ποτέ από την καρέκλα ..Ολομόναχη ...
Πού είσαι; Τα πλήκτρα του υπολογιστή κάνουν τα νεύρα μου ακόμα χειρότερα. Με κούρασε αυτός ο ήχος ...
Είμαι θυμωμένη, πρώτα με τον ίδιο μου τον ευατό και μετά με όλους εσάς που σας αφήνω και μου προκαλείτε αυτό το συναίσθημα.
Πονάω ρε!!!!!
Δεν είμαι αχάριστη, δώσατε και εσείς, ευχαριστώ...
Μεταξύ μας, για τους άλλους λίγο με νοιάζει πια, αλλά για εσένα ...για εσένα που τη ζωή μου όλη αφιέρωσα, που τις τρέλες σου όλες δέχτηκα ..πού είσαι;
Ξέρω, σαν τα διαβάσεις θα πεις πως υπερβάλλω, μπορεί ...δεν με νοιάζει. Την ανάγκη μου με νοιάζει να καταλάβεις! Να με πιάσεις από το χέρι, να χαιδέψεις τα μαλλιά μου ...ίσως ζητάω πολλά ...ρομαντζάδες και κουραφέξαλα ε;
Έμεινα πίσω, επιμένω ακόμα να κατοικώ στο ροζ σύννεφο και να πιστεύω πως υπάρχουν πρίγκιπες ...
Χάθηκα σε κόσμους εικονικούς, σε ψεύτικες ουσίες και φαντάσματα. Ύψωσα τοίχος, μη και με αγγίξει άλλο το εγώ σας.
Δεν έχω απαίτηση να καταλάβει κανείς γιατί είμαι θυμωμένη. Δεν θέλω όμως να έχετε και εσείς απαίτηση να μην είμαι θυμωμένη. Δεν μπορείτε καν να γνωρίζετε πως περνάω τις στιγμές μου, τις θυμωμένες στιγμές μου.
Ίσως πια να μην με αναγνωρίζω. Εγώ, που όλα τα υπόμενα και μ' επιμονή και πίστη προχωρούσα. Ψάχνω να βρω πως τα κατάφερνα τότε, να το κάνω και τώρα. Μάταια. Τώρα επικρατεί θυμός. Τα πράγματα πρέπει να λέγονται, αλλιώς μένουν μέσα μας, σαν αγκάθι. Και εγώ άφησα την ψυχή μου να την περιβάλλουν αγκάθια του παρελθόντος, του παρόντος ...και αυτά τρυπάνε, με όλη τους τη δύναμη, προκαλούν πόνο. Ο Θεός να μου δώσει δύναμη και λογική να αντέξω, να μην βγάλω το δηλητήριο από μέσα μου.
Ας κρατηθώ από τα λόγια του Μ. Βασιλείου: «O θυμός είναι κατά κάποιο τρόπο κάποια έξαψη και απότομο ξέσπασμα του πάθους, η οργή δε, είναι η μόνιμη λύπη και διαρκής ορμή προς την ανταπόδοση αυτών που επροκάλεσαν την αδικία, σαν να καλλιεργείται με ζέση η ψυχή προς την εκδίκηση. Oι θυμώδεις δεν σέβονται τα γηρατειά, ούτε την αρετή της ζωής, ούτε την συγγένεια, ούτε υπέρτερα χαρίσματα, ούτε τίποτε άλλο από τα τίμια των ανθρώπων. O θυμός είναι μια στιγμιαία τρέλλα.
Mη λοιπόν θεραπεύετε το κακό με το κακό, Σε έβρισε; Συ πες καλό λόγο. Σε εκτύπησε; Eσύ να υπομείνεις. Mόνον τότε επιτρέπεται ο θυμός, όταν είναι εναντίον του διαβόλου και της αμαρτίας, όχι κατά των ανθρώπων.»
Ας παλέψω να βρω ξανά την υπομονή μου, να καταλαγιάσω το θυμό μου.
Δεν το εγγυούμαι βέβαια, μα θα προσπαθήσω.
το sync προφίλ μου
Αγαπώ:Δεν ξέρω πως, ούτε από πότε, ούτε γιατί. Αυτό δεν αλλάζει. Όσο ζω θα αγαπώ ...ή μήπως για αυτό ζω; Επειδή αγαπώ; ...Αγαπώ!
Αντέχω: Ζω με τις συνέπειες της λέξης «αντέχω» γιατί είναι αδύνατον να βγαίνω πάντα νικητής.
Αντιστέκομαι:Σε ότι είναι πέρα από τα πιστεύω μου και τις ιδέες μου.
Βανίλια:Το άρωμα μου.
Βία:Δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μου αυτός ο ορισμός και θέλω να τη βγάλω από όλα τα λεξιλόγια και από όλα τα μυαλά των ανθρώπων.
Βλέπω:Τα μάτια μου βλέπουν μόνο όσα αξίζει να βλέπουν έτσι ώστε να περνάνε στην ψυχή μου όμορφα συναισθήματα και να παίρνω δύναμη να συνεχίζω.
Γενιά: Κάποιες φορές νομίζω πως δεν ανήκω σε αυτή τη γενιά που ζω αλλά σε κάποια άλλη που θα γεννηθεί. Βαδίζει πολύ αργά και συντηρητικά αυτή η γενιά και εγώ δυσκολεύομαι να βρω και να ακολουθήσω τα βήματά της.
Γονείς:Πάντα μου έλειπαν ...
Γωνία:Λατρεύω τις γωνίες, μου δίνουν ασφάλεια.
Διάκριση:Σιχαίνομαι τον όρο. Δεν υπάρχει διάκριση, όλοι είμαστε άνθρωποι.
Δαντέλα:Όταν κοιτώ κάτι που έχει δαντέλα, γοητεύομαι από μνήμες και επιθυμίες.
Δωμάτιο:Το ησυχαστήριό μου, ο παράδεισός μου.
Ελπίζω:Πάντα όσο ζω!!!
Ελευθερία: Ποιος δεν την πόθησε;! Και όπως είπε και μια φίλη μου ...Ελευθερία είναι να είσαι αέρας και να μην σε αναπνέει κανείς!!!
Ευχαριστώ:Τον Θεό για το δώρο που λέγεται ζωή. Τα παιδιά μου που υπάρχουν. Τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου. Τα τριαντάφυλλα για την ομορφιά τους και το άρωμά τους.
Ζήλια:Αποφεύγεται τη συχνή χρήση της, βλάπτει σοβαρά την υγεία.
Ζωγραφική:Απεικόνιση συναισθημάτων.
Ζωή:Θείο Δώρο!
Ήλιος:Πηγή ζωής και ενέργειας. Τον δικό μου τον έβαψα πορτοκαλί, είναι πιο ζεστός.
Ήρωας:Είναι αυτός που καταφέρνει και χαμογελάει ακόμα και αν έχει χάσει. Που κρύβει όλη του την πίκρα πίσω από ένα χαμόγελο.
Ηλιθιότητα:Θα ήθελα να υπήρχε λιγότερη γύρω μου.
Θάρρος:Θα προτιμούσα να έχω περισσότερο.
Θρανίο:Πάντα διάλεγα τα πίσω θρανία. Είχα έτσι περισσότερη δυνατότητα να κάνω όνειρα.
Θάνατος:Κάποτε τον φοβόμουνα πολύ, κάποια στιγμή ίσως τον είδα και ως λύτρωση. Τώρα είμαι κάπου στη μέση και προτιμώ να μην τον σκέφτομαι. Ίσως και να τρελαινόμασταν αν ξέραμε πως θα ζούμε αιώνια.
Ιδέα:Δεν συμβάδισα ποτέ με την κοινή γνώμη, γιατί είχα πάντα ιδέες.
Ιδιαιτερότητα:Αγαπώ όλους τους ανθρώπους που λόγο κάποιας ιδιαιτερότητάς τους η κοινωνία τους απορρίπτει.
Ιστορία:Δεν τα πήγα ποτέ καλά με αυτό το μάθημα. Για χάρη μάλιστα αυτού του μαθήματος έχασα μια τάξη στο γυμνάσιο ...δε βαριέσαι, πάει πέρασε.
Κανέλα:Το άρωμα της με πηγαίνει πίσω, τότε που ήμουνα παιδί και η μανούλα μου έφτιαχνε γλυκά και μοσχομύριζε κανέλα!!!
Κοπιάζω:Μόνο έτσι μπορώ να απολαύσω ότι δημιουργώ. Χωρίς κόπο, έτοιμο, είναι ανούσιο.
Κωμωδία:Οι μόνες ταινίες που βλέπω μετά τις κοινωνικές.
Λάθος: Μαθαίνω από τα λάθη μου και γίνομαι καλύτερη.
Λέξεις:Σε ηλικία που δεν μπορούμε ακόμη να γράψουμε μας τις μαθαίνουνε και εμείς μένουμε στους ορισμούς που μας μάθανε. Και μόνο όταν αποφασίσουμε να βρούμε νέους ορισμούς απελευθερωνόμαστε από τις λέξεις.
Λατρεύω:Την οικογένειά μου, τα τριαντάφυλλα, τα βιβλία, τη μουσική, τα ταξίδια της ψυχής μου!
Μάνα:Έφυγε νωρίς από τη ζωή. Μου λείπει πολύ και εκείνο που πιο πολύ με πονάει είναι για όσα δεν πρόλαβα να ζήσω μαζί της. Με αιφνιδίασε, δεν περίμενα να φύγει τόσο νωρίς. Για αυτό μην ξεχνάτε ποτέ πως αυτοί που αγαπάμε δεν θα είναι εδώ αιώνια. Ζήστε μαζί τους όσες περισσότερες στιγμές μπορείτε για να τους χορτάσετε!!! Και μην ξεχνάτε να τους δείχνετε την αγάπη σας!!!
Μύθος:Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από μύθους. Ίσως να υπάρχει λόγος και να μην τον έχω βρει ...ίσως και όχι.
Μανία: Μανία τελειότητας και επίδειξης καταδιώκει όλο και περισσότερους σήμερα και αυτό με στεναχωρεί. Θα προτιμούσα πιο απλούς και χαρούμενους ανθρώπους.
Νονός-Νονά:Δεν τους γνώρισα ποτέ μου. Η καημένη η μανούλα μου έτρεχε και μου αγόραζε τη πασχαλιάτικη λαμπάδα μου για να μην στεναχωρηθώ που στις αδερφές μου την έφερνε ο νονός και η νονά. Την ευχαριστώ αλλά στεναχωριόμουνα, ήθελα βρε παιδί μου να νιώσω το συναίσθημα του πως είναι να έχεις νονό και νονά.
Νύχτα:Μου αρέσει πολύ, μια φίλη που δεν σε προδίδει ποτέ! Με δικούς της κώδικες τιμής.
Νομίζω:Πως αν όλοι μας θυμηθούμε τις λέξεις, σεβασμός, αξίες, όνειρα, ίσως καταφέρουμε να περισώσουμε ότι έχει απομείνει από αυτό που λέγεται ανθρωπιά!
Ξανά:Δεν με κουράζει καθόλου το γεγονός ότι κάθε μέρα κάνω ξανά και ξανά κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Αγαπώ τη ρουτίνα μου.
Ξεπερνώ:Κάθε δυσκολία μέσα από το χαμόγελο των παιδιών μου.
Ξαστεριά:Δεν χάνω ούτε μια βραδιά ξαστεριάς, μόνο και μόνο για απολαμβάνω τ' αστέρια!
Ομορφιά:Τη βρίσκω στην οικογένεια μου, στα τριαντάφυλλα, στον ήλιο, στην θάλασσα, στη μουσική, σ' ένα χαμόγελο.
Όνειρα:Αυτή η λέξη είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μου. Ζω συνέχεια με τα όνειρά μου και από τα όνειρά μου!!!!
Οφείλω:Να σέβομαι και να βοηθάω τους ανθρώπους.
Πόνος:Δεν πρέπει να τον φοβόμαστε. Μας εξαγνίζει και μας κάνει καλύτερους.
Παραμύθι:Μου άρεσαν από μικρή. Έχω ανάγκη να ακούω παραμύθια.
Πρωτοβρόχια:Τ' αγαπώ ...ειδικά το άρωμα που αναδύουν όταν σταματούν.
Ραδιόφωνο:Μου αρέσει πολύ. Το βίωσα ερασιτεχνικά και θα ήθελα κάποια στιγμή να το κάνω και επαγγελματικά.
Ρομαντισμός:Πάντα ανήκα στους αθεράπευτα ρομαντικούς. Πάντα θα ανήκω εκεί.
Ρίγες:Δεν τα πάω καλά μαζί τους. Μου προκαλούν μια ανησυχία, ειδικά όταν είναι πολλές και οριζόντιες, με τις κάθετες κάτι γίνετε.
Σατέν:Αγαπημένο μου ύφασμα. Λατρεύω την υφή του.
Σύννεφο:Τα χαζεύω, παρατηρώντας τις μορφές που σχηματίζουν. Ηρεμώ στο κοίταγμά τους.
Σελίδα:Καλά είναι να την αλλάζουμε στη ζωή μας όταν μια κατάσταση δεν οδηγεί πουθενά.
Ταγκό:Ο συγκεκριμένος χορός μου αρέσει πολύ. Με ξεσηκώνει, δίνοντας μου ερεθίσματα για ζωή.
Ταξίδι:Η ζωή μου όλη!!!
Τελεία:Δηλώνει την παύση, το τέλος.
Υγεία:Αν την έχεις ...σωματική και ψυχική ...όλα τέλεια. Όλα γίνονται.
Υλίστρια:Δεν υπήρξα ποτέ. Τα υλικά αγαθά με άφηναν πάντα αδιάφορη.
Υπερβολή:Δεν αντέχω με τίποτα οποιοδήποτε είδος υπερβολής.
Φαντασία:Μου έκανε καλό και κακό. Καλό κάθε φορά που δραπέτευα μαζί της και δημιουργούσα ...κακό κάθε φορά που εξαιτίας της δεν άφηνα τον ευατό μου να δει την πραγματικότητα.
Φεγγάρι:Να μπορούσα να το εξερευνήσω!!!!
Φωτογραφία:Είμαι λάτρης της ασπρόμαυρης φωτογραφίας.
Χιούμορ:Έχω μπόλικο. Μου αρέσουν οι άνθρωποι με χιούμορ.
Χορός:Έκφραση συναισθημάτων. Αγχολυτικό.
Χρώματα:Μου αρέσουνε πολύ οι παστέλ αποχρώσεις.
Ψέμα:Πολλοί πιστεύουν πως κάποιες φορές είναι αναγκαίο και είναι για καλό. Εμένα δεν μου αρέσει ούτε για αυτές τις στιγμές. Προτιμώ την αλήθεια και ας πονάει ... ας έχει τίμημα.
Ψυχή:Όταν δεν την ακούμε και την παραμελούμε, πονάει.
Ψωνίζω:Πάντα τ' απαραίτητα. Ποτέ δεν ήμουνα υπερκαταναλωτική. Τα πολλά και περιττά με αγχώνουν.
Ώρα:Όταν κολλάει είναι αβάσταχτο. Όταν το λεπτό σου φαίνεται αιώνας ...Άδικο ...στα ωραία περνάει γρήγορα.
Ωραίο:Το θαυμάζω.
Ωριμότητα:Μου αρέσει όσοι την έχουν.
Διάβασα κάπου πως η μεγαλύτερη επιστήμη, αλλά και η δυσκολότερη τέχνη είναι να γνωρίσεις αληθινά τον ευατό σου. Να καταφέρεις να μην του στερήσεις το μεγαλύτερο αγαθό που κάθε ανθρώπινη ψυχή δικαιούται, τη λύτρωση.
Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ ...;όλοι αυτοί που δηλώνουν πιστοί και χριστιανοί ορθόδοξοι αντιλαμβάνονται κάτι από τα παραπάνω;
Εκκλησιάζονται, λένε καμιά προσευχή στα δύσκολα τους, κάποιοι από αυτούς μάλιστα πιστεύουν πως είναι και αναμάρτητοι και τα χουν καλά με τη συνείδησή τους.
Μα αλήθεια ...;για πια πίστη μιλάνε όλοι αυτοί οι πιστοί; Τι πιστεύουν τελικά; Με τι θράσος πάνε στην εκκλησία;
Υπάρχει ένας από όλους αυτούς που να μην έχει βλασφημήσει το όνομα του Χριστού; Να μην είναι καχύποπτος και να μην συκοφαντεί;
Να μην σκέφτεται μόνο την ύλη και τα επίγεια αγαθά; Να μην είναι φιλάργυρος, μεγαλομανής. Να μην κάνει επίδειξη των αγαθών που έχει και να μην επιδιώκει τον θαυμασμό;
Να μην έχει διαβολοστείλει κάποιον πάνω στο θυμό του και να μην έχει γογγύσει ενάντια του Θεού στα δύσκολα;
Πού είναι όλοι αυτοί που δεν ζηλεύουν και δεν φθονούν, δεν κατακρίνουν και δεν θίγουν τους άλλους;
Παρόλα αυτά πηγαίνουν με άνεση στην Εκκλησία. Κάνουν τον σταυρό τους, φιλάνε τα εικονίσματα και αφού τελειώσουν με όλο αυτό το τελετουργικό, κάθονται σε μια καλή θέση έτσι ώστε να έχουν καλό οπτικό πεδίο. Να δούνε ποιος θα μπει ποιος θα βγει, τι φοράει, αν ήρθε μόνος ή με την οικογένεια του.
Και αν κάνεις το λάθος και μπεις σε μια εκκλησία που δεν ανήκει στην ενορία σου, έτσι γιατί σαν χριστιανός και εσύ ένιωσες την ανάγκη να ανάψεις ένα κεράκι, τότε είναι σκούρα τα πράγματα. Θα σε κοιτάξουν από πάνω μέχρι κάτω, ποιος είσαι; Δεν σε ξέρουν, θαρρείς και η εκκλησία είναι σπίτι τους και πρέπει να γνωρίζουν τους πάντες. Τελειώνει η Θεία Λειτουργία και ζήτημα από όλους αυτούς οι πέντε δέκα να ένιωσαν ότι εκκλησιάστηκαν. Φεύγουν ήσυχοι πως κάνανε το καθήκον τους. Λες και τους επιβάλλει κανείς να το κάνουν. Ο σκοπός είναι να το νιώθεις αυτό που κάνεις, να το βιώνεις, να επικοινωνείς με το Θεό και όχι να εκκλησιάζεσαι γιατί πρέπει. Μάθετε επιτέλους τους ευατούς σας, δουλέψτε μαζί του. Μάθετε γιατί κάνετε ότι κάνετε και μην το κάνετε έτσι γιατί πρέπει ή γιατί μάθατε να το κάνετε. Αυτή είναι η μεγαλύτερη βοήθεια που θα κάνετε για τον ευατό σας. Ανακαλύψτε τον και μετά δηλώστε πως είστε πιστοί και ευσυνείδητοι άνθρωποι.
Απόψε τέλειωσαν οι λέξεις,απόμεινε η ματιά να κουβεντιάζει με το φεγγάρι
Σαλπάρει η σκέψη,ταξίδι κόκκινο,επιθανάτια βήματα...μείνε μαζί μου
Καπετάνιος...σε λάθος ουρανό...
Ύπαρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει ευκαιρίες για να κάνουμε πράγματα
όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα
θα ήθελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ και ότι δεν θα σε ξεχάσω!
Έρωτα μου και μαχαίρι είσαι αόρατη πληγή
Βρίσκομαι στο κενό... αιωρούμαι, θέλω να φωνάξω πόσο μου λείπεις, αυτό γίνεται πόνος... είναι στιγμές που τα χέρια μου παγώνουν προσπαθώντας ν' αγγίξουν την εικόνα σου, τ μάτια βουρκώνουν, που οι μέρες έχουν χάσει λίγο απο το χρώμα σου.
ας έφτανα ως εκεί που ακόμα ζουν οι στιγμές μας... Σε βλέπω στον ύπνο μου, ξέρεις... ήμασταν κάπου μακριά, άγνωστο που, σε μια κατάσταση να θέλουμε να φύγουμε απο εκεί... κάτι μας ενοχλούσε, ξύπνησα απότομα... μια ηλιαχτίδα έφταιγε. Έχω ανάψει κεράκια, η μπαλκονόπορτα ανοιχτή και οι σκέψεις μου ταξιδεύουν εκεί. αραγε σκεφτόμαστε τα ίδια? Τα κεράκια τρεμοπαίζουν μα εγώ συνεχίζω να εμπιστεύομαι τις σκέψεις μου εκεί. Μην πιστεύεις εκείνους που λένε πως ο έρωτας δεν ζει, αυτοί να μην σε αφορούν, οι αγάπες δεν χάνονται. Ούτε τ' αστέρια χάνονται ποτέ,για αυτό μην χάσεις ούτε μια βραδιά ξαστεριάς. Ένα απο αυτά τ' αστέρια είμαι εγώ και ένα ακόμη είσαι εσύ, εκεί θα βρισκόμαστε πάντα και θα τα λέμε. Τ' αστέρια, ο συνδετικός μας κρίκος... Για πάντα!
Νεφέλη
Ιωάννινα
Το προφίλ μου
Από μικρή μ' άρεσαν τα παραμύθια ήταν της μάνας μου η πιο γλυκιά συνήθεια,ύστερα πέρασε ο καιρός τα παραμύθια και έμεινα μόνη μες του κόσμου την αλήθεια
| Ιούλιος 2010 | ||||||
| Κ | Δ | Τ | Τ | Π | Π | Σ |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΕΔΩ
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΩΝ ΑμεΑ ΝΑ ΖΟΥΝ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ |
| 02. Poso Mou Leipe... |
http://lydia-tigria.blogspot.com/
![386849[1]k.jpg](http://O-kosmos-ths-Nefelis.pblogs.gr/files/f/246331-386849[1]k.jpg)
![](/"http://O-kosmos-ths-Nefelis.pblogs.gr/files/f/250207-sadness.jpg/"){kind=link}
![](/"http://O-kosmos-ths-Nefelis.pblogs.gr/files/f/243007-467903s4g9cdr3ck.gif/"){kind=link}
