Όσα δεν τόλμησα ποτέ να πω

Γνώριζα πως θα έρθει κάποτε η στιγμή που θα έπρεπε να σε αντικρύσω κατάματα. Εσύ και εγώ. Οι δυο μας μόνο...Θεέ μου πως με τρόμαζε η ιδέα και μόνο της στιγμής εκείνης. Τι θα σου έλεγα; Πως θα σου το έλεγα; Πιανόμουνα ύστερα απο κάτι άλλο και έλεγα "δε βαριέσαι, μέχρι τότε βλέπουμε". Συνέχιζα έτσι και ξεχνιόμουνα. Νόμιζα πως σε ξεγελούσα και περίμενες καρτερικά πότε θα σου δώσω σημασία, ενω εσύ μου έστελνες συνεχώς σημάδια που εγώ δεν μπορούσα-ίσως και να μην ήθελα-να καταλάβω. Και να 'μαστε τώρα αντικρυστά, εσύ να με κοιτάς στα μάτια και εγω να σκύβω το κεφάλι ντροπιασμένη. Ναι ντροπιασμένη. Δεν σου φέρθηκα εντάξει, δεν έπαιξα τίμια μαζί σου και ας γνώριζα πως θα είσαι ο μόνος που θα μείνεις μαζί μου μέχρι το τέλος.


Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη. Ξέρω πως δεν φτάνει και ίσως και να μην διορθώνει και τίποτα πια αυτή η λέξη. Όμως άφησέ με να σου την πω. Άφησέ με να σου δείξω πόσο μετάνιωσα που σε παραγνώνιζα συνεχώς.

Συγγνώμη για όλες εκείνες τις φορές που με καλούσες να ζήσω και εγώ δεν σε άκουγα και απλά επιβίωνα.

Συγγνώμη για τα σ' αγαπώ που δεν σου είπα και που ποτέ δεν κατάλαβα την αξία σου.

Συγγνώμη για τα μπράβο που σου άξιζαν και εγω δεν σου έδωσα ούτε ένα, ποτέ, γιατί κρυβόμουνα πίσω απο τη σκληρότητα που έβγαζα πάνω σου. Άμυνα. Ξέρεις πως ήταν άμυνα και μόνο. Έτσι έμαθα απο μικρό κοριτσάκι. Να αμύνομαι για να μην βρίσκουν ρωγμή τα θηρία να εισβάλλουν και μαζί μ' αυτά δεν έβρισκαν ούτε τ' άγια, ούτε τα ιερά, ούτε φυσικά εσύ και έμενες έξω, μακριά αλλά και τόσο κοντά μου.

Συγγνώμη για τις αγκαλιές που δεν σου έδωσα όταν φοβόσουνα, όταν ένιωθες μοναξιά, όταν δάκρυζες, όταν δεν είχες έναν ώμο ν' ακουμπήσεις, ούτε καν τον δικό μου. Εδώ σου οφείλω διπλή συγγνώμη γιατί έκανα πως δεν άκουγα, πως δεν καταλάβαινα οτι με χρειαζόσουνα. Μου ήταν εύκολο να το κάνω αυτό, πως δήθεν δεν καταλαβαίνω. Με βόλευε, ξέφευγα έτσι απο το να δω την αλήθεια κατάματα. Το πλήρωσα βέβαια ακριβά. Πολύ ακριβά. Μα έτσι γίνεται πάντα.


Παθαίνεις και μαθαίνεις. Έπρεπε λοιπόν και εγώ να πάθω για να μάθω. Να ωριμάσω μέσα απο τα λάθη μου τόσο, ώστε να συνειδητοποιήσω πως μόνο εσυ θα με δέχεσαι πάντα και μόνο. Θα έχεις δίκιο ό,τι και αν μου πεις. Σου επιτρέπω ακόμα και να με βρίσεις αν και ξέρω πως δεν θα το κάνεις, γιατί καταβάθος γνωρίζεις καλά γιατί φέρθηκα τόσο επιπόλαια προς εσένα. Η ανόητη λαχτάρα της αγάπης, της αποδοχής, της ειλικρίνειας, μου δημιουργούσε αυταπάτες και έπεφτα με τα μούτρα. Δεν είναι δικαιολογία, το ξέρεις. Άλλωστε όλα τα ξέρεις για μένα πριν απο μένα και εδω που τα λέμε καλά έκανες και μ΄άφησες να φαω τα μούτρα μου. Πως αλλιώς θα σε αναζητούσα; Πως αλλιώς θα μάθαινα πως ο μόνος που θα είναι μαζί μου μέχρι το τέλος, είσαι εσύ!

Συγγνώμη..."Δε συμβιβάστηκες ποτέ, αχ δεύτερέ μου εαυτέ"....Το ακούω καθώς σου εξομολογούμαι...Σου το αφιερώνω...Σ' αγαπάω πολύ εαυτέ μου και ας άργησα να το μάθω.

Μαζί ως το τέλος...έμαθα πια!

Ες αεί...


© Νεφέλη Πόπη Ζάνη

http://nefeli-pz.webnode.gr/

(Για το project Ανθρώπων έργα)

alt


Η Νεφέλη στο #Koukidaki


Η Νεφέλη Πόπη Ζάνη απαντά στο ερωτηματολόγιο του Ριντ Φερστ, για το βιβλίο της, Φυγαδεύοντας συναισθήματα από τις εκδόσεις Γεωργίου.

http://koukidaki.blogspot.gr/2016/05/fygadevontas-synaisthimata-nefeli-popi-zani.html

Ευχαριστώ πολύ Τζένη Κουκίδου & Koukidaki!!!

http://paraggelia-vivlion.webnode.gr/products/fygadeyontas-synaisthimata/


Η συγγραφή για μένα είναι...

"Μαίρη Γκαζιάνη: Μια πολύ ιδιαίτερη συγγραφέας... ένας εκπληκτικός άνθρωπος!! Είναι ευτυχία να την γνωρίζεις!!! Νεφέλη σ΄ ευχαριστώ πολύ γι΄ αυτή τη συνέντευξη!!!"

Ευχαριστώ από καρδιάς το now24.gr και την αγαπημένη Μαίρη Γκαζιάνη για την φιλοξενία και την όμορφη συνέντευξη! Διαβάστε την στο σύνδεσμο που ακολουθεί: http://now24.gr/nefeli-popi-zani-i-singrafi-gia-mena-ine-oti-to-nero-gia-ton-organismo-pigi-zois/

Αντίγραφο από 12744733_10207330746021158_2812387751829769663_n.jpg


Φυγαδεύοντας συναισθήματα

Η συγγραφέας Νεφέλη Πόπη Ζάνη επιστρέφει με ένα καινούριο βιβλίο, προσεγγίζοντας μ' ένα μοναδικό τρόπο την φιλία, τον έρωτα, την ζωή, τον θάνατο και υπαρξιακά ζητούμενα, προτρέποντάς μας να παραμείνουμε ζωντανοί και άνθρωποι.

"Φυγαδεύοντας συναισθήματα" εκδόσεις Γεωργίου.

Κείμενα αποφθεγματικά και ποιήματα.

Μπορεί εύκολα να φτάσει στα χέρια σας όπου και αν βρισκόσαστε με παραγγελία
είτε απο το email του εκδοτικού ekdoseisgeorgiou@gmail.com
είτε ενυπόγραφο απο την ίδια την συγγραφέα nefelipz@yahoo.gr
είτε ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο του e-shop


http://paraggelia-vivlion.webnode.gr/products/fygadeyontas-synaisthimata/

https://www.youtube.com/watch?v=Y2hJZ09e-T4&feature=youtu.be

https://www.youtube.com/watch?v=X20XUK8en2U

Αντίγραφο από cover11.jpg

cover11.jpg


Ξέφυγα

[...]ΜΟΝΟ ένας ομοιοπαθείς μπορεί να χαρεί με αυτό που οι περισσότεροι θεωρούν δεδομένο, όταν το πράξει ένας συνάνθρωπος του![...]

(Η συνέχεια του κειμένου στο σύνδεσμο που ακολουθεί)

http://inner.gr/1626

alt


Bookia.gr

Ευχαριστώ από καρδιάς τον δημοσιογράφο-ποιητή Μίλτο Γήτα για την όμορφη συνέντευξη και φυσικά τον κ. Παναγιώτη Σιδηρόπουλο και το Bookia.gr για την φιλοξενία!!!

Η συνέντευξη στον σύνδεσμο που ακολουθεί

http://www.bookia.gr/index.php?action=Blog&post=17902dde-e5f7-4ad3-8e0e-cf142828f65a

ibank-nbg-bookia.jpg


Ο ήχος του κλικ

Ο ήχος του κλικ είναι τόσο εκκωφαντικός... (Η συνέχεια στον παρακάτω σύνδεσμο)

http://inner.gr/2010

©  Νεφέλη Πόπη Ζάνη


To Ιnner είναι το internet που θες να δεις!
Ευχαριστώ τον Γιώργο Ιατρίδη που με συμπεριέλαβε και σε αυτό το δημιούργημά του!
Όσοι ενδιαφέρεστε να συμμετάσχετε πληροφορίες εδώ: www.Inner.gr

alt



Δεν είσαι μόνη

25 Νοεμβρίου παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.

Η πιο διαδεδομένη και πιο αποσιωπημένη μορφή βίας, σε όλο τον πλανήτη.


Αποσπάσματα απο το βιβλίο "Αθέατη βία"_ Στεφανία Σουλή


"Μου λέει ότι δεν μπορεί να φανταστεί τη ζωή του χωρίς εμένα. Είναι δυνατόν να με αγαπάει και να μου φέρεται έτσι...;"


"Όλοι πιστεύουν ότι ζω με τον καλύτερο άνθρωπο του κόσμου, μόνο εγω και τα παιδιά ξέρουμε τι περνάμε..."


"Δεν θέλω κανείς να ξέρει τι μου συμβαίνει. Ντρέπομαι τόσο πολύ..."


"Πίνει και δεν ξέρει τι κάνει..."


ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΒΙΑ


Πολλές γυναίκες ρωτάνε:

"Το σπρώξιμο είναι κακοποίηση; Το να σου τραβήξει τα μαλλιά; Να σου πιάνει τα χέρια και να τα γυρίζει με δύναμη πάνω σου; Να σε χαστουκίζει;"

ΝΑΙ είναι κακοποίηση!

Τα χτυπήματα στο κεφάλι είναι από τις πιο επικίνδυνες μορφές σωματικής βίας, που όμως τις περισσότερες φορές δεν αφήνουν σημάδια....Είναι απο τις μορφές σωματικής βίας, που δύσκολα μπορούν να αποδειχτούν.



ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΒΙΑ


Από τις πιο συνηθισμένες μορφές ψυχολογικής βίας είναι:

Λεκτική βία

Οικονομικός έλεγχος

Κοινωνική απομόνωση


ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΒΙΑ


Μερικές απο τις μορφές σεξουαλικής βίας που αναφέρονται στο βιβλίο:


Εξαναγκασμός, με χρήση σωματικής ή ψυχολογικής βίας σε σεξουαλική επαφή.

Εξαναγκασμός, με χρήση σωματικής ή ψυχολογικής βίας σε υιοθέτηση ανεπιθύμητων ερωτικών συμπεριφορών.

Πίεση να ακολουθήσεις ανεπιθύμητες τεχνικές με το επιχείρημα ότι όλοι το κάνουν, ότι είναι φυσιολογικό, ότι είσαι κομπλεξική, ψυχρή κλπ...ΜΟΝΟ ΕΣΥ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ!



Αθέατη βία

Στεφανία Ι. Σουλή

Ένα πολύτιμο εγχειρίδιο που περιλαμβάνει αληθινές ιστορίες γυναικών με σκοπό να βοηθήσει κάθε γυναίκα να συνειδητοποιήσει ότι δεν ευθύνεται για τη βίαιη συμπεριφορά του συντρόφου της και ότι, πάνω απ' όλα, δεν είναι μόνη!



Πως μπορείς να βοηθήσεις μια γυναίκα που κακοποιείται


http://atheativia.psichogios.gr/2010/10/blog-post.html?m=1



Στεφανία Σουλή

Δικηγόρος - Διαμεσολαβήτρια


http://www.stefaniasouli.gr/prophil/

https://www.youtube.com/watch?v=4yjnnplHoho


ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Η ΜΟΝΗ, ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΗ!

http://www.womensos.gr/

http://www.katafygiogynaikas.org/prostasia/


11817169_888831011194252_5916013205710036347_n.jpg

 Νεφέλη Πόπη Ζάνη

http://nefeli-pz.webnode.gr


Life full of holes

Η 2η συμμετοχή μου στο project "Το γραμμόφωνο"
Στο είχα πει εκείνο το βράδυ, "Δεν υπάρχει καθόλου αλήθεια σε μια ζωή γεμάτη τρύπες" ... γέλασες δυνατά, με αμφισβήτησες και μου πέταξες κατάμουτρα "Τι ξέρεις εσύ ρε; Άντε και παράτα με και εσύ και οι θεωρίες σου!"

Διαβάστε την συνέχεια στον σύνδεσμο που ακολουθεί:

http://grammophono.tumblr.com/post/130801926112/life-full-of-holes-%CE%BD%CE%B5%CF%86%CE%AD%CE%BB%CE%B7-%CF%80%CF%8C%CF%80%CE%B7-%CE%B6%CE%AC%CE%BD%CE%B7


Μπορείτε επίσης να δείτε την 1η συμμετοχή μου εδώ:
http://grammophono.tumblr.com/post/124785291822
Για όποιον επιθυμεί να συμμετάσχει πληροφορίες εδώ:
http://grammophono.tumblr.com/info


© Νεφέλη Πόπη Ζάνη

tumblr_inline_nvxzgkeo7x1r6o7h0_1280.jpg

ΠΙΑΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ

Κάθε βράδυ σου μιλάω.
Αμέτρητα βράδια.
Αμέτρητες συζητήσεις.
Λέξεις, χιλιάδες λέξεις.
Εισπράττω την σιωπή σου
με απογοήτευση
και το κρύβω μέσα στο σεβασμό της επιλογής σου.

Κάθε βράδυ μου μιλάς.
Αμέτρητα βράδια.
Αμέτρητες συζητήσεις.
Λέξεις, χιλιάδες λέξεις.
Εισπράττεις την φλυαρία μου.
Ακατάσχετη φλυαρία
προερχόμενη της επίσης ακατάσχετης αμηχανίας μου.

Η σιωπή σου με την φλυαρία μου
είναι δίδυμες ψυχές
κι εκείνο που δεν μπορέσαμε
εσύ και εγώ
το καταφέραν εκείνες.
Η σιωπή σου 
και η φλυαρία μου.

Πιάσε μου ένα αστέρι
μόνο εσύ μπορείς.
Είσαι όμοιός του.
Δεν θα σε κάψει.
Τ' αστέρια καίνε μόνο εκείνους που τ' αρνιούνται
και εκείνους φυσικά
που τα προδίδουν.

Οχι απο εκδίκηση
μονάχα για τιμωρία.
Τους τιμωρούν για έναν μόνο λόγο
για να δουν επιτέλους-αν καταφέρουν-τη μαγεία που έχασαν.
Να καταλάβουν κάποτε
πως χωρίς τ' αστέρια
το μονοπάτι τους δεν θα το βρουν.

Πιάσε μου ένα αστέρι
Βοήθησέ με να μην χάσω το μονοπάτι μου.
Έχουμε πολλά ακόμα να πούμε.
Αμέτρητα βράδια.
Αμέτρητες συζητήσεις.
Αμέτρητες λέξεις, χιλιάδες λέξεις τυλίγουν το σύμπαν.
Πλεγμένες με ασημένια κλωστή.


alt

Όλεθρος

Μετακίνησα δυο τρία αντικείμενα-ξανά-
άλλαξα κουρτίνες
ξεράχνιασα το φόβο
ξεσκόνισα το πόνο
σφουγγάρισα τα δάκρυα
γέμισα τα βάζα με λουλούδια
και κάθησα ήρεμη στην πολυθρόνα
κοιτάζοντας τα όλα πια σε τάξη.
Τακτοποιημένα
Οργανωμένα
Όμορφα
Όλα σε τάξη εκτός απο το χάος του μυαλού μου, που προσπαθεί μέσα απο το συγύρισμα που έκανα να νιώσει ήρεμο και ας ξέρει καλά πως είναι ψέμα.
Εκ των έσω...εκεί οφείλω γενική καθαριότητα.
Και όσο καθυστερώ τόσο δεν θα μπορείς να καταλάβεις πως το χάος είναι μια τάξη που δεν κατανοείται.
Και δεν ξέρω στ' αλήθεια αν θέλω να σε κάνω να καταλάβεις.
Όλεθρος, για λίγους...ευλογημένους ή καταραμένους;!


© Νεφέλη Πόπη Ζάνη

http://paraggelia-vivlion.webnode.gr/products/fygadeyontas-synaisthimata/

http://nefeli-pz.webnode.gr

alt

Καλό ταξίδι Σωτήρη στην γειτονιά των Αγγέλων

Αγαπημένε μας Σωτήρη


Υιέ, αδελφέ, ανιψιέ, ξάδερφε, εγγονέ, φίλε,

καμία λέξη δεν είναι άξια ώστε να εκφράσουμε τον πόνο και την στεναχώρια που πρέπει να σου πούμε το τελευταίο αντίο.

Ήσουν ένας νέος που παρ'ολη την δοκιμασία σου, διψούσες για ζωή και αυτό μας το έδειχνες κάθε μέρα, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό. Ήσουν αξιαγάπητος και όλοι σου έδιναν συγχαρητήρια για την δύναμη ψυχής και την πίστη σου για το δώρο που λέγεται ζωή.

Από τότε που γεννήθηκες ήρθες αντιμέτωπος με το θεριό που λέγεται κυστική ίνωση. Πάλευες μαζί της...δυο μεταμοσχεύσεις πνευμόνων...άπειρες ώρες και μέρες σε νοσοκομεία και χειρουργικά κρεβάτια και έβγαινες πάντα νικητής, μέχρι την στιγμή αυτή, που ο Θεός βλέποντας τον αγώνα σου εικοσιοχτώ ολόκληρα χρόνια, έκρινε πως σου αξίζει μια θέση στον παράδεισο.

Χρειάζονται άγγελοι εκεί πάνω και εσύ χωρίς καμιά αμφιβολία ήσουν, είσαι και θα είσαι ένας άγγελος! Ένας άγγελος που βρέθηκε στη γη, να μας διδάξει πολλά, να μας μεταδώσει την δύναμη, την πίστη, το όραμα. Όταν η αποστολή σου τελείωσε, επέστρεψες πίσω, εκεί που ανήκες, στον ουρανό.

Έτσι θα σε θυμόμαστε όλοι, σαν άγγελο, σαν ήρωα, γιατί μόνο οι άγγελοι και οι ήρωες αντέχουν όσα άντεξες εσύ! Κρατάμε σαν φυλαχτό όσα μας δίδαξες και προχωράμε μπροστά όπως θα ήθελες και εσύ! Ήσουν θείο δώρο στις ζωές όλων μας. Το χαμόγελό σου, η αξιοπρέπειά σου, η ταπεινοφροσύνη σου, η ψυχραιμία σου, το χιούμορ σου, ήταν για όλους μας κινητήριος δύναμη. Είμαστε ευγνώμων όλοι εμείς που αξιωθήκαμε να βρεθούμε δίπλα σου, να ζήσουμε το μεγαλείο της ψυχής σου.

Θα ζεις για πάντα στις καρδιές μας.

Καλό ταξίδι Σωτήρη στη γειτονιά των Αγγέλων


Οι γονείς, τα αδέλφια, οι θείοι, τα ξαδέλφια, λοιποί συγγενείς και φίλοι


https://www.youtube.com/watch?v=WVRPQ7VTYjI


alt


Εδώ θα μείνω!

[...]ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ, ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΚΑΡΦΙ!
..........................................................................
Πείσμωσε, σήκωσέ τους το μεσσαίο δάχτυλο και πες τους δυνατά "ΕΔΩ ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΡΕ Μ@Λ@ΚΕΣ!"[...]

Εάν πέσει στην αντίληψή σας άτομο με αυτοκτονικές τάσεις επικοινωνήστε άμεσα με τα τηλέφωνα του ψυχολογικού φάρου 2310.518115 & 6989.498520 (What's up) σε επικοινωνία με τη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος.

Η συνέχεια του άρθρου εδώ:---> http://www.epirusnews.eu/edo-tha-mino/

Νεφέλη Πόπη Ζάνη
http://nefeli-pz.webnode.gr/

alt


Λίλιουμ


Την ρίξανε σε μια αρένα και της είπαν "όρμα".

"Όρμα"...σφηνώθηκε η λέξη στο μυαλό της και όρμηξε.

Αγκάλιαζε, φιλούσε, τραγουδούσε, χάιδευε.

Αυτό κατάλαβε. 

Έτσι ένιωσε σαν της είπαν "όρμα" και εκείνοι αγρίεψαν και την κοιτούσαν παράξενα...τόσο ώστε να αρχίσει να καταλαβαίνει πως κάτι δεν πήγαινε καλά.

Για αυτούς ή για εκείνη;

Κύριος οίδε.

Και το "όρμα" έγινε ορμή.

Απο εκείνους τους ίδιους που εκείνη δεν υπάκουσε, γιατί δεν ήξερε τη γλώσσα τους.

Ορμή που την έγδαρε, την μάτωσε.

Αφού τελείωσαν τ' αρπακτικά, γυρίσανε τις πλάτες τους κι έφυγαν.

Δεν την ξαναβρήκαν πουθενά.

Ποτέ ξανά.

Την ξέχασαν.

Συνεχίζουν να ορμάνε...αλλού και μεταξύ τους.

Όσο για τα λίλιουμ που δίπλα τους ανθίζανε κάθε άνοιξη, ούτε που τα κοιτάξανε ποτέ.

Επιτέλους...την αφήσανε ήσυχη.


© Νεφέλη Πόπη Ζάνη

http://paraggelia-vivlion.webnode.gr/products/fygadeyontas-synaisthimata/

http://nefeli-pz.webnode.gr/

flower_backside.jpg

Αυτοί που φεύγουν…

...Αυτοί που νομίζουν πως φεύγουν, δεν έχουν ιδέα τί αφήνουν πίσω τους. Κάποια βράδια ίσως που το άλγος του νόστου κάνει επίσκεψη στα σωθικά τους ...κάποια τέτοια βράδια, ίσως καταφέρνουν να δουν πως απο τη φυγή τους τελικά δεν φύγανε. Και με πείσμα μικρού παιδιού θρυμματίζουν τους κρυμμένους τους ήλιους, υποσχόμενοι πως θα ξαναφτιάξουν άλλους, σε πιο γερά θεμέλια. Ως τότε, ως την επόμενη απόδραση λουφάζουν σε καρφιτσωμένα φεγγάρια μαδώντας σύννεφα μπλαβιά ...ως τότε ...ως πότε;!...

Ολόκληρο το κείμενο εδώ:----> http://www.epirusnews.eu/afti-pou-fevgoun/

© Νεφέλη Πόπη Ζάνη

Ship_by_VLAC.jpg


Πολυπαρουσίαση βιβλίων στα Ιωάννινα-Φωτορεπορτάζ & βίντεο

Η πρώτη πολυπαρουσίαση βιβλίων στα Ιωάννινα στέφθηκε με επιτυχία! Η πρώτη πολυπαρουσίαση βιβλίων πραγματοποιήθηκε στα Ιωάννινα την 7η Μαρτίου 2015 στην αίθουσα PLAZA του ξενοδοχείου Olympic. Οι συγγραφείς Εύη Ρούτουλα (Μετρό Λονδίνου, επτά σταθμοί - επτά ιστορίες), Θεώνη Μπριλή (Τι είναι έρωτας ζητάς να μάθεις), Νεφέλη Πόπη Ζάνη (Όταν μου μίλησαν οι άγγελοι) και Χρήστος Αναστασόπουλος (Τρία) παρουσίασαν τα βιβλία τους, σε ένα υπέροχο περιβάλλον, σε μια κατάμεστη αίθουσα. Την συζήτηση συντόνισε η δημοσιογράφος Βίλιαν Στασινού.

http://www.epirusnews.eu/poliparousiasi-vivlion-fotoreportaz/

http://miltosgitas.blogspot.gr/2015/03/blog-post_9.html

Πολυπαρουσίαση βιβλίων στα Ιωάννινα μέρος 1ο (βίντεο)
https://www.youtube.com/watch?v=jpqyWvRr5Lw&feature=youtu.be

Πολυπαρουσίαση βιβλίων στα Ιωάννινα μέρος 2ο (βίντεο)
https://www.youtube.com/watch?v=C4_TX2LxcDo


Το φαινόμενο της πεταλούδας-Γιώργος Ιατρίδης


Ο Γιώργος Ιατρίδης είναι πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας.  Το πρώτο του βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε έχει τίτλο «Το φαινόμενο της πεταλούδας». Από την πρώτη στιγμή ο τίτλος του βιβλίου μου προκάλεσε μια περίεργη έλξη για αυτό και έσπευσα να το αγοράσω.  Διαβάζοντας το επιβεβαιώθηκε το αρχικό μου συναίσθημα. Ένιωσα πως βρήκα κάτι απο εμένα, κάτι απο τον εσωτερικό μου κόσμο. Δέθηκα απίστευτα με τον κ. Ασημένιο και σε πολλά σημεία μου έδωσε απαντήσεις σε κάποιες απο τις εσωτερικές μου ανησυχίες. Η αρχική μου έλξη λοιπόν για το συγκεκριμένο βιβλίο έγκειται στο γεγονός του οτι καθένας μας μέσα απο την ανάγνωσή του, θα βρει απαντήσεις, θα αναθεωρήσει, θα βάλει στόχους, θα νιώσει αισιοδοξία, θα χαμογελάσει και θα πει "γιατί οχι;!" σκεπτόμενος πως ποτέ δεν είναι αργά να πραγματοποιήσει κάποιο όνειρό του, που για διάφορους λόγους έμεινε απραγματοποίητο! Σ' ευχαριστώ Γιώργο για όσα διάβασα! Συγχαρητήρια απο καρδιάς και εύχομαι στο μέλλον να διαβάσω και άλλα βιβλία απο εσένα! Ευχές για δημιουργική συνέχεια!

Με εκτίμηση Νεφέλη Πόπη Ζάνη

Υ.Γ. 1 Δεν σας κρύβω πως έχω υπογραμμίσει παρα πολλές φράσεις τις οποίες κράτησα ως αποφθέγματα για τα δύσκολα!

Υ.Γ. 2 Δεν υπάρχει κάτι πιο ελπιδοφόρο απο το να διαπιστώνει κανείς πως η νέα γενιά δεν είναι σκάρτη. Αντιθέτως, έχει να δώσει πολλά και ευτυχώς υπάρχουν τέτοια δείγματα!

http://updot.gr/2015/01/23/book/

min-to-xaseisΝΟΥΒΕΛΑ2.jpg




ΠΟΛΥΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Με χαρά σας προσκαλούμε σε μια παρουσίαση βιβλίου διαφορετική!!
Τα Ιωάννινα σας περιμένουν!!
Θα είναι μια όμορφη βραδιά!!
Το μόνο που δεν θα περισσεύει είναι το βιβλίο και η αγάπη μας για αυτό!!

1614226_10153062210379347_3712130279786546853_o.jpg

(Κλικ στην εικόνα για μεγένθυση)


Γεννημένος δυο φορές_Το βιβλίο του Σωτήρη_Μαρτυρία

Στο βίντεο που ακολουθεί διαβάζετε αποσπάσματα από το βιβλίο "Γεννημένος δυο φορές", το βιβλίο του Σωτήρη.
Ένα βιβλίο μαρτυρία. Ένα βιβλίο που ο ίδιος ο Σωτήρης επιθυμούσε να γράψουμε και προσφέρθηκα με μεγάλη χαρά να το κάνω. Για όσους επιθυμούν να παραγγείλουν το βιβλίο του Σωτήρη μπορούν να καλούν στο 6947016340
Τα έσοδα απο τις πωλήσεις θα δοθούν για την θεραπεία του Σωτήρη.

http://youtu.be/WVRPQ7VTYjI

Αντίγραφο από Αντίγραφο από Αντίγραφο από χωρίς τίτλοdsfv.jpg

(κλικ στην εικόνα για μεγένθυση)



Γίνε ο κρίκος που θα δώσει ζωή στο Σωτήρη!

Ο Σωτήρης Παππάς απο την ηλικία των δύο ετών, όπου και διεγνώσθη πως πάσχει απο κυστική ίνωση, ζει το δικό του Γολγοθά. Αφού πέρασε εικοσιεφτά μαρτυρικά χρόνια βρέθηκε επιτέλους μόσχευμα και έτσι κατέφυγε στο εξωτερικό συγκεκριμένα στη Βιέννη όπου έγινε και η μεταμόσχευση. Η διπλή μεταμόσχευση πνευμόνων έγινε στις 15/3/2013 στο γενικό πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Βιέννης και όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που τον Μάιο ξεκίνησαν οι επιπλοκές. Ο μεταμοσχευμένος πνεύμονας πάει για απόρριψη και θα χρειαστεί εκ νέου μεταμόσχευση. Τελευταία του ελπίδα όλοι εμείς, αφού τα έξοδα για την θεραπεία είναι τεράστεια.
Και επειδή οι καιροί που ζούμε είναι πονηροί σας διαβεβαιώνω πως ο Σωτήρης είναι υπαρκτό πρόσωπο και οποιαδήποτε στιγμή μπορείτε να έρθετε σε επαφή μαζί του. Οι περισσότεροι κάτοικοι των Ιωαννίνων γνωρίζουν την περίπτωση και έχουν οργανώσει αρκετές εκδηλώσεις για τον Σωτήρη. Σε λίγο καιρό μάλιστα θα κυκλοφορήσει το βιβλίο με την ιστορία του. Ένα βιβλίο μαρτυρία. Ένα βιβλίο που ο ίδιος ο Σωτήρης επιθυμούσε να γράψουμε και προσφέρθηκα με μεγάλη χαρά να το κάνω. Τα έσοδα απο τις πωλήσεις θα δωθούν για την θεραπεία του.
Η κατάσταση του Σωτήρη επιδεινώθηκε και δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο.
Ο χρόνος δυστυχώς δεν είναι σύμμαχος για εκείνον για αυτό χρειάζεται άμεσα οικονομική βοήθεια. Όποιος ενδιαφέρεται, και θέλει να βοηθήσει μπορεί να καταθέσει οποιοδήποτε χρηματικό ποσό στον
αρ. λογαριασμού 391 - 002101- 067753 ALPHA BANK.

Για οποιαδήποτε πληροφορία-απορία-διευκρίνηση, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου με προσωπικό μήνυμα.
Σας ευχαριστώ
Με εκτίμηση
Νεφέλη Πόπη Ζάνη

1375681_1463676227189832_1043943271_n.jpg


Το μήνυμα της ημέρας

Περιμένοντας στο ιατρείο μαζί με μια άλλη κυρία, η γιατρός μιλούσε με μια γιαγιά έχοντας μισάνοιχτη την πόρτα και έτσι θέλοντας και μη ακούγαμε όλη την συζήτηση.
-Οι εξετάσεις σου γιαγιά είναι δεκαοχτάχρονης κοπέλας. Είσαι μια χαρά!
-Σίγουρα; Γιατί όμως μου πέφτει πότε-πότε η πίεση;
-Ίσως κουράζεσαι γιαγιά. Οι εξετάσεις σου δεν δείχνουν τίποτα, αντιθέτως όλα λειτουργούν τέλεια.
Αφού καταλάγιασε η αγωνία της γιαγιάς χαιρέτησε τη γιατρό και βγαίνοντας την ρωτάει η κυρία που ήταν δίπλα μου.
-Γιαγιά, συγνώμη κιόλας, αλλά πόσο χρονών είσαι;
-Ογδόντα δύο είμαι κοπέλα μου και το τι έχω περάσει στην ζωή μου ούτε φαντάζεσαι. Με πάντρεψαν απο τα δεκαεφτά μου, μπήκα σε μια οικογένεια με δεκαπέντε νοματαίους, καταλαβαίνεις, όλους να τους κοιτάξω, σπίτι, χωράφια, ζώα, πόλεμος, φτώχεια...
-Πες μας το μυστικό. Πώς κρατιέσαι τόσο καλά;
-Μυστικό;
-Ναι, πως κρατιέσαι έτσι καλά με τόσα που πέρασες; Η ψυχολογία σου εννοώ, πως τα κατάφερνες στα δύσκολα;
- Η ποιά; (Εδώ χαμογέλασα με την αυθεντικότητα της γιαγιάς προς την απορία της για την λέξη ψυχολογία).
-Όταν λέω η ψυχή σου πονούσε ή φοβότανε τί έκανες;
-Α! Αυτό...Με το τραγούδι και την προσευχή...δεν ήξερα να κάνω κάτι άλλο, μα μόλις τραγουδούσα ή προσευχόμουνα έφευγε ο πόνος, ο φόβος, η πείνα....ξεχνιόμουνα!
Μας έδωσε την ευχή της και απ' ότι κατάλαβα και το "μυστικό" της και εφυγε.
Μετά από δύο μέρες βρέθηκα μετά απο δεκατέσσερα χρόνια-από τότε δηλαδή που η μανούλα μου αποδήμησε εις Κύριον-στο πατρικό μου. Το γιατί βρέθηκα εκεί την δεδομένη χρονική στιγμή δεν έχει τόσο σημασία...Ομολογώ πως μου ήταν απίστευτα δύσκολο...διαπίστωσα για ακόμα μια φορά, πως τίποτα δεν ξέχασα, ο πόνος δεν ημέρεψε, αντίθετα θέριεψε...και ενώ γνώριζα πως εκεί δεν θα έβρισκα κανέναν, για μια στιγμή νόμισα πως θα μου άνοιγε την πόρτα η μάνα μου, όπως τότε...Θα την έβλεπα, θα την άκουγα, θα την άγγιζα...Το είχα τόσο ανάγκη...τίποτα απο αυτά φυσικά δεν συνέβει...με πήρε το παράπονο που στην πορεία εξελίχθηκε οδυρμός, σα να την έχασα μόλις εκείνη την στιγμή, σα να γκρεμίστηκε η τελευταία μου ελπίδα πως κάποτε θα την ξαναέβλεπα...μετά απο δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια ένιωσα ξανά εκείνη την στιγμή, ολομόναχη, ανυπεράσπιστη, μικρή, ασήμαντη... Ήθελα την μάνα μου, τόσο απλά, σαν ένα μικρό παιδί, σαν κάθε παιδί...Δεν ξέρω μετά από πόση ώρα συνήλθα, η αίσθηση του χώρου και του χρόνου είχε σταματήσει...θυμήθηκα τότε την γιαγιά που συνάντησα στο ιατρείο και άρχισα να τραγουδάω, σιγά στην αρχή και όλο και πιο δυνατά στην συνέχεια...ηρέμησα, γαλήνεψα, χαμογέλασα...ο πόνος, ο φόβος, η επιθυμία, είχαν πέσει σε χειμερία νάρκη. Συνέχισα την καθημερινότητά μου, γιατί δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς, γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς...η ζωή απαιτεί να ζω...
Τραγούδι και προσευχή λοιπόν...Θα το θυμάμαι...
Ευχαριστώ γιαγιά!

© Νεφέλη Π.Ζ.

http://nefeli-pz.webnode.gr/

alt


Η δύναμη ενός αγέννητου ονείρου

 Τούτες οι σκόρπιες σημειώσεις μου, μοιάζουν πολύ με τα όνειρά μου ή εστω με κάποια απο αυτά.
 Γραμμένες σε χαρτιά άλλοτε μεγάλα, άλλοτε μικρά, ανάλογα την στιγμή.
 Και μετά διπλωμένα καλά και στωικά κλεισμένα στο συρτάρι.
 Πολλές φορές ξεχασμένα και από εμένα την ίδια.
 Και μήπως έτσι δεν έκανα με κάποια όνειρά μου;
 Τα δημιούργησα μα δεν τα γέννησα ποτέ.
 Φοβήθηκα;
 Μπορεί.
 Μα κάποια όνειρα δημιουργούνται μόνο και μόνο για να είναι κλεισμένα στα συρτάρια και ν' ανοίγονται όταν σε πουλάνε τ' άλλα.
 Εκείνα δηλαδή που πραγματοποίησες και αποδείχθηκαν ανυπότακτα.
 Και να, κάτι τέτοιες στιγμές ξαναθυμάμαι τα αγέννητα όνειρά μου και τρέχω στα συρτάρια να ανοίξω τα χαρτιά μου, να μυρίσω το ποτισμένο μελάνι που χύθηκε πάνω τους, να ξαναθυμηθώ, να νοσταλγήσω, να δακρύσω και να χαμογελάσω μαζί.
  Να καταλάβω επιτέλους το νόημα και την δύναμη ενός αγέννητου ονείρου!

© Νεφέλη Πόπη Ζάνη

http://paraggelia-vivlion.webnode.gr/products/fygadeyontas-synaisthimata/
http://nefeli-pz.webnode.gr/


dream.jpg


Η παγίδα

  Κάνουμε συχνά κινήσεις σα να πρόκειται πάντα να τις αντέχουμε.
 Παίρνουμε αποφάσεις που νομίζουμε πως θα τις ασπαζόμαστε όσο είμαστε όρθιοι.
 Λάθος.
 Ο άνθρωπος όσο μεγαλώνει αλλάζει τρόπο σκέψης και εκεί βρίσκεται αντιμέτωπος με τις παλιές επιλογές του.
 Για αυτό οι άνθρωποι είμαστε παγιδευμένοι.
 Για τούτο φερόμαστε σαν θεριά ανήμερα κλεισμένα σε κλουβί.
 Ίσως οι αποφάσεις μας θα έπρεπε να αφορούν το κοντινό μέλλον ώστε να έχουμε περιθώρειο να αλλάξουμε την πορεία.
 Οι μακροπρόθεσμοι στόχοι αλλοιώνουν το είναι μας.


© Νεφέλη Πόπη Ζάνη

http://paraggelia-vivlion.webnode.gr/products/fygadeyontas-synaisthimata/
http://nefeli-pz.webnode.gr/

trap.jpg


Γιατί η ηδονή κάποτε περνάει...

Μπορεί μια γυναίκα να την πολιορκούν πολλοί άντρες.
Μα εκείνη θα δωθεί μόνο σε εκείνον που θέλει.
Σε εκείνον που θα καταφέρει να μαγέψει το μυαλό της.
Μια λέξη του, μια κίνησή του, κάτι που χωρίς και ο ίδιος να το ξέρει θα την αιχμαλωτίσει.
Ποτέ μια γυναίκα δεν δίνεται τυχαία σε έναν άντρα.
Για αυτό και εκείνος ο άντρας θα πρέπει να νιώσει μοναδικός όταν αυτό συμβεί. Είναι ο εκλεκτός.
Άν το καταλάβει αυτό τότε θα μπορεί να πει με σιγουριά πως έζησε έναν αληθινό έρωτα.
Τότε θα μπορεί και εκείνη να πει πως γνώρισε στ' αλήθεια έναν πραγματικό άντρα.
Θα φαίνεται αυτό μέσα από τον σεβασμό του ενός προς τον άλλον, ακόμα και όταν θα έχει τελειώσει η συνουσία, η φλόγα που δημιουργεί η ένωση στις πρώτες συναντήσεις.
Γιατί η ηδονή κάποτε περνάει, οι άνθρωποι όμως που επιλέξαμε για να την ζήσουμε, δεν περνάνε ποτέ, δεν ξεχνιούνται ποτέ.
Είναι τέχνη ένας άντρας να μπορεί να κατανοήσει γιατί τον επέλεξε μια γυναίκα ανάμεσα σε τόσους άλλους.
© Νεφέλη Π.Ζ.

http://paraggelia-vivlion.webnode.gr/products/fygadeyontas-synaisthimata/

http://nefeli-pz.webnode.gr/

nn-woman-love-man-couples_large1.jpg


Η φυγή

Το διήγημά μου που συμμετείχε στον διαγωνισμό διηγήματος"Λόγω Τέχνης" με ελεύθερο θέμα χρησιμοποιώντας όμως τις εξής επτά  συγκεκριμένες λέξεις: Δρόμος, Ηδονή, Λιμάνι, Κεχριμπάρι, Ταξίδι, Γέρος,Καλοκαίρι (Οι λέξεις περιέχονται στο ποίημα «Ιθάκη» του Κ.Π. Καβάφη). Ο φετινός  διαγωνισμός «ΛόγωΤέχνης 2013» τιμά τη  μνήμη του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή Κωνσταντίνο Π. Καβάφη.



Το σπίτι μας ήτανε κοντά στο ΛΙΜΑΝΙ. Μεγάλωσα λοιπόν βλέποντας κόσμο να φεύγει, καράβια να σαλπάρουν, αποσκευές γεμάτες όνειρα να φορτώνονται σε δαύτα .Η μάνα μου συνέχεια με έψαχνε, το έσκαγα και που με έχανες που με έβρισκες, στην αποβάθρα να χαζεύω επιβιβάσεις και αποβιβάσεις. Την θυμάμαι σαν τώρα που έβγαινε στο ΔΡΟΜΟ και με φώναζε «Γιάννηηη, Γιάννηηη που είσαι πάλι βρε; Γιαννάκηηη, θα με πεθάνεις βρε που είσαι;» και η χροιά της φωνής της είχε πάντα μια ανησυχία. Την ανησυχία της μάνας. Έτρεχα τότε και πήγαινα κοντά της, μόνο όταν με φώναζε επανερχόμουν στην πραγματικότητα και συνειδητοποιούσα πως πάλι άργησα χαζεύοντας. «Όταν μεγαλώσω θα φύγω μάνα, θα μπω σε ένα από εκείνα τα καράβια και θα φύγω. Θέλω να μάθω τι είναι πέρα από τη θάλασσα» της έλεγα με πείσμα και εκείνη μου χαμογελούσε και μου απαντούσε, «ότι είναι και εδώ γιε μου είναι και εκεί, ο κόσμος παντού το ίδιο είναι, οι άνθρωποι παντού τα ίδια νιώθουν.» Δεν καταλάβαινα καλά τα λόγια της και συνέχιζα να ονειρεύομαιτ ην φυγή μου.

Στην εφηβεία μου, αμούστακο παιδί που λένε, γνώρισα τη Λούλα. Πηγαίναμε μαζί γυμνάσιο και με βοηθούσε στα αρχαία. Ήτανε καλή μαθήτρια η Λούλα και πρόθυμη να με βοηθάει. Έτσι ήρθαμε πιο κοντά και δημιουργήθηκε ανάμεσά μας μια ερωτική έλξη. Καιρό αργότερα μάθαμε ο ένας στον άλλον τον έρωτα και μέσα από την ΗΔΟΝΗ  που μας προσέφερε δίναμε όρκους αιώνιας αγάπης. Της μιλούσα συνέχεια για τη θάλασσα, για το πόσο θέλω να φύγω μ' ένα από εκείνα τα μεγάλα καράβια που προσάραζαν στο λιμάνι. Μελαγχολούσε τότε η Λούλα, τα μάτια της κοιτούσαν αφηρημένα προς τον ουρανό. Δεν ξέρω τι σκεφτότανε, δεν την ρώτησα ποτέ, μα ξέρω τώρα πια πως την πονούσαν τα όσα έλεγα. Ένα βράδυ η Λούλα ήρθε στο ραντεβού μας βαστώντας ένα κομπολόι από ΚΕΧΡΙΜΠΑΡΙ στο χέρι της. «Τι είναι αυτό;» την ρώτησα,«είναι ένα κομπολόι από αυτά που φτιάχνει ο παππούς μου, είναι από γνήσιο κεχριμπάρι,το πήρα κρυφά για να στο χαρίσω, αν τελικά φύγεις να το έχεις από μένα, να το βαστάς στο χέρι σου και να με θυμάσαι.»

Και έφυγα όπως ήταν σίγουρη η Λούλα πως θα γινόταν.Ήμουνα λέει ατίθασος, αδύνατον να με κρατούσε η στεριά. Δεν είπαμε τίποτα κατά το χαιρετισμό μας, μόνο μια αγκαλιά δώσαμε και έφυγα χωρίς να ρίξω ούτε ένα βλέμμα πίσω μου. Η μάνα μου σαν ήρθε η ώρα για το μεγάλο ΤΑΞΙΔΙ με αγκάλιαζε συνέχεια και έκλαιγε.

«Σταμάτα μάνα,σταμάτα. Να είσαι χαρούμενη γιατί αυτό που κάνω το θέλω πολύ. Να χαίρεσαι με τη χαρά μου», της έλεγα μα εκείνη τίποτα. Για πρώτη φορά κατάλαβα την σκληρότητα του αποχωρισμού από εκείνους που αγαπάς. Μα ήταν η επιλογή μου, το όνειρό μου, με τον καιρό, σκεπτόμουνα, θα άλλαζε το συναίσθημα. Θα συνήθηζε και η μάνα και η Λούλα και εγώ. Και έπειτα αν δεν βουτήξεις στο όνειρο πως θα ξέρεις αν άξιζε;

Πέντε χρόνια περάσανε από τότε που έφυγα. Τόσο άντεξαστη θάλασσα. Η μάνα είχε δίκιο. Πέρα από τη θάλασσα οι άνθρωποι νιώθουν και βιώνουν ακριβώς τα ίδια, μόνο η γλώσσα τους αλλάζει. Το όνειρο το έζησα, είδα μέρη ξένα, γνώρισα ανθρώπους επίσης ξένους και όλα τούτα τα ζούσα άλλοτε με μια απροσδόκητη χαρά μέσα μου και άλλοτε με μια μελαγχολία που σκίαζε τον ορίζοντά μου. «Η φυγή Γιάννη δεν είναι πάντα η καλύτερη λύση, καμμιά φορά νομίζουμε πως αυτό θέλουμε αλλά κάνουμε λάθος.» Αυτά σκεπτόμουνα κάμποσα βράδια πάνω στο καράβι και μια και δυό το αποφάσισα. Θα επέστρεφα πίσω. Στη μάνα, στη Λούλα,στο τόπο μου. Θα έκανα εκεί δική μου δουλειά, θα έλεγα στη Λούλα να γίνει γυναίκα μου, μου είχε λείψει, έπρεπε να φύγω για να καταλάβω πόσο την αγαπώ.

Και ένα ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ σαν αυτό που διηγούμαι τώρα, πρωί πρωί βρέθηκα ξανά στο σπίτι μου. Χαρές πανηγύρια η μάνα, οι φίλοι, όλοι μας.Αγκαλιάσματα, κεράσματα, γέλια. Κατά το απόγευμα πήγα να συναντήσω τη Λούλα κρατώντας μάλιστα και το κομπολόι που μου είχε χαρίσει στα χέρια μου. Πάντα το είχα στη τσέπη μου, το κουβαλούσα μαζί μου σα φυλαχτό. Όταν με αντίκρυσε η Λούλα σάστισε. Με κοιτούσε με μάτια δακρυσμένα και δεν σάλευε από τη θέση της. «Άργησα πολύ;» την ρώτησα διαισθάνοντας πως ναι, είχα αργήσει πολύ. Και η διαίσθησή μου δεν έκανε λάθος. Η Λούλα είχε παντρευτεί και είχε μάλιστα και τρία παιδιά. Γκρεμίστηκε ο κόσμος γύρω μου σαν μου το είπε. Έφυγα τρέχοντας. Μπήκα με φούρια στο σπίτι και άρπαξα το σάκο μου που ακόμα ευτυχώς παρέμενε κλειστός. Η μάνα δεν είχε αδειάσει ακόμα τα ρούχα μου.

Έλειπε. Τηςάφησα ένα βιαστικό σημείωμα πως φεύγωξανά, πως θα της τηλεφωνήσω μόλις μπορέσω.Ξέρω την σκότωνα με αυτό το γράμμα μουμα δεν γινόταν αλλιώς, αδύνατον να έμενα στο τόπο μου χωρίς τη Λούλα.

Ξανά στο καράβι,στη θάλασσα, στη φυγή μου. Ζυμώθηκα μαζί της έγινα ένα και όταν ήρθε ο καιρός της σύνταξής μου δυσκολεύτηκα πολύ να μείνω στη στεριά. Την Λούλα δεν την ξέχασα ποτέ. Ίσως αν δεν με κυρίευε από μικρό παιδί η φυγή μου τόσο πολύ τώρα όλα να ήταν αλλιώς. Θυμήθηκα σ' ένα ταξίδιμου στην Βραζιλία που στην προκυμαία καθότανε ένας ΓΕΡΟΣ μας έπιασε κουβέντα, μιλούσε καλά τα εγγλέζικα, «μην γίνεις σαν εμένα, είναι μάγισσα η θάλασσα, μην την αφήσεις να σε κρατήσει κοντά της.» Γέλασα, τα πήρα για χωρατό τα λόγια του, ποτέ δεν τα σκέφτηκα παρα μονάχα τώρα που έγινα σαν εκείνον. Η φυγή δεν είναι πάντα λύση γιατί από τον εαυτό μας δεν ξεφεύγουμαι ποτέ. Κατάματα πρέπει ο άνθρωπος να ξορκίζει τους δαίμονές του. Αυτούς που τρέφει μέσα του, αλλιώς με τη φυγή καμμιά φορά τους πολλαπλασιάζει και δεύτερη ζωή δεν έχει. Ό,τι καταφέρεις θα είναι σε ετούτη. Μείνε και πολέμησε για να μπορείς μια μέρα να κοιτάς τον ήλιο και να χαμογελάς! Για να μπορείς να πεις στον εαυτό σου: «τα κατάφερα!».

© Νεφέλη Π.Ζ.

bereavement.jpg



H Νεφέλη για το "Όταν μου μίλησαν οι άγγελοι"

Διαβάζετε εδώ: ------>  http://koukidaki.blogspot.gr/2014/03/otan-mou-milhsan-oi-aggeloi.html

Ευχαριστώ απο καρδιάς το Koukidaki & την Jenny Koukidou για την φιλοξενία!!!

(κλικ στην εικόνα για μεγένθυση)

http://issuu.com/ocelotos/docs/otan_moy_milisan

http://www.ocelotos.gr/cms/el/eshop#!/~/product/category=2001438&id=36092605

http://kissmygrass.gr/20142/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%BF%CE%B9-%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%B5%CF%86%CE%AD%CE%BB%CE%B7-%CF%80%CF%8C/

http://www.politeianet.gr/books/9789605641375-zani-nefeli-popi-oselotos-otan-mou-milisan-oi-aggeloi-232925

0_cover_otan moy milisan.jpg


Έχεις αυτό το δικαίωμα

 

 Στον χωρισμό που δεν ειπώθηκε ούτε αντίο ούτε φιλί σου επιτρέπετε να σιγοκαίει μια μικρή  ελπίδα στα σωθικά σου.
 Έχεις αυτό το δικαίωμα.
 Ό,τι μένει μισό σημαίνει πως δεν τελείωσε.
 Λείπει η τελεία κατάλαβες;
 Μπορείς ώσπου να συμβεί αυτό να διατηρείς τη μικρή εκείνη  φλόγα που συντηρείς με τόση  μαεστρία.
 Βλέπεις κάποιοι άνθρωποι έχουν ανάγκη να συντηρούν τα όνειρα.
 Δεν τα παγώνουν ποτέ.
 Όσο δεν υπάρχει τελεία καλά είναι.
 Μα και αν μπει η ρημάδα εσύ κοίτα ψηλά στον ουρανό και χαμογέλα.
 Χαμογέλα που το έζησες!
 © Νεφέλη Π.Ζ.

http://paraggelia-vivlion.webnode.gr/products/fygadeyontas-synaisthimata/

553210_600267450030131_1249072415_n.jpg


Δούναι και λαβείν

Πόσο νομίζεις διαφέρει ο επαίτης από εσένα; Καθόλου θα έλεγα με σιγουριά αν μοναδική διαφορά δεν ήταν πως εκείνος φαίνεται ενώ εσύ οχι.
 Εσύ έμαθες καλά να κρύβεις εκείνα που δεν έχεις.
 Πεινάς για αγάπη, διψάς για έρωτα, κρυώνεις αποζητώντας μια αγκαλιά και κλαίς κρυφά μονάχος σου τις νύχτες.
 Και πες μου τώρα ποιό είδος επαιτείας πονάει πιο πολύ; Εκείνο της επιβίωσης ή το δικό σου;
 Άν πεις εκείνο της επιβίωσης θα είναι λάθος. Αλλά και αν πεις εκείνο το δικό σου θα είναι ίσως ακόμα πιο λάθος.
 Και ξέρεις γιατί;
 Γιατί η επαιτεία όποια μορφή και αν έχει πονάει.
 Και ο μεγαλύτερος πόνος της είναι οχι για εκείνα που δεν έχεις και βγήκες στο κουρμπέτι να τα βρεις, μα για τις αιτίες που σε οδήγησαν στην επαιτεία.
 Μα ξέρεις ποιά είναι η κρυμμένη μαγεία σε αυτό το αλισβερίσι;
 Και εσύ που επαιτείς, γιατί κάτι ζητάς και εκείνος που σου δίνει, έχετε την ίδια ανάγκη.
Δούναι και λαβείν. Η ελεημοσύνη συνδέει τους ανθρώπους.



© Νεφέλη Π.Ζ.

http://paraggelia-vivlion.webnode.gr/products/fygadeyontas-synaisthimata/
http://nefeli-pz.webnode.gr/

alt


Όταν μου μίλησαν οι άγγελοι

Βίντεο τρέιλερ του νέου μου βιβλίου που πρόκειται να κυκλοφορήσει σύντομα!!!!!
"Όταν μου μίλησαν οι άγγελοι"
Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα
© Νεφέλη Π.Ζ.

(Μπορείτε να πατήσετε στο βίντεο δεξιά κάτω "πλήρης οθόνη" ώστε να διαβάσετε τα αποσπάσματα σε περίπτωση που δεν σας είναι ευανάγνωστα)


Σ’ έχουν χτυπήσει ποτέ;…


Σ' έχουν χτυπήσει ποτέ με λουρίδα ξυρίσματος....Μπορείς να υπολογίσεις πόσα χτυπήματα είναι αυτά;....
25η Νοεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών.
Γράφει η Νεφέλη Π.Ζ. 

Διαβάστε το άρθρο------>  http://www.epirusinfo.com/%CF%83-%CE%AD%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%87%CF%84%CF%85%CF%80%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%AD/

Σ' έχουν χτυπήσει ποτέ με λουρίδα ξυρίσματος, τρεις φορές την εβδομάδα, από την ηλικία των έξι χρόνων έως τα έντεκα;
Μπορείς να υπολογίσεις πόσα χτυπήματα είναι αυτά;
Συνεπώς, βλέπεις, αυτό ήταν μια πολύ καλή άσκηση λογοτεχνίας για μένα. Χτυπώντας με μ' αυτήν τη λουρίδα, μ' έμαθε κάτι. Πως να δακτυλογραφώ.
Ο πατέρας μου ήταν ένας μεγάλος δάσκαλος λογοτεχνίας, μ' έμαθε το νόημα του πόνου.
Πόνος, χωρίς αιτία.
Charles Bukowski

alt


Γεύση από κυδώνι η ζωή & ο θάνατος μωρό μου...

  Η ζωή και ο θάνατος διαχωρίζονται από μια λεπτή ασημένια κλωστή.
 Τί πιο οδυνηρό από εκείνον που κινείται πάνω στην κλωστή χωρίς να μπορεί να πάει ούτε στην μια πλευρά, ούτε στην άλλη.
 Νεκρός-ζωντανός.
 Τί γεύση έχει αυτού του είδους ζωής;
 Ίσως έχει γεύση κυδώνι που σαν το μασάς ωμό μουδιάζει η γλώσσα και ανατριχιάζεις.  Μόνο όταν το κάνεις γλυκό του κουταλιού ή μαρμελάδα το απολαμβάνεις και το μούδιασμα μετατρέπεται σε γλύκα.
 Ίσως για αυτό παρακαλούσα τη γιαγιά μου να φτιάχνει τα κυδώνια γλυκό του κουταλιού...
 Μην γευτώ το μούδιασμα και την ανατριχίλα.
 Μα κάποια από αυτά ήταν προορισμένα για τον οισοφάγο μου, θέλοντας και μη.
 Πως θα γινόταν αλλιώς η σύγκριση;
 Πως θα μπορούσα σήμερα να μιλώ για την λεπτή ασημένια κλωστή που διαχωρίζει την ζωή από το θάνατο;

 Γεύση από κυδώνι η ζωή & ο θάνατος μωρό μου...


© Νεφέλη Π.Ζ.
Τα πνευματικά δικαιώματα είναι κατοχυρωμένα.

http://nefeli-pz.webnode.gr/



kudoni-gl-kout.jpg





Ολοκλήρωση...

544506_447810985295136_339625868_n.jpgΣτα αχανές κομμάτια ενός παζλ που πρέπει να ενώσεις, όλα φαντάζουν ίδια.
Προσπαθείς να βρείς τα όμοια και διαπιστώνεις πως υπάρχουν μερικά κομμάτια που ενώνονται μόνα τους.
Έλκονται χωρίς καν εσύ να τα αγγίξεις.
Χαμογελάς και προχωράς να σμίξεις τα υπόλοιπα, άλλοτε με πάθος, άλλοτε με κούραση και άλλοτε αφήνοντάς τα στη μέση.  
Κάποτε το παζλ αρχίζει να δένει, παίρνει μορφή και ολοκληρώνεται.
Και κάποτε πάλι δεν τελειώνει ποτέ, μένει εκεί στην άκρη μισοτελειωμένο.
Λείπει ένα κομμάτι.
Και άμα σε ένα παζλ λείπει ένα κομμάτι, ολοκλήρωση δεν θα νιώσεις ποτέ!
Μόνο μικρά δειλά χαμόγελα που πήρες από εκείνα τα κομμάτια που ενώθηκαν μόνα τους.
Που ήταν φτιαγμένα να είναι μαζί και να αναγνωρίσουν το ένα το άλλο χωρίς την βοήθεια κανενός.
Αυτό σημαίνει ολοκλήρωση.
Να αναγνωρίζεσαι με το άλλο σου μισό μέσα στον όχλο.
Να αναγνωρίζεσαι με το άλλο σου μισό ανάμεσα σε φαινομενικά ίδια κομμάτια!

© Νεφέλη Π.Ζ. 

http://paraggelia-vivlion.webnode.gr/products/fygadeyontas-synaisthimata/


Στην πράξη σε θέλω...

https://www.facebook.com/events/505956719492700/?notif_t=plan_user_joined

Να διευκρινίσω πως δεν πρόκειται για κάποια παρουσίαση του βιβλίου μου αλλά είναι μια προσπάθεια σε συνεργασία με το ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΓΥΝΑΙΚΑΣ να βοηθήσουμε τις γυναίκες που είναι θύματα κακοποίησης και τα έσοδα από την πώληση των βιβλίων θα δωθούν εκεί. Ισχύει για ένα μήνα μέχρι δηλαδή 1η Σεπτέμβρη. Ευχαριστώ!

Η βία είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που δεν έχει θέση στη ζωή μας. Είναι στο χέρι μας να κατανοήσουμε πως κανένας άνθρωπος δεν αξίζει τέτοιου είδους μεταχείριση!
Είναι στο χέρι μας να στηρίξουμε τις γυναίκες θύματα κακοποίησης!
Αγοράζοντας το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου" βοηθάτε μια γυναίκα που έπεσε θύμα κακοποίησης!
Τα έσοδα από την πώληση βιβλίων θα δωθούν στο ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΓΥΝΑΙΚΑΣ Κέντρο Στήριξης Κακοποιημένων Γυναικών.

http://www.katafygiogynaikas.org/
Τιμή βιβλίου: 10ε  Τιμή αντικαταβολής: 4ε
Μπορείτε να κάνετε τις παραγγελίες σας είτε αφήνοντας μου μήνυμα στο fb είτε στο e-mail: nefelipz@yahoo.gr

και θα σας αποσταλλούν με αντικαταβολή.
Μια μικρή αγορά από εσάς μια μεγάλη βοήθεια για εκείνες!
χωρίς τίτλοxx.JPG
© Νεφέλη Π.Ζ.

Σημείο μηδέν

ALBUM10.jpgΟ κόσμος των σκιών θα με ακολουθεί συνέχεια
 θα δηλώνει την παρουσία του την πιο ακατάλληλη στιγμή.
 Όταν εγώ ξέγνοιαστη θα είμαι σίγουρη πως ξέφυγα.
 Η μάχη επαναλαμβάνεται, τόσο γνώριμη, τόσο άγνωστη
 τον νικητή δεν θα τον μάθω ποτέ.
 Ο κόσμος των σκιών χτυπάει αλύπητα
 σε ώρα ακαθόριστη
 σε χρόνο αόριστο
 σημείο μηδέν.

© Νεφέλη Π.Ζ.

http://paraggelia-vivlion.webnode.gr/products/fygadeyontas-synaisthimata/





Σου γράφω...

Είμαι πολύ χαρούμενη που θα μιλήσω για το βιβλίο της Μαίρης,της αγαπημένης μας Μαίρης!!! Σας περιμένουμε!

IMG_3539.jpg

(Κλικ στην φωτογραφία για μεγένθυση)


Ένα θαύμα

Πριν δύο χρόνια βίωσα ένα γεγονός που έμεινε ανεξίτηλο στη μνήμη μου και που πολλές φορές-κυρίως στις μαύρες μου- έρχεται ως εικόνα μπροστά μου, το ξαναζώ και αναθαρρεύω.
Βρισκόμουνα στον Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας, Μ. Δευτέρα, απόγευμα και περίμενα μαζί με άλλους στη σειρά μου για να συναντηθώ με τον πνευματικό μου. Κόσμος αρκετός, άντρες γυναίκες, έφηβοι. Αναμεσά μας και μια νεαρή μητέρα με το μόλις δύο μηνών μωρό της στην αγκαλιά της. Από την ώρα που την είδα την παρατηρούσα συνέχεια. Κάτι πάνω της με τραβούσε και συνάμα με έκανε να γαληνεύω. Καθόταν ήρεμη, καρτερικά στη σειρά της και πότε πότε σηκωνόταν και έκανε μια βόλτα πανω-κάτω, να ξεπιαστεί, έπειτα καθόταν ξανά. Και ενώ της είπανε να περάσει μιας και είχε το μωρό, εκείνη επέμενε να περιμένει κανονικά στη σειρά της. Σκόρπιες κουβέντες από τους υπόλοιπους, όπως συνηθίζεται όταν περιμένει κανείς στη σειρά, χαμηλόφωνα, σεβόμενοι τον ιερό χώρο. Η ώρα περνούσε και η δική μας σειρά,της νεαρής μητέρας και της δικής μου, αργούσε ακόμα. Ήθελα να της μιλήσω αλλά δεν έβρισκα κάτι να πω, είχε καταλάβει πως την κοιτούσα και ένιωσα αμήχανα. Πήρα τα μάτια μου από πάνω της και εστίασα οπουδήποτε αλλού εκτός από εκείνη και το μωρό της. Είχε πάει πια εννιάμιση, είχε νυχτώσει, οι περισσότεροι είχανε φύγει, σιγά σιγά λιγοστεύαμε, είχαμε μείνει πλέον πέντε άτομα. Το μωρό άρχισε να κλαίει, η νεαρή μητέρα προσπαθούσε να το καθησυχάσει  εις μάτην. Το πρόσωπό της φαινόταν ανήσυχο και παράλληλα αμήχανο. Με κοίταξε αιφνιδιαστικά θα έλεγα "θέλει να φάει,το θηλάζω, πως θα το θηλάσω εδώ;" μου είπε και ομολογώ με ξάφνιασε το ότι απευθύνθηκε σε εμένα. Πριν προλάβω να απαντήσω μια ηλικιωμένη κυρία πετάχτηκε "μα υπάρχει κοπέλα μου καλύτερο μέρος να θηλάσεις το μωρό σου από αυτό που είσαι τώρα; Να πήγαινε εκεί πίσω στα στασίδια που είναι σκοτεινά και τάισε το μωρό." Η κοπέλα σηκώθηκε αμέσως, κάθησε όντος στα πίσω στασίδια που δεν υπήρχε φως και άρχισε να θηλάζει το μωρό της. Τώρα πια είχαμε μείνει οι τρείς μας, εγώ η ηλικιωμένη κυρία και η κοπέλα με το μωρό της. Μια απόλυτη ησυχία απλώθηκε ξαφνικά στο χώρο, μια γαλήνη που δεν μπορώ να περιγράψω ώστε να δώσω την κατάλληλη έμφαση που της πρέπει. Και έτσι ξαφνικά διεγράφησαν όλα από το μυαλό μου. Το μόνο που έβλεπα ήταν μια γυναίκα ανάμεσα σε εικόνες αγίων και αναμμένα κεράκια να θηλάζει ταπεινά το μωρό της και εκείνο να θρέφεται με ζωή. Τόσο γαλήνιοι και οι δυό τους! Τόσο αληθινοί! Τόσο μακριά από τη ματαιότητα που κουβαλάμε...Εκείνες οι δύο ζωές με τα μάτια της Παναγίας πάνω τους, ήταν πράγματι ένα θαύμα! Μια βαθειά συγκίνηση κατέκλυσε όλο μου το είναι και χωρίς να το καταλάβω άχρισα να κλαίω. Να κλαίω με λυγμούς και να γυρεύω την κάθαρση και όσο έκλαιγα τόσο η ψυχή γιατρευόταν...Η ηλικιωμένη κυρία ήρθε κοντά μου "σήκω κορίτσι μου, είναι η σειρά σου, εγώ τελείωσα". Δεν είχα καταλάβει καν πως είχε μιλήσει ήδη με τον Πατέρα Αθανάσιο, είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου. Πέρασα μέσα έγιναν τα καθέκαστα και αφού τελείωσα με τον πνευματικό μου, βγήκα έξω. Ήταν η σειρά της νεαρής κοπέλας η οποία στεκότανε όρθια με το μωρό στην αγκαλιά και κοιτώντας με στα μάτια. Οι ματιές μας ενώθηκαν για δευτερόλεπτα και ήταν σα να τα είχαμε πει όλα.
"ο Θεός μαζί σου", μου είπε και μου χαμογέλασε, μέχρι να ανταποδώσω την ευχή μου είχε μπει ήδη μέσα στο χώρο που την περίμενε ο πνευματικός μου. Χαμογέλασα και έφυγα. Εκείνη τη στιγμή είχα μολις γεννηθεί! Ευχαριστώ το Θεό που την έστειλε στο δρόμο μου, γιατί αν αυτό που έζησα δεν ήταν ένα θαύμα τότε τί είναι; Τα θαύματα είναι συνέχεια μπροστά μας αρκεί να θέλουμε να τα δούμε! Τα θαύματα γίνονται μέσα από την απλότητα και μόνο εκεί θα τα συναντήσουμε! Μια μητέρα, ένα μωρό, ένας χώρος λυτρωτικός γεμάτος θετική ενέργεια, τί άλλο θα μπορούσε να με κάνει να ξαναγεννηθώ;

© Νεφέλη Π.Ζ.

keria.jpg




Εκτός σκηνής

Το διήγημά μου που συμμετείχε στον διαγωνισμό διηγήματος "Λόγω Τέχνης" με ελεύθερο θέμα χρησιμοποιώντας όμως τις εξής δέκα λέξεις: θάλασσα, ησυχία, άμμος,ρολόι,αέρας, κουτί, χώμα, τριαντάφυλλο, χελιδόνι σελίδα.

https://www.facebook.com/notes/nefeli-pz/%CE%B5%CE%BA%CF%84%CF%8C%CF%82-%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%AE%CF%82/10151378773313388

© Νεφέλη Π.Ζ.

shadow-man[2].jpg


Ευλογημένο Ψυχοσάββατο

Τούτες τις πρώτες μέρες της Άνοιξης αν καθήσεις και παρατηρήσεις την ατμόσφαιρα θα δεις πως κάτι είναι αλλιώτικο. Κάτι εκεί έξω πλανιέται. Άυλο μα τόσο ζωντανό. Μια μεθυστική μυρωδιά, κάτι που δεν μπορείς να περιγράψεις αλλά το νιώθεις, υπάρχει!
  Ετοιμάζονται οι ψυχές για το ευλογημένο Ψυχοσάββατο, να τις μνημονεύσουν οι οικείοι τους, να συγχωρεθούν, να μην ξεχαστούν.
  Πιατάκια κάθε είδους, μεγάλα μικρά, καλυμμένα με λευκή ζάχαρη που σκεπάζει το βρασμένο στάρι,ανακατεμένο με ρόδι, ζάχαρη, σταφίδες,αμύγδαλα, γαρύφαλλο. Ένας σταυρός επίσης από σταφίδες ή κανέλλα ή αμύγδαλα και ένα κερί στο κάθε πιατάκι επάνω. Στην σειρά λοιπόν όλα περιμένοντας καρτερικά, μαζί με τα χαρτάκια. Πολλά χαρτάκια με πολλά ονόματα που περιμένουν να διαβαστούν από τον ιερέα και πρόσφορα για την μνημόνευση.
 Τον εσπερινό της Παρασκευής ή το Σάββατο πρωί στην λειτουργία μνημονεύονται τα πιατάκια, πλήθος λαού, προσέρχεται εις τους κοιμητηριακούς η ενοριακούς Ναούς. Εκεί ψάλλεται ο νεκρώσιμος κανόνας και το μνημόσυνο "ο οι θειότατοι πατέρες εθέσπισαν" υπέρ πάντων των "επ' ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου κεκοιμημένων ευσεβών και Ορθοδόξων Χριστιανών",και στο τέλος της ακολουθίας ή της λειτουργίας μοιράζονται, σιωπηλά και ευλαβικά σε συγγενείς φίλους ακόμα και αγνώστους αλλά πάντα μοιράζονται.
Για συγχώρεση.
..................................................................................
 Όπως ο σπόρος του σιταριού πέφτει στη γη, θάβεται, χωνεύεται, σαπίζει και στη συνέχεια φυτρώνει καλύτερος και ωραιότερος, έτσι και το νεκρό σώμα του ανθρώπου θάβεται στη γη, λιώνει και σαπίζει, για να αναστηθή και πάλι άφθαρτο, ένδοξο και αιώνιο. Αυτήν την εικόνα μας δίδει ο απόστολος των εθνών Παύλος στην Α πρός Κορινθίους επιστολή, καθώς και ο Χριστός για την Ανάστασή Του. "Αμήν αμήν λέγω υμίν, εάν μη ο κόκκος του σίτου πεσών εις την γην αποθάνη, αυτός μόνος μένει? εάν δε αποθάνη πολύν καρπόν φέρει".(Ιω. 12,24).   
...................................................................................
Ποιός μπορεί να μην συγκινηθεί σε ετούτο το μνημόσυνο;
Ποιός μπορεί να προσπεράσει σα να μην συμβαίνει τίποτα;


Νεφέλη Π.Ζ.


"των επ' ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου, [...] ευσεβώς ορθοδόξων, βασιλέων, πατριαρχών, αρχιερέων, ιερέων, ιερομόναχων, ιεροδιακόνων, μοναχών, μοναζουσών, πατέρων, προπατόρων, πάππων, προπάππων, γονέων, συζύγων, τέκνων, αδελφών και συγγενών ημών εκ των απ' αρχής και μέχρι των εσχάτων".

alt


Ο φάρος

Και έψαχνα χρόνια γιατί λατρεύω τον φάρο που στέκει στη μέση του πουθενά.
Είναι που τον χτυπάνε τα κύματα και εκείνος μπορεί και στέκει αλώβητος.
Είναι τα μυστικά που κουβαλάει.
Είναι που παρόλαυτα...συνεχίζει να δίνει ακούραστα το φως στους καπετάνιους και σε κάποιους ερωτευμένους που τον αγναντεύουν από μακριά κάνοντας όνειρα.
Είναι η αντοχή και η επιμονή που έχει να προειδοποιεί για αποφυγή ζημιάς.
Λίγο το ΄χεις;
Εμένα πάντως με γλίτωσε.
Αλήθεια σου λέω.
Με έσωσε από την μεγαλύτερη ζημιά.
Αυτή που έκανε ο ευατός μου σ' εμένα.
Μεγάλη υπόθεση φίλε ο φάρος.
Αλήθεια σου λέω.

©  Νεφέλη Π.Ζ.
alt



 






Αγαπάμε τον άνθρωπο ή τον έρωτα;

Η Μάρω Βαμβουνάκη γράφει στο βιβλίο της "Το χρονικό μιας Μοιχείας":  "Αγαπάμε τελικά τα πρόσωπα ή μόνο τον έρωτα αγαπάμε; Αγαπάμε αυτό που μας δίνουν ή αυτό που περιμένουμε να μας δώσουν; Τη μορφή τους πόσο αγαπάμε και πόσο τη μεταμόρφωση που σχολαστικά τους επεξεργαζόμαστε;".

Διαβάζοντας το παραπάνω απόσπασμα σταμάτησα και σκέφτηκα: "Να ένας πολύ καλός προβληματισμός. Τί αγαπάμε τελικά;"

Τις περισσότερες φορές αγαπάμε για...... Διαβάστε το άρθρο μου εδώ:

Όταν το «Εγώ» καταβροχθίζει

Η Νεφέλη Π.Ζ. στη στήλη της «Σκέψου διαφορετικά» «συνομιλεί» με τον Καρλ Γιουνγκ και καταπιάνεται με ένα απαιτητικό θέμα, που αφορά το «Εγώ» και την ομαλή ή μη ανάπτυξή του, η οποία δύναται να καταλήξει στον αρρωστημένο εγωισμό.

Διαβάστε το άρθρο εδώ:


Ψηφοφορία - Οι νικητές ανά κατηγορία

Ολοκληρώθηκε η ψηφοφορία TOP BLOGS-Τα ωραιότερα ιστολόγια κατά θεματική κατηγορία.
"Ο κόσμος της Νεφέλης" στην 3η θέση στην κατηγορία "προσωπικό".
Σας ευχαριστώ πολύ για την συμμετοχή και την ψήφο σας!
Νεφέλη Π.Ζ.


alt


Ποιός είπε πως μπήκαμε στο 2013;

Δυό ειδήσεις που μου δημιούργησαν θυμό, αγανάκτηση και τεράστεια λύπη.


 1η είδηση:

 Elena Stathis Pilaviou

Με το νέο φορολογικό οι συγγραφείς, ανεξαρτήτως εσόδων, υποχρεώνονται να βγάλουν μπλοκάκι. Κάτι που φυσικά δεν απασχολεί κανέναν από αυτούς και καμία από αυτές που δημοσιεύουν ετήσια άρλεκιν ή υπαρξιακά του σαλονιού, αλλά στερεί τη δυνατότητα να εκδοθεί βιβλίο από οποιονδήποτε δεν γράφει μπεστ σέλερς κατά παραγγελία του Λιβάνη ή του Πατάκη ή του Ψυχογιού. Την ίδια μέρα ανακοινώνουν πως καταργείται και το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Σκοτάδι;

...όποιος γράφει, μεταφράζει επιμελείται κάποιο έργο και το δίνει προς έκδοση, πρέπει να εκδίδει δελτίο παροχής υπηρεσιών για να μπορεί να λάβει την όποια, συνήθως πενιχρή, αμοιβή του από το έργο. Αυτό σημαίνει ότι το 90% τουλάχιστον αυτών που μέχρι σήμερα εξέδιδαν κάποιο λογοτεχνικό έργο ή δοκίμιο ή μελέτη ή οτιδήποτε, θα πάψουν να εκδίδουν αφού δεν θα μπορούν να πληρώνουν ετήσια εισφορά στο ΤΕΒΕ, για να έχουν έναρξη επαγγέλματος ως συγγραφείς και δικαίωμα λήψης αμοιβής από το έργο τους ή αφού θα είναι συνταξιούχοι ή ΔΥ και δεν θα έχουν δικαίωμα έκδοσης δελτίου παροχής υπηρεσιών παρά μόνο αν απαρνηθούν την σύνταξη ή παραιτηθούν από το δημόσιο. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για μεταφραστές, επιμελητές και άλλους κλπ. Μεγάλο πρόβλημα και μπέρδεμα βεβαίως για όσους, πολλούς, είναι ΔΥ και ταυτόχρονα γράφουν πχ λογοτεχνία.
Επέρχεται το ξεκλήρισμα της εκδοτικής παραγωγής στην Ελλάδα, γεγονός βέβαια αναμενόμενο μιας και τίποτε δεν έχει διασωθεί. Τα βιβλία θα αφήνανε;

 2η είδηση:

 Κλείνει ύστερα από 19 χρόνια λειτουργίας, το ΕΚΕΒΙ

 http://www.antiepilogou.gr/show_news.php?id=566


 

Ποιός είπε πως μπήκαμε στο 2013;  Σκοταδισμός λοιπόν! Μα εκείνο που περισσότερο με εξοργίζει και με θλίβει είναι το γεγονός πως όλα όσα αποφασίζουν τα επιτρέπουμε και τα ανεχόμαστε  όλοι εμείς οι απλοί πολίτες!! Ντροπή σε όλους μας που λέει και ένα τραγούδι του Νότη!
alt
Νεφέλη Π.Ζ.

ΟΙ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΜΥΡΣΙΝΗΣ

Με αφορμή την σημερινή ημέρα που είναι κατά της κακοποίησης της γυναίκας σας παραθέτω το παρακάτω διήγημά μου από την συμμετοχή μου στο ONE STORY_Μια ιστορία κάθε μέρα.

Άν και είμαι κατά των παγκόσμιων ημερών γιατί πιστεύω δεν αρκεί μια ημέρα το χρόνο για να προβάλλουμε τόσο σοβαρά θέματα.

Διαβάστε το διήγημα εδώ

http://open-lab.tumblr.com/post/16938327676

Η βία δεν έχει χρώμα, κουλτούρα, χώρα, ήπειρο, κοινωνικό και οικονομικό status. Είναι μια μάστιγα που εξαπλώνεται ραγδαία σε όλον τον πλανήτη και που πλήττει, ιδιαίτερα, γυναίκες και ανήλικα κορίτσια ακόμα και μέσα στο ίδιο τους το σπίτι..

© Νεφέλη Π.Ζ.

alt

Λειτουργεί η Τηλεφωνική Γραμμή SOS 15900 και έξι Συμβουλευτικά Κέντρα Γυναικών στην Αθήνα, το Ηράκλειο, την Πάτρα, τη Λαμία, την Τρί
πολη και την Κομοτηνή. Σύντομα αναμένεται και η λειτουργία των Συμβουλευτικών Κέντρων σε Λάρισα, Ιωάννινα, Κέρκυρα, Σύρο, Θεσσαλονίκη, Πειραιά και Κοζάνη. Εντός του Ιανουαρίου του 2013 θα ξεκινήσει η λειτουργία των 19 Ξενώνων και 25 Συμβουλευτικών Κέντρων των Ο.Τ.Α. σε 43 δήμους σε όλη τη χώρα.

- Η πιο συχνή μορφή βίας προέρχεται από τον ερωτικό σύντροφο. Μία στις τρεις γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα ξυλοκοπηθεί, θα βιασθεί ή με κάποιο άλλο τρόπο θα κακοποιηθεί από το σύντροφό της.

- Οι μισές από τις γυναίκες θύματα ανθρωποκτονίας έχουν δολοφονηθεί από (νυν ή πρώην) σύζυγο ή σύντροφο.

- Μία στις πέντε γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού.

- Οι γυναίκες 15-44 ετών κινδυνεύουν περισσότερο από βιασμό ή ενδοοικογενειακή βία παρά από καρκίνο, τροχαία ατυχήματα, πόλεμο ή ελονοσία.

- 130 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια έχουν υποστεί ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων.

- 2 εκατομμύρια κορίτσια ανά έτος κινδυνεύουν να υποβληθούν σε ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων.

- Το 40-50% των γυναικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν αναφέρει κάποια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας.

- Το 55%-95% των γυναικών θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας δεν καταγγέλλουν το πρόβλημα.

Πηγή: Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, Φεβρουάριος 2008


Ξέρω μια γυναίκα...

9.jpg  Ξέρω μια γυναίκα που φοβάται τους καθρέφτες. Τους αποφεύγει όπως ο διάολος το     λιβάνι.    Ακόμα και όταν περπατάει στο δρόμο δεν σταματάει ποτέ σε βιτρίνες. Φοβάται μην την μαγγώσει ο ευατός της μέσα απο τη βιτρίνα. Ανέμελη σεργιανάει στο δρόμο της ζωής. Χαμογελάει, κάποιες φορές γελάει κιόλας δυνατά, γλεντάει, ταξιδεύει, λέει πως ζει. Μονάχα ένας φόβος σκιάζει τις μέρες της, ενίοτε και τις νύχτες της. Μην βρεθεί μπροστά της κανένας καθρέφτης και την φτύσει κατάμουτρα. "Τί κάνεις; Πόσο ακόμα θα περιφέρεσαι έτσι ψεύτικη και φοβισμένη; Κυρίως φοβισμένη."
  Ξέρω μια γυναίκα που φοβάται τους καθρέφτες.

 (c) Νεφέλη Π.Ζ.

Πόσο κοστίζει η συνουσία;

Η νέα μου συνεργασία με το CityMag_online magazine ξεκίνησε με την στήλη μου: Σκέψου διαφορετικά. Το άρθρο του Σεπτεμβρίου: Πόσο κοστίζει η συνουσία; 

Διαβάστε το άρθρο εδώ:

396500_449675021751847_1148386733_a.jpg

Νεφέλη Π.Ζ.






Για να λέγεσαι συγγραφέας

Για να λέγεσαι συγγραφέας πρέπει να Είσαι. Η γραφή αρχίζει από μέσα σου και όχι απο την πένα που αγγίζει το χαρτί. Οι λέξεις γράφονται πρώτα μέσα σου. Χαιδεύουν την ψυχή σου και γδέρνουν το μυαλό σου. Και εσύ το γουστάρεις όλο αυτό.

Περισσότερα εδώ

http://www.womland.com/tet-a-tet/review/941-syggrafeas-einai

Νεφέλη Π.Ζ.

syggrafeas_einai.jpg


Όπου ναι 'ναι σε φτάνω

f0ecbd38acff4fe289fcad84850dd9c1.jpgΟνειρεύτηκα ένα άλογο. Λευκό.

 Το ζήλευα έτσι που κάλπαζε δίπλα στη θάλασσα.
 Εκείνο διάβασε την σκέψη μου και με κάλεσε ν' ανέβω στην σέλα του.
 Ναι είχε σέλα. Από κάποιον ιδιοκτήτη το έσκασε.
 Ανέβηκα. Δεν φοβήθηκα.
 Φύγαμε κατα μήκος της θάλασσας.
 Η χαίτη του και τα μαλλιά μου τιναζόταν ανάλαφρα στον ίδιο ρυθμό.
 Η θάλασσα μας χαμογελούσε και ο ουρανός μας έκλεισε το μάτι.
 Ωραία-σκέφτηκα-καλό σημάδι.
 Πήραμε το σωστό δρόμο.
 Όπου να 'ναι σε φτάνω.
 Έρχομαι.
 Είναι η αγάπη που μηδενίζει τις αποστάσεις και όλα μοιάζουν εφικτά.
 Έρχομαι.
 

Νεφέλη Π.Ζ.


Παρουσίαση βιβλίου

Αντίγραφο (3) από 00_PROSKLISIS.jpg

κλικ στην εικόνα για μεγένθυση


Αύριο

Φοβότανε τις εθνικές οδούς, τους μεγάλους αυτοκινητόδρομους.dromos.jpg
"Έλα να ταξιδέψουμε, σε περιμένω".
Μα εκείνη όλο και όλο το ταξίδι της ήτανε τα στενά δρομάκια της πόλης της. Εκείνα τα δρομάκια που την έπνιγαν, της κλέβαν τον αέρα και όλο ήθελε να φύγει για το μεγάλο ταξίδι. Και όλο στριμωχνότανε ανάμεσά τους.
"Έλα να ταξιδέψουμε, σε περιμένω".
Αύριο, σκεφτότανε, αύριο θα φύγω. Με ένα αύριο τάιζε την ψυχή της και ας μην ήρθε ποτέ αυτό και ας έφυγε και ο έρωτάς της που δεν μπορούσε άλλο να περιμένει.
Αύριο... αύριο θα φύγω. Με ένα αύριο ξεγέλασε την ζωή της.
Που να ήξερε η καημένη ότι η ανάσα που γύρευε ήτανε εκεί στους μεγάλους αυτοκινητόδρομους.
Καμμιά φορά η λύτρωση υπάρχει σε εκείνο που νομίζεις πως φοβάσαι.
Μα εκείνη δεν το ήξερε αυτό.
Έτσι έχασε το ταξίδι.

Από ένα φόβο που τον είχε ονομάσει αύριο.

Νεφέλη Π.Ζ.


Ένα βήμα είναι

- Έλα.Passion_Kiss.jpg
- Πότε;
  -Τώρα.
- Για πόσο;
- Για πάντα.
- Δεν φοβάσαι;
  -Σε θέλω.
  -Δεν φοβάσαι;

 -Σε λαχταρώ.

 -Και αν το φιλί μου κλέψει τα χείλη σου;
  -Σε ποθώ.
  -Και αν το κορμί μου κλέψει το δικό σου;
- Κάντο.
  -Και αν..;
  -Είναι πολύ μικρό το αν για να ξοδεύεσαι μαζί του.
  -Μην με κοιτάς έτσι θα παραδοθώ στο βλέμμα σου.
  -Νιώσε με να πάρει!
 
  Νεφέλη Π.Ζ.
 

Αφυπνίσου...

  Ο ήχος της βροχής πάντα με ξεσήκωνε.Κάτι σαν αφύπνιση. Το νερό που έπεφτε πάντα μ' έκανε να χαμογελάω για το επερχόμενο ξέπλυμα που θα επικρατούσε μετά σαν θα έβγαινε ο ήλιος.
 Ο σημερινός ήχος της βροχής που πέφτει κάνει την αφύπνισή μου διπλή. Σήμερα ξεκινάει η Μεγάλη Εβδομάδα.
 Εβδομάδα των παθών. Εβδομάδα περισυλλογής. Αρκεί άραγε μια εβδομάδα για ταρακούνημα συνειδήσεων; Αρκεί άραγε μια εβδομάδα ντυμένη με βροχή συμβολίζοντας το δάκρυ του Θεού και των ψυχών μας;
 Άς είναι αυτή η εβδομάδα πραγματική αφύπνιση για όλους μας. Άς δούμε επιτέλους τα σημάδια, τα σημεία των καιρών και ας πράξουμε αναλόγως.
 Καλή Μεγάλη εβδομάδα.
 Καλή Ανάσταση προπάντων στις κοιμισμένες ψυχές μας.
 Καλή Ανάσταση στο αρρωστημένο πνεύμα μας.

Νεφέλη Π.Ζ.



Χρειαζόμαστε το ανεκπλήρωτο;

Εχθές ανέρτησα στο fb τις παρακάτω ερωτήσεις θέλοντας να δω πόσοι έχουν τις ίδιες απορίες και αναζητήσεις μ' εμένα. Προέκυψε ένας διάλογος από τον οποίο βγήκε το κείμενο που ακολουθεί. Κάθε γνώμη ευπρόσδεκτη.

Να ευχαριστήσω ιδιαίτερα την Στέλλα Μπάκνη και τον Γιάννη Πιταροκοίλη που με την τοποθέτηση τους στο θέμα βγάλαμε αυτό το μικρό κείμενο σ' ένα τόσο μεγάλο και ίσως ανεξάντλητο θέμα.


Άς μου πει κάποιος όλες αυτές οι ανείπωτες αγάπες, οι κρυφοί νοεροί έρωτες, που πάνε; Πόσο αντέχουν; Γιατί υπάρχουν; Το ανεκπλήρωτο γιατί έρχεται στους ανθρώπους ή μήπως οι άνθρωποι πηγαίνουν σ' αυτό; Τί χρώμα έχουν τα ανείπωτα κρυμμένα συναισθήματα;

Συνήθως για να μην πω πάντα, οι απαντήσεις που γυρεύουμε βρίσκονται μέσα μας. Για να μπορέσουμε να τις ακούσουμε χρειάζεται ενσυνήδειση του εσωτερικού, πραγματικού ευατού μας. Αυτό βέβαια είναι δύσκολο εφόσον η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν ασχολείτε με τον πραγματικό ευατό...Ο πραγματικός ευατός έχει όμως συναισθηματικές ανάγκες, έτσι γυρεύει αντίδοτα, τα οποία αντίδοτα δίνουν το στίγμα τους μέσω του ανεκπλήρωτου.Το ανεκπλήρωτο, αυτό που δεν ζήσαμε, και δεν πληρώθηκε, δεν ολοκληρώθηκε, καταβυθίζεται υποσεινήδητα στο χώρο του απωθημένου. Καθίσταται ένα "κάτι" που δεν ολοκληρώσαμε ποτέ.Το ανεκπλήρωτο δημιουργεί το απωθημένο ή μήπως το απωθημένο δημιουργεί το ανεκπλήρωτο;Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι δύο αυτές έννοιες είναι συγγενείς, ίσως μάλιστα και πρώτου βαθμού.Αναρωτιέμαι αν οι άνθρωποι μπορούσαμε να υλοποιούμε τα απωθημένα μας θα σταματούσαμε ποτέ να γυρεύουμε το ανεκπλήρωτο;Χορταίνουμε άραγε ποτέ;

Νεφέλη Π.Ζ.

254032_156003991134704_100001753114289_333577_7159000_n.jpg


Η συγγραφή είναι έρωτας, πηγή ζωής

Ευχαριστώ πολύ την Βένη Παπαδημητρίου για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε και την ηθική της στήριξη!


http://www.womland.com/tet-a-tet/interview/808-%CE%BD%CE%B5%CF%86%CE%AD%CE%BB%CE%B7-%CF%80-%CE%B6


Ευχαριστώ πολύ επίσης τον φίλο Θοδωρή(Verseau) για την ηθική στήριξη και την πίστη του προς εμένα  την  Νατάσα Γκουτζικίδου την Έλια Ζερβού και φυσικά το eyedoll!!!

http://www.eyedoll.gr/ngine/article/142/%CE%BD%CE%B5%CF%86%CE%AD%CE%BB%CE%B7-%CF%80-%CE%B6-%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B3%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%88%CF%85%CF%87%CE%AE%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CF%85


Νεφέλη Π.Ζ.



Λαθρεπιβάτης

Πάντα ταξίδευα λαθραία.
 Ζήλευα τα καράβια που φεύγανε και έμπαινα μέσα κρυφά.
 Κανείς δεν με έπαιρνε χαμπάρι.
 Πάντα ταξίδευα λαθραία και πάντα επέστρεφα στη μεριά μου.
 Ήσυχη,χαμογελαστή, σαν να μην έγινε τίποτα.
 Έκρυβα τους χτύπους της καρδιάς μου που χόρευαν ευτυχισμένοι
 με όλα εκείνα που είδανε σε εκείνα τα κρυφά ταξίδια.
 "Θα γίνει και το νόμιμο ταξίδι" έλεγα στην ψυχή μου,"σώπασε τώρα".
 Και μαλάκωνε η καημένη, με πίστευε.
 Και έτρεχα στο λιμάνι να προλάβω το καράβι,να τρυπώσω στο αμπάρι και τα κατάφερνα.
 Ευέλικτη,μικροσκοπική,ένας λαθρεπιβάτης άξιος είχα γίνει.Ερωτευμένη με όλα εκείνα,
 που έβλεπα. Κύματα,ουρανός,ήλιος,καπετάνιος,κόσμος,αυτοκίνητα και εγώ ερωτευμένη.
 Από μακριά,λαθραία.
 Είναι μεγάλη η τιμή του εισητήριου και η τσέπη της ψυχής μου μικρή,πολύ μικρή για  ετούτα τα αλλιώτικα ταξίδια.
 "Σώπασε τώρα" ξαναείπα στην ψυχή μου,ίσως δεν είναι για μας ετούτα τα ταξίδια,είμαστε  από τους άλλους. Εκείνους που λαθραία τα γεύονται όλα σε ετούτη τη ζωή.
 Πανάκριβο ψυχή μου το εισητήριο για εκείνο το αλλού και μην το ψάχνεις,οι χορηγοί μας  τελείωσαν!

Νεφέλη Π.Ζ.

6ad46552fe1fd877663e6478584353e6.png


Ο Φάνης ο strong

Το να μιλάει κανείς με την Αμαλία είναι κάτι σαν Θείο δώρο. Μιλάω μαζί της σχεδόν τρία χρόνια. Είναι κάτι αλλιώτικο. Όταν είδα το όνομά της στο δωμάτιο συνομιλίας που μπαίνω, τα σωθικά μου έκαναν ένα κλικ! Ξέρεις, εκείνο το κλικ που σε ξυπνάει απότομα από το λήθαργο. Η Αμαλία έμπαινε και μπαίνει πάντα με το όνομά της. Αμαλία. Χωρίς ψευδώνυμα, χωρίς να παίζει το κρυφτούλι. Είναι απλά η Αμαλία. Αντίθετα με εμένα, που δήλωνα strong.
 Το αστείο είναι ότι εγώ ποτέ δεν ένιωθα δυνατός. Επέλεξα αυτό το ψευδώνυμο βάση με αυτό που θα ήθελα να είμαι. Δεν ένιωθα δυνατός αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήμουνα, απλά δεν το ήξερα. Το κλικ που έγινε εντός μου, όταν είδα την Αμαλία σήμαινε την έναρξη της αποκάλυψης του ευατού μου. Αλλά ούτε αυτό το ήξερα τότε. Δεν είχα ιδέα ότι η Αμαλία θα ήταν η κινητήριος δύναμη του να μάθω ότι δεν είμαι απλά ο Φάνης, αλλά ο Φάνης ο strong.
 Μου μίλησε πρώτη. Εγώ δεν τολμούσα, όπως και γενικότερα δηλαδή στην αληθινή ζωή μου. Απλά την κοιτούσα. Κάθε μέρα έμπαινα και απλά κοιτούσα με πόση ευκολία κινούταν η Αμαλία στα μονοπάτια του διαδυκτίου. Έστριβα τσιγάρο και θαύμαζα την Αμαλία, προσπαθώντας να φτιάξω την εικόνα της στο μυαλό μου. Την φανταζόμουνα μελαχρινή, με τα μαλλιά της να χαιδεύουν τους ώμους της. Άλλοτε πάλι την φανταζόμουνα ξανθιά ή καστανή, ώσπου κατάλαβα πως στην ουσία δεν με ένοιαζε καν πως μπορεί να ήταν εξωτερικά η Αμαλία. Ήρθε που λες ένα βραδάκι η Αμαλία και μου μίλησε. Της έκανε εντύπωση μου είπε το ότι δεν πολυμιλούσα όπως οι άλλοι. Νάτο πάλι το κλικ μέσα μου. Άρα με βλέπει, άρα της κίνησα το ενδιαφέρον, άρα έχω ελπίδα, σκέφτηκα.
 Από εκείνο το βράδυ και μετά με την Αμαλία δεθήκαμε. Μιλούσαμε αρκετά συχνά, συνήθως βράδυ.  Η Αμαλία ομολογώ πως ήτανε πιο εξωστρεφής, έγραφε με άνεση τα εσώψυχά της. Μου άρεσε. Την άφηνα να γράφει και απαντούσα δίνοντάς της λύσεις ή απλά λέγοντας τη γνώμη μου. Ο strong με αιφνιδίαζε με τις απαντήσεις που έδινε στην Αμαλία. Γιατί ο Φάνης δεν μπόρεσε ποτέ να απαντήσει έτσι σε ανάλογες περιπτώσεις; Μετά από έξι μήνες συνομιλίας ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Θυμάμαι το πρώτο μας τηλεφώνημα. "Καλημέρα strong...Αμαλία εδώ" σάστισα. Όχι πως δεν περίμενα το τηλεφώνημα, αλλά το να ακούω τη φωνή της Αμαλίας με έκανε να νιώθω ηδονικά αμήχανα. Ίδρωσα, το χέρι μου ψιλοέτρεμε και φοβούμενος μην πέσει το κινητό έτσι που το χέρι μου έτρεμε, το κρατούσα σφιχτά. Τόσο σφιχτά, που όταν κλίσαμε με την Αμαλία, διαπίστωσα πως πονούσανε τα δάχτυλά μου.  Οι τηλεφωνικές μας συνομιλίες συνεχίστηκαν και αυτό μας έδενε πιο πολύ. Όσο δενόμασταν τόσο η Αμαλία ανοιγόταν στα περί προσωπικά της. Και τόσο εγώ μεταμορφωνόμουν σε strong. Έγινα ο συμβουλάτοράς της, ο καλός επιστήθιος φίλος που η Αμαλία ένιωθε ασφαλής. Όσο η Αμαλία ένιωθε όλα αυτά για μένα, κατά τα λεγόμενά της πάντα, τόσο η εσωτερική μου δύναμη μεγάλωνε. Απέδιδα καλύτερα στη δουλειά μου,έβγαινα πιο συχνά και με κυρίευε μια αυτοπεποίθηση που για πρώτη φορά με έκανε να νιώθω στην κυριολεξία strong.
 Ο καιρός περνούσε, φτάσαμε αισίως στον ένα χρόνο συνομιλίας με την Αμαλία. Έγινε το πιο σημαντικό μέρος της ζωής μου. Ακόμη δεν την είχα δει πως είναι εξωτερικά. Ακόμη δεν είχα ιδέα πως μπορεί να είναι αυτή η γυναίκα, την οποία μέσα μου ονόμαζα γυναίκα της ζωής μου. Της το είχα ζητήσει αρκετές φορές. Ευγενικά, χωρίς να την πιέζω. "Όχι ακόμα", έλεγε η Αμαλία. Το σεβόμουνα, μέχρι που έπαψα να της το ζητάω. Τρείς μήνες μετά, ένα μεσημέρι ήτανε, μιλούσαμε στο τηλέφωνο. Η Αμαλία και εγώ. Τα στριφτά μου τσιγάρα και η μουσική της Αμαλίας που ακουγότανε από την άλλη γραμμή του τηλεφώνου. "Νομίζω ήρθε η ώρα να συναντηθούμε,να πιούμε έναν καφέ. Τί λες;"  μου είπε απότομα η Αμαλία. Ίδρωσα, η γλυκιά ταραχή διαπέρασε πάλι την ραχοκοκαλιά μου, όπως τότε στο πρώτο μας τηλεφώνημα. Είχε έρθει λοιπόν η ώρα να γνωρίσω την γυναίκα που άλλαξε την ζωή μου. Δέχτηκα. Κανονίσαμε να βρεθούμε σ'ένα πάρκο κοντά στην γειτονιά της και αν όλα πήγαιναν καλά, είπε η Αμαλία θα πηγαίναμε για καφέ. Δεν πολύ κατάλαβα γιατί το είπε αυτό αλλά δεν έδωσα σημασία. Γιατί να μην πήγαιναν καλά;. "Πως θα σε γνωρίσω;"  την ρώτησα. "Μην ανησυχείς, θα με καταλάβεις αμέσως, θα είμαι η μοναδική στο πάρκο που το μάτι σου θα πέσει πάνω μου έτσι κι αλλιώς". Σάστισα, πάλι δεν κατάλαβα τι εννοούσε, αλλά το έπαιξα άνετος. Το κανονίσαμε λοιπόν και κλίσαμε το τηλέφωνο. Μέχρι το επόμενο απόγευμα που κανονίσαμε να βρεθούμε η ψυχή μου, πέρασε από σαράντα κύματα. Αγωνία και φτερούγισματα πλαισίωναν το είναι μου.
 Το επόμενο απόγευμα στις έξι ακριβώς βρισκόμουνα στο πάρκο, κοιτώντας δεξιά αριστερά για την Αμαλία. Ευθεία μπροστά μου, βρισκόταν μια κοπέλα σε αναπηρικό καροτσάκι, μελαχρινή, ψάχνοντας κάτι στην τσάντα της. Ένα αδικαιολόγητο τσίμπημα μέσα μου, μα συνέχισα να κοιτάζω για την Αμαλία, παίρνωντας τα μάτια μου από την κοπέλα στο αναπηρικό καροτσάκι.  Χτύπησε το κινητό μου, το σηκώνω, "στο είπα πως θα με δείς έτσι και αλλιώς όταν φτάσεις στο πάρκο", ακούστηκε να μου λέει η Αμαλία. Γύρισα το κεφάλι μου ίσια μπροστά στην κοπέλα με το αναπηρικό καροτσάκι. Την είδα να μιλάει στο τηλέφωνο και να μου χαμογελάει. Η Αμαλία, σκέφτηκα. Η δικιά μου Αμαλία. Τότε κατάλαβα όλα τα χθεσινά της λόγια στο τηλέφωνο. Ομολογώ πως αιφνιδιάστηκα, πως ήταν το μόνο σενάριο που δεν είχα σκεφτεί. Έτρεξα κοντά της. Την είχα ανάγκη. Αγκαλιαστήκαμε, με κοιτούσε επίμονα περιμένωντας ίσως την αντίδραση μου. Δεν αντέδρασα. Την αγαπάω την Αμαλία. Το αναπηρικό της καροτσάκι δεν με εμπόδισε σε τίποτα να συνεχίσω μαζί της. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Μια μια όλες οι συζητήσεις μας, περνούσαν μπροστά μου και Κατάλαβα από που πήγαζε αυτή η δύναμη ψυχής της Αμαλίας. Μια δύναμη που απλόχερα έδωσε και σ'εμένα και έγινα επιτέλους ο Φάνης ο strong.
 Οι άγγελοι είναι γύρω μας και δίπλα μας, έρχονται με οποιοδήποτε τρόπο. Είναι οι άνθρωποι που αλλάζουν την ζωή μας και την οδηγούν στο Φως. Η Αμαλία είναι ο άγγελός μου.
© Νεφέλη Π.Ζ.

keyboard-chat.jpg


Το τανγκό της ψυχής μου


24992787.jpg

Στη ζωή πορεύεσαι πάντα με τον αριθμό δύο. Αγάπη-μίσος, χαμόγελο-δάκρυ, φως-σκοτάδι, ζωή-θάνατος, ψυχή-σώμα. Το ενδιάμεσο είναι απλά η ύλη της ύπαρξής σου, που προσπαθεί να ισορροπήσει την αντίφαση. Αν καταφέρεις να δεις την ουσία μέσα από τις δυάδες τότε θα έχεις την ευλογία να λέγεσαι άνθρωπος.

Νεφέλη Π.Ζ.

http://www.allbooks.gr/book.php?TitlesID=173767

Μπορείτε επίσης να κάνετε την παραγγελία σας κατευθείαν από τον εκδοτικό οίκο Οσελότος στα τηλ: 6937047359 και 2106431108

Παραγγελίες με αντικαταβολή σε όλη την Ελλάδα και εξωτερικό.
Πληροφορίες Νεφέλη Π.Ζ.



Οικογειακοί Δεσμοί

Βρέθηκε να κάθεται στην μεγάλη τραπεζαρία ανάμεσα στον φίλο του τον Κωστή και την αδερφή του την Ελένη.Με τον Κωστή γνωρίστηκε στη δουλειά.Συνάδελφοι λοιπόν και φίλοι.Καιρό τώρα ο Κωστής επέμενε μια Κυριακή να του κάνουν το τραπέζι.Να γνωρίσει την οικογένειά του,όπως έλεγε ο Κωστής καμαρώνοντας.Απ'τα πολλά δέχτηκε ο Δημήτρης.Μην χαλάσει το χατήρι του φίλου του.Και να τώρα να βρίσκεται στην μεγάλη τραπεζαρία με την οικογένεια του φίλου του.Ένιωθε άβολα,παράξενα.Έδειχναν τόσο δεμένοι μεταξύ τους,θαρρείς και βγήκαν από ταινία του σινεμά.Ξέρεις αυτές με τα happy end.Τα συναισθήματά του ήταν ανάμικτα,θύμηζαν τζιν τόνικ.Συνδυασμός φωτιάς και τόνωσης μαζί.
Η φωτιά σιγόκαιε τα σωθικά του στη θύμηση της δικής του οικογένειας,που σε τίποτα δεν έμοιαζε με ετούτη την σημερινή εικόνα που είχε μπροστά του.Μα ήταν σαν ένεση τονωτική,αυτή η ζωντάνια που του μετέδιδαν.
Θαύμαζε την Ελένη.Χαμογελαστή με τα λυτά εβένινα μαλλιά της,να αφηγείται την φάρσα που της κάνανε τα παιδιά στο σχολείο.Ήτανε δασκάλα η Ελένη.Ο Κωστής γελούσε με την αφήγηση της αδερφής του,ενώ παράλληλα της σέρβιρε στο πιάτο της λίγη σαλάτα ακόμα.Ο κύριος Μιχάλης,ο πατέρας του Κωστή,γέμιζε τα ποτήρια με κρασί.Κόκκινο.Από τ'αμπέλι που είχανε  σ'ένα χωριό λίγο έξω από τη Χαλκίδα.Είχε να το λέει ο Κωστής για το κρασί που βγάζανε και να τώρα ο Δημήτρης έβλεπε τον κύριο Μιχάλη να μετατρέπει το άδειο κρυστάλλινο ποτήρι του σε έναν κόκκινο μεθυστικό χείμμαρο,έτοιμο να ταξιδέψει στον ουρανίσκο του.Δίπλα στον κύριο Μιχάλη καθότανε ο Πέτρος,ο μικρότερος αδερφός του Κωστή.Ο Πέτρος ήταν ένα εικοσιπεντάχρονο αγόρι απόφοιτος νοσηλευτικής.Ήταν το στερνοπαίδι της οικογένειας,αγαπητό και φιλότιμο.Αντίκρυ από τον Κωστή καθότανε η κυρία Τασία,η μάνα.Ο Κωστής της είχε αδυναμία.Ήτανε και το σκαρί της κυρίας Τασίας τέτοιο.Σε τραβούσε αμέσως,γλυκοαίματη.Σε εκείνη μάλλον έμοιασε ο Πέτρος και σε τραβούσε,σε κέρδιζε αμέσως.
Απολαμβάνε τα εδέσματα της κυρίας Τασίας,μιλούσανε,γελούσανε,πίνανε τον άγιο εκείνο οίνο και ο Δημήτρης σκεφτότανε πως ήταν ίσως η πρώτη φορά που μάθαινε τι σημαίνει οικογενειακό τραπέζι.Σαν ασπρόμαυρο φιλμ περνούσε μπροστά του η οικογένειά του.Είδε τη μάνα του,τον πατέρα,τον αδερφό του.Είδε τον ευατό του κρυμμένο πίσω από μια πόρτα να βλέπει τον πατέρα του μεθυσμένο να χτυπάει τη μάνα του.Είδε τον μικρότερο αδερφό του με τα τρυπημένα χέρια του από τη κόκα.Είδε τη μάνα του γαντζωμένη πάνω του να τον βλέπει σαν σωτήρα.Είδε ξανά τον ευατό του,να πνίγεται,να θέλει να ξεφύγει.Και το έκανε.Εβαλε τον μικρό για αποτοξίνωση για δεύτερη φορά,πήρε τη μάνα του και φύγανε για την Αθήνα.Ο πατέρας του δεν ήθελε να ακολουθήσει.Τον άφησε πίσω στα μπουκάλια του,στον κόσμο του.Πόνεσε ο Δημήτρης,λύγισε,έκλαψε,μα πάντα κρυφά,πάντα μόνος.Σε κανέναν δεν έδωσε δικαίωμα οίκτου.Τα κατάφερε.Τρία  χρόνια τώρα στην Αθήνα είχε μπει σε άλλους ρυθμούς,είχε σχεδόν ξεχάσει τα παλιά,εστιάζε στο σήμερα.Και ετούτο το τραπέζι σήμερα τον έκανε να ξαναθυμηθεί,να συγκρίνει,να νιώσει θλίψη αλλά και ντροπή.Μέσα σ' ένα ασπρόμαυρο φιλμ ενός,δύο λεπτών είδε την οικογένειά του και δεν μπόρεσε να δει ούτε ένα τέτοιο οικογενειακό τραπέζι.Ούτε ένα.Και όμως είχε κάτι κοινό με τον φίλο του τον Κωστή.Αγαπούσανε και οι δυο τις οικογένειές τους.Ο Κωστής βέβαια δεν γνώριζε την ιστορία του Δημήτρη.Πίστευε πως έχει μόνο τη μάνα του.Είχε προτείνει μάλιστα στον Δημήτρη να πάρει και τη μάνα του στο τραπέζι,μα ο Δημήρτης φοβούμενος μην η μάνα του πετάξει τίποτα από τα παλιά,απέφυγε το κάλεσμα του Κωστή με μια πειστική δικαιολογία.
Επανήλθε απότομα στην πραγματικότητα καθώς ο Κωστής του πρότεινε να περάσουν στο κήπο αφού τελείωσαν το φαγητό.Ένας μικρός παράδεισος ο κήπος της οικογένειας.Κάθησαν με το φίλο του κάτω από την πορτοκαλιά.Το άρωμα που ανέδυε έκανε το Δημήρτη να σκιρτήσει ξανά.Θυμήθηκε τη δική τους πορτοκαλιά,το δικό τους κήπο,που ένας Θεός ξέρει πως θα είχε καταντήσει μετά την αποχώρησή τους.Μα όχι ετούτες οι σκέψεις καθόλου δεν βοηθούσαν το Δημήτρη.Τις πέταξε από το μυαλό του αμέσως.Τώρα ήταν εδώ με το φίλο του,την οικογένειά του,τον κήπο,την πορτοκαλιά.Άναψε τσιγάρο μαζί με τον Κωστή συζητώντας για την Άννα,τη συνάδελφο του γραφείου.Χαλάρωσε ο Δημήτρης,ξεχάστηκε μιλώντας για την Άννα.Μιλώντας για το παρόν σβήνοντας το παρελθόν που σκίασε λίγο πριν τη σκέψη του.
Επιστρέφοντας σπίτι,βρήκε τη μάνα του να σιδερώνει.Την φίλησε στο μάγουλο,την κοίταξε χαμογελαστός και της είπε: "Λέω να πάμε το άλλο σαββατοκύριακο να δούμε τον πατέρα και τον μικρό,τί λες;" Έλαμψε το πρόσωπο της μάνας του από χαρά.Μαλάκωσε και η συνείδηση του Δημήτρη.

© Νεφέλη Π.Ζ.

Shadow_by_DREAMCA7CHER.png



Και έλεγα τί ξέχασα!

Προχθές η γειτόνισσα μου έδωσε καρύδια.Από το χωριό της.Καθότανε στην πυλωτή και έσπαγε καρύδια.Επέστρεφα από δουλειά."Καλησπέρα κυρά Δήμητρα","καλησπέρα καλησπέρα,είσαι καλά; Έλα να σου δώσω καρύδια,τα έχω από το χωριό" και μου έβαλε αρκετά σε μια σακούλα.
 Τα άφησα σε μιαν άκρη στην κουζίνα και συνέχισα τη ρουτίνα μου,σχεδόν τα είχα ξεχάσει.Το επόμενο πρωινό ξεκίνησε δύσκολα,υποχρεώσεις,ευθύνες τις οποίες δεν μπορούσα να  βγάλω πέρα, όχι ότι δεν ήθελα,μα δεν ήταν στο χέρι μου.Καταστάσεις που λίγο πολύ περνάμε όλοι μας με το χάος που υπάρχει γύρω μας.Όλα στο κόκκινο.Το απόγευμα αποφάσισα να βγάλω κάπου όλη αυτή την ένταση,πήγα στη κουζίνα αράδιασα στο τραπέζι αλεύρι,μαγιά,αλάτι,νερό και άρχισα να ζυμώνω ψωμί.Ευλαβικά και συνάμα δυνατά να φύγει η ένταση από μέσα μου.Το έβαλα στο φούρνο,μάζεψα την κουζίνα,έφτιαξα μια ζεστή σοκολάτα και καθώς έκανα να πάω προς το σαλόνι,το μάτι μου έπεσε στη σακούλα με τα καρύδια.Χαμογέλασα και χωρίς να το πολυσκεφτώ τα πήρα μαζί μου στο σαλόνι.Κάθησα δίπλα στο τζάκι και άρχισα να τα σπάω ένα-ένα. Κρατς,ο ήχος απ' τα καρύδια,κρατς κρατς ο ήχος από τα ξύλα που καιγόντουσαν μαζί με τα καρυδότσουφλα που πετούσα.Τ' αυτιά μου αφέθηκαν λες και άκουγαν την καλύτερη μουσική σύνθεση που έγινε ποτέ,μαζί και η όσφρησή μου  η οποία παραδόθηκε ανευ όρων στην μυρωδιά του ψωμιού που ψηνότανε.Αυτομάτος σβήστηκαν όλα από τη μνήμη μου,η εφορία,το ρεύμα,το πετρέλαιο που η πολυκατοικία δεν βάζει,το στημένο παιχνίδι που παίξανε εις βάρος μας οι μεγάλοι και τρανοί,όλα! Χαμογέλασα,άναψα τσιγάρο και είπα μέσα μου: "Και έλεγα τί ξέχασα,να μωρέ τί ξέχασα! Να ζω την κατα φύσην ζωή μου,να μην επιτρέψω στους αρρωστημένους εγκεφάλους που δήθεν κυβερνάνε να με κάνουν σαν εκείνους,άρρωστη,ρομποτ.Αυτό ξέχασα." Λίγα καρύδια,ζυμωτό ψωμί,το αναμμένο τζάκι,ήταν πολύ δυνατά χαρτιά ώστε να μου θυμήσουν να παραμείνω άνθρωπος και να γεύομαι την ουσία.
Τούτο τον άσσο στο μανίκι μου θα τον χρησιμοποιήσω σωστά!

 Νεφέλη Π.Ζ.
tzaki.jpg

Να έχεις τη δύναμη

  Να έχεις τη δύναμη να οραματίζεσαι ένα ηλιοβασίλεμα,όταν ο πόνος ανενόχλητος ροκανίζει από τη σάρκα σου.
  Να έχεις τη δύναμη να βλέπεις τη θάλασσα και ας είναι τα μάτια σου θολά από τα δάκρυα.
  Να έχεις τη δύναμη να νιώθεις πως αγγίζεις ουρανό ενώ μαχαίρι αγγίζει εσένα.
  Να έχεις τη δύναμη της γεύσης από εκείνο το γλυκό του κουταλιού που έφτιαχνε η μάνα σου,για να μην νιώθεις την πίκρα απ' το φαρμάκι.
  Να έχεις τη δύναμη να κατανοήσεις,να αποδεχτείς,να υπομένεις.
  Να έχεις τη δύναμη ακούς;
  Μην λυγίσεις,μην λιγοψυχήσεις,μην πεις παραιτούμαι.
  Να έχεις τη δύναμη μέσα από το πόνο να ζεις!
  Στα δύσκολα σε θέλω.
 
 
solar-power.jpg

Νεφέλη Π.Ζ. 

Υπάρχει τελικά κάποιο νόημα;

Τον τελευταίο καιρό,ομολογώ πως υπάρχει μια υπαρξιακή αναζήτηση εντός μου,η οποία μου δημιουργεί ένα σωρό αναπάντητα ερωτήματα. Φταίει η κατάσταση της χώρας; Φταίει που μεγαλώνω; Φταίνε τα ανεκπλήρωτα όνειρα; Δεν ξέρω.Ίσως να φταίνε όλα ή να μου φταίνε όλα.Όχι ότι είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει αυτό,αλλά να,το είχα ξεχάσει,πάει καιρός από τότε που είχε ξανασυμβεί.
 Με ότι καταπιαστώ,όπου και αν παρεβρεθώ,βλέπω και ακούω,παράπονα,θλίψη,ανασφάλεια. Και έτσι με όλα τούτα τα συναισθήματα γεννήθηκαν μέσα μου οι ερωτήσεις: Τελικά ποιό το νόημα του κόσμου;Του πλανήτη;Γιατί υπάρχει;Γιατί έγινε; Να οδηγηθούμε πού;
 Πάντα έτσι λειτουργούσε αυτός ο πλανήτης,με χαρές,λύπες,μιζέρια,δολιοφθορά,ανακαλύψεις,ψέματα,αλήθειες,απ' όλα είχε πάντα. Τα ίδια περνούσε κάθε γενιά απλά με διαφορετικούς τρόπους ίσως.Για αυτό και αναρωτιέμαι γιατί τελικά υπάρχει η γη και ο κόσμος της.
 Λες να είναι απλά αυτός ο πλανήτης κάτι σαν "τελωνείο"; Που ο καθένας μας ανάλογα τις πράξεις του έτσι και θα καταταγεί εκεί στο κάπου αλλού; Υπάρχει άραγε το κάπου αλλού;
 Λες να είναι απλά ένας σταθμός,διόδια ας πούμε,που οφείλουμε-δεν λέω πρέπει,σιχαίνομαι τα πρέπει-να "πληρώσουμε" για εκείνα που κάπου αλλού κάναμε για να συνεχίσουμε το ταξίδι;
 Δεν μπορεί,όλα έχουν κάποιο λόγο που υπάρχουν,άρα και ετούτος ο πλανήτης για κάποιο λόγο έγινε,που ίσως βέβαια δεν τον μάθουμε ποτέ.
 Μα πες μου,υπάρχει τελικά κάποιο νόημα;Και αν ναι πόσο χαζοί μπορεί να είμαστε εμείς οι άνθρωποι που αντί να τον ανακαλύψουμε αναλωνόμαστε σε λάθος πράγματα;Πού είναι ίσως μπροστά μας και δεν τον βλέπουμε;
 Για ένα είμαι σίγουρη,πως δεν φτιάχτηκε για να είναι όπως είναι σήμερα! Αυτό στο υπογράφω!

Σκέψεις μιας χαζής ονειροπόλας που ενίοτε την λένε και "τρελή" Tongue
Νεφέλη Π.Ζ.

167601-earth2.gif


Ξεκουρδίστηκες




 Τί θέλει ο άνθρωπος στον πόνο; Ένα χάδι,μια καλή κουβέντα,ένα χαμόγελο. Ηθική υποστήριξη,να νιώσει η ψυχή ασφαλής.Άμα η ψυχή νιώσει ασφαλής,ο πόνος μετριάζεται.Μπορεί και όχι,μα δεν τον νιώθεις,γιατί η ψυχή έχει γλυκαθεί,από τη στήριξη που βρήκε γύρω της.
  Σ' εσένα τα γράφω που ξεκουρδίστηκες και όχι μόνο δεν βλέπεις τίποτα,αλλά φέρεσαι τόσο αλλόκωτα,λες και μπήκε ο διάολος μέσα σου.Θαμπώθηκες με τα μάταια,δεν μιλάς εσύ,αποκλείεται δηλαδή να μιλάς εσύ.Δεν είσαι εσύ. Μην αυτοκαταστρέφεσαι. Μην επιτρέπεις σε εξωτερικούς παράγοντες να προκαλούν θύελλα στο πνεύμα σου. Το ξέρω πως είναι δύσκολο,αλλά προσπάθησε. Μην διώχνεις τους δικούς σου ανθρώπους,τους αληθινούς. Και αν για κάποιο λόγο δεν αντέχεις άλλο κάντο σωστά,όχι έτσι. Μπορείς να βρεις τα πάντα,ότι τραβήξει η ψυχή σου,τους δικούς σου ανθρώπους όμως...πουθενά.
  Ξεκουρδίστηκες και χάθηκες σε δρόμους δύσβατους που τάχα σου είπανε πως είναι ρόδινοι. Σε πλάνεψαν. Είναι η εποχή της πλάνης. Μην το επιτρέπεις. Πάνε το χάραμα και κάθησε μονάχός σου σε μια μεριά ήσυχη. Την ώρα εκείνη ο ουρανός είναι ανοιχτός. Οι πύλες του ανοίγουν και ο Θεός συνομιλεί με τους ανθρώπους. Το χάραμα λοιπόν πάνε σε μια μεριά ήσυχη και μίλα μαζί Του. Κλάψε κιόλας αν θέλεις,το δέχεται ο Θεός το κλάμα των ανθρώπων,δείχνει μετάνοια. Όλα το χάραμα εμφανίζονται,την αυγή,κάντο και τότε θα δεις τί σημαίνει θαύμα.
  Ξεκουρδίστηκες...πρόσεχε....γιατί τί αξίζει τελικά σε ετούτο το κόσμο; Μόνο αυτό .... Να μην χαθεί η ψυχή!
Νεφέλη Π.Ζ.


psixi3.jpg

Σου έτυχε ποτέ;

Μου συμβαίνει από την εφηβεία μου.Να συναντώ κάποιους ανθρώπους και να σαστίζω.Παράλληλα να μου προκαλούνε δέος και να με έλκουν κοντά τους σαν μαγνήτης.
 Δεν έχει φύλο αυτό το συναίσθημα,ούτε ηλικία. Το παθαίνω και με άντρες και με γυναίκες.Βγάζουν κάτι το διαφορετικό αυτοί οι άνθρωποι.Δεν είναι απαραίτητα όμορφοι αλλά έχουν αυτό το κάτι. Εμένα πάντα με δελέαζε αυτό το κάτι στους συγκεκριμένους ανθρώπους.
 Μου δημιουργεί αντίφαση.Από τη μια να φύγω μακριά τους γιατί νιώθω μικρή και λίγη ανάμεσά τους και από την άλλη να θέλω να μείνω δίπλα τους,να τους μάθω καλύτερα,να τους δω πως μιλάνε,πως γελάνε,πως λυπούνται.Πρόκληση.Σκέτη πρόκληση αυτοί οι άνθρωποι.
 Σου έτυχε ποτέ  να νιώσεις έτσι με κάποιους ανθρώπους; Να σε κυριεύει δέος,να θέλεις να το βάλεις στα πόδια και παράλληλα να θέλεις να τους ζήσεις; Να σου μιλάνε και εσύ ενώ δείχνεις ότι τους ακούς,παράλληλα να σκέφτεσαι,πως είναι στις προσωπικές στιγμές τους,όταν γυρνάνε σπίτι τους; Πως αγκαλιάζουν,πως κοιμούνται,τί ονειρεύονται,τι φοβούνται;
 Πόσο δυνατό είναι αυτό το κάτι που έχουν που δεν βρίσκω λέξη να ταιριάζει;Γιατί μου δημιουργούνε αυτό το συναίσθημα;Γιατί μου αρέσει τόσο αυτό το συναίσθημα;!
 Σκέτη πρόκληση αυτοί οι άνθρωποι!


Image_Card.jpg

Νεφέλη Π.Ζ.


Ψυχογραφώ

Γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.Γιατί δεν σε φτάνω.
Απόψε ψυχογραφώ.Κάνω λέξεις την ψυχή μου,να σε φτάσουν,να σ' αγγίξουν.
Σου στέλνω με τον άνεμο μικρά πακέτα.Πρόσεξε.Άνοιξέ τα σιγά σιγά.
Αργά,χωρίς βιασύνη.Έχεις χρόνο.Η νύχτα είναι μεγάλη.
Νιώσε...αλλά μην φοβηθείς.Μην μπερδευτείς και μην νομίσεις πως ήθελα να γράψω ψυχορραγώ.
Όχι.Το πέρασα αυτό το λούκι.Πλέον μόνο ψυχογραφώ και στέλνω τυλιγμένα συναισθήματα που θέλω να γνωρίζεις.
Ένα χαμόγελο,ένα ευχαριστώ,ένα μου λείπεις.
Ένα ξεθωριασμένο δάκρυ,μια σύσπαση του προσώπου μου συνοδευόμενη από λύπη.
Ένα σ' αγαπώ και ένα σπαρακτικό...Που είσαι;
Ένα...θυμάσαι;
Ένα σε θέλω ανακατεμένο με ένα πως μπορείς να είσαι τόσο μακριά μου;
Γελάει μαζί μου η πανσέληνος,μα δεν με νοιάζει.Συνεχίζω να ψυχογραφώ.
Μάζεψα πολλά πακέτα.Τυλιγμένα με διάφορα χαρτιά περιτυλίγματος,κάθε χρώματος.
Μη!Άσε κάτω το κόκκινο πακέτο.Ανοιξέ το τελευταίο.Είναι το πάθος μου για σένα εκεί μέσα.Τελευταίο του πρέπει ν' ανοιχτεί.
Άνοιξε το μπλε,το πράσινο,το μωβ και εκείνο το πολύχρωμο.Τα είχα φτιάξει πέρυσι για να στα δώσω.Κάτι σαν αποχαιρετισμός.Μα δεν το έκανα.Ντράπηκα.
Τώρα δεν ντρέπομαι.Τώρα ψυχογραφώ και σου στέλνω όλα τα πακέτα μαζί.
Άν δεν αντέχεις πεταξέ τα όλα.Μα εκείνο το κόκκινο,κρύψτο κάπου...Κρύψτο...Και άνοιξέ το μόνο όταν νιώσεις μοναξιά και λύπη.Και ρούφηξε όλο το πάθος μου για σένα που μέσα εκεί έκλεισα.Πάρτο,βάλτο στα πνευμόνια σου,στην καρδιά σου,πάρε δύναμη και συνέχισε.Ακούς;Συνέχισε.
Να ανησυχήσεις μόνο όταν πάψω να ψυχογραφώ και δεν λάβεις ξανά ποτέ πακέτο.
Για αυτό σου λέω.Το νου σου σ' εκείνο το μικρό κόκκινο κουτάκι.Επίτηδες το έβαλα σε μικρό.Να σε ξεγελάσω.Να μην καταλάβεις ποτέ την έκταση του πάθους μου για σένα.
Ψυχογραφώ για σένα και μου αρέσει.Γούστο μου δεν είναι;
Νεφέλη Π.Ζ.
(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")

407242-! 18.jpg


Φοβήθηκες

   Η συνάντηση που είχα με τον ποιητή Άγγελο Μητσόπουλο με έκανε να αναπτερώσω το ηθικό μου και να συνεχίσω να πιστεύω πως υπάρχει ακόμα ομορφιά ψυχής σε ετούτη τη χώρα.Το νεαρό της ηλικίας του με εμψύχωσε και είπα μέσα μου: Και όμως υπάρχουν νέοι με οράματα και πίστη,δεν χάθηκε ακόμα το παιχνίδι.
 Το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι ετούτη εδώ την αναφορά στο έργο του και να σας παροτρύνω να διαβάσετε το βιβλίο του.Αξίζει...Αξίζει να προωθούμε τους νέους μας,είναι το φως που θα μας οδηγήσει στην έξοδο.
 Ευχαριστώ Άγγελε που μου έδειξες πως οι νέοι δεν ζούνε τελικά μόνο στην αποχαύνωση.
 Κλίνω με ένα από τα ποιήματά του το οποίο ξεχώρισα γιατί μου φάνηκε επίκαιρο όσο ποτέ.


Φοβήθηκες

 Σου έδωσαν να παίξεις ρόλους,
 σου είπαν να επινοήσεις δικά σου γνωμικά,
 αλλά δεν άρθρωσες λέξη.

 Φοβήθηκες...
 να βάψεις τα μάτια σου με μολύβι,
 όμως δεν φοβάσαι
 να γράφεις στους τοίχους κλεμμένα λόγια.

 Φοβήθηκες...
 να κοιτάξεις στα μάτια τον κομπάρσο,
 αλλά δεν δίστασες
 να σφραγίσεις την πόρτα στα έφηβα σμήνη.

 Φοβήθηκες...
 να κλάψεις για την αγάπη,
 όμως δεν αισθάνθηκες ενοχές
 όταν χλεύαζες τη δυστυχία του τρελού.

 Δεν έπαιξες το σενάριο της ζωής με πάθος,
 απλώς άρπαξες έτοιμες ιδέες.
 Και,μετά απ' όλα αυτά,
 απαιτείς να λέγεσαι άνθρωπος.


ΙΚΜΑΔΑ Άγγελος Μητσόπουλος

alt222333_10150590047355367_565035366_18639559_2854424_n.jpg


Πάντα θα υπάρχει ένα

Έβλεπα τα όνειρά μου να φεύγουν.Καθόμουνα αποσβολωμένη και απλά τα κοιτούσα.Χωρίς να κάνω τίποτα.Ήταν η μοναδική φορά που τα άφηνα να φύγουν χωρίς να κάνω τίποτα.
Εκείνα συνέχιζαν να ξεμακραίνουν,δεν μου έριξαν ούτε μια ματιά.Τα απογοήτευσα.Το ξέρω.Κουράστηκαν να με περιμένουν.Μεγάλωσαν πια,ωρίμασαν και κίνησαν για αλλού.
Με πονάει έτσι που τα βλέπω να φεύγουν για εκείνο το αλλού που κάποτε λέγαμε πως θα πηγαίναμε μαζί.Ένα δάκρυ υγραίνει το πρόσωπό μου.Το σβήνω με το χέρι μου.Όχι δεν θα κλάψω.Ας φύγουνε.Ας βρούνε τη θέση που τους αξίζει.
Έβλεπα τα όνειρά μου να φεύγουνε.Προσπάθησαν πολλές φορές μα πάντα κατάφερνα και τα κρατούσα.Ολοζώντανα.Δικά μου.Τώρα; Τώρα φεύγουν.Τώρα τα αφήνω να φύγουν.Καλύτερα έτσι.
Χαθήκανε,πλέον τα μάτια μου δεν τα βλέπουν πουθενά.Ένας άδειος δρόμος.Ούτε καν η σκιά τους.Άναψα τσιγάρο.Άνοιξα την τσάντα μου να βρω τα γυαλιά μου.Ξαφνικά με ενοχλούσε το φως.Ξαφνικά με ενοχλούσαν όλα.Φόρεσα τα γυαλιά μου,έσβησα το τσιγάρο μου και κίνησα για την επιστροφή.Μόνη,χωρίς τα όνειρά μου.Περπατούσα αργά,βαριά.Ξαφνικά ένιωσα ένα απαλό αεράκι να με τυλίγει και ένα άρωμα μεθυστικό να ζωντανεύει τις αισθήσεις μου.Έγυρα το κεφάλι μου να δω.Με έκπληξη είδα πως ήταν ένα από τα όνειρά μου.Το μεγαλύτερο όνειρό μου.Δάκρυσα.Εκείνο με κοίταξε επιβεβαιώνοντάς μου πως θα μου είναι πάντα πιστό.Πάντα δίπλα μου,ακόμα και αν δεν το υλοποιήσω ποτέ.Γιατί; Ρώτησα. Συνέχισε να με τυλίγει χαρούμενο με την αύρα του λέγοντάς μου πως: Πάντα σε κάθε άνθρωπο θα μένει ένα όνειρο δίπλα του.Είναι εκείνο το ένα όνειρο που κάνει έναν άνθρωπο να παραμένει ζωντανός και να μη χάνει την ελπίδα του.Είναι εκείνο το ένα μοναδικό όνειρο που κάνει εναν άνθρωπο να ζεί! Χαμογέλασα,το έβαλα ξανά μέσα στην καρδιά μου και συνέχισα...Συνέχισα με την ελπίδα πως ναι,ίσως μια μέρα καταφέρω να ζωντανέψω το ένα και μοναδικό όνειρό μου που με κρατάει όρθια.Μα και αν ακόμα δεν τα καταφέρω θα έχω έναν λόγο να ζω.Το ένα και μοναδικό όνειρό μου!Πάντα θα υπάρχει ένα όνειρο!Ένας προορισμός!


oneiro_3.JPG

Νεφέλη Π.Ζ.

(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")


The real wife house in athens ;

Τηλεόραση που λες δεν βλέπω.Δεν μου αρέσει να τροφοδοτώ το πνεύμα μου με σκουπίδια.Δεν ζω όμως μόνη και αυτό σημαίνει πως η τηλεόραση συχνά πυκνά παραμένει ανοιχτή από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.Πήρε το μάτι μου τη νέα σειρά του ant1  the real wife house in athens... Εξοργίστηκα. Αξιότιμοι κύριοι του αντ1 μα καλά στα αλήθεια πιστεύεται ότι αυτές είναι οι real wife house in athens και γενικά in Greece;

Οι πραγματικές real wife house είναι οι γυναίκες της καθημερινότητας που μέσα από κάθε αντιξοότητα παλεύουν να μείνουν αξιοπρεπής! Είναι η χωρισμένη που μεγαλώνει μόνη τα παιδιά της.Είναι η κακοποιημένη που το τίποτα που της προσφέρει αυτό το κράτος μπουρδέλο,την αναγκάζει να μένει στη σιωπή.Είναι η μάνα που μεγαλώνει ανάπηρο παιδί παλεύοντας με θεριά του συστήματος.Είναι η εργαζόμενη που αντιμετωπίζει το κάθε βίτσιο του κάθε εργοδότη.Είναι τα κοριτσάκια που αποβλακώνεται με τα ηλίθια reality σας και δείχνουν να τα έχουν χαμένα.Είναι η χήρα που μέσα από το πόνο της προσπαθεί να αντλήσει δύναμη για να επιβιώσει.Είναι η ανάπηρη που η έλειψη κοινωνικής παιδείας και κράτους της δίνουν δύναμη παρόλαυτα να ζει... Είναι...είναι...είναι....ένα σωρό καθημερινές γυναίκες...

Σε μια τόσο δύσκολη εποχή που ένας Θεός ξέρει πως η κάθε οικογένεια τα βγάζει πέρα πάτε και δείχνετε τι; Πόσο πια υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας; Έχει έννοια λέτε η κάθε γυναίκα τη γκλαμουριά που πασάρετε ή αυτά είναι νομίζεται τα προβλήματα της καθημερινής γυναίκας; Όταν πασχίζει για τον άρτον ημών τον επιούσιον έχει λέτε διάθεση ή οικονομική άνεση για γκλαμουριές του κόλου που δείχνεται;

Οι real wife house in Athens και in Greece είναι αυτές που προανέφερα και αυτές θα έπρεπε να ήταν οι πρωταγωνίστριες. Για αυτό σιχάθηκα την τηλεόραση, γιατί υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας και έχετε την ψευδαίσθηση πως θα εξακολουθούμε να τρώμε ότι μας ταίζετε... Είστε επειηκώς απαράδεκτοι!

Αυτό θα πει γυναίκα δυναμική! Ποιός πήγε αλήθεια ποτέ να δει αυτές τις γυναίκες τις ''δυναμικές'', τα ''παλικάρια'', τους ''βράχους'' το βράδυ που ξαπλώνουν στο κρεβάτι τους και σβήνουν το φως; Ποιός πήγε ποτέ να τις δει τη στιγμή που ξεφασκιώνουν την καρδιά τους και την αφήνουν να γείρει στο μαξιλάρι και να γλείψει της πληγές της; Κανείς. Ούτε ο Θεός. Σίγουρα.
  Αλκυόνη Παπαδάκη  Από το βιβλίο της ''σαν χειμωνιάτικη λιακάδα''

22612557_ba6be9c202.jpg

Νεφέλη Π.Ζ.


Δεν είπες...Αντίο

Ήξερα πως θα φύγεις.Την ξέρω καλά τη μυρωδιά της φυγής.
  Ποτίστηκε στη ταλαιπωρημένη σάρκα μου.Ότι πέρασε από πάνω μου,δεν έμεινε.
  Όλοι φεύγουν.Θέλει κότσια να μείνεις.
  Μα η φυγή,είναι ταξίδι και βολεύει.

  Σε περίμενα σ' εκείνο το παγκάκι,ξέρεις,στο πάρκο που πηγαίναμε.
  Σε περίμενα να με κοιτάξεις στα μάτια να μου πεις,αντίο.
  Το είχα ανάγκη εκείνο το αντίο.Θα ήταν άξιο να με κάνει
  να το πάρω απόφαση πως τελείωσε.

  Μα δεν ήρθες,περίμενα μα δεν φάνηκες,γιατί;
  Δεν αντέχεις να λες αντίο;
  Ή μήπως έχεις σκοπό να ξαναγυρίσεις και σου ήταν άχρηστη λέξη το αντίο;
  Έφυγες,μα δεν είπες...Αντίο.
  Και έμεινα πίσω στη μέση να κάθομαι χωρίς να ξέρω αν η φυγή σου σημαίνει αντίο ή στο επανειδείν...

antio.jpg

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους,σε όλους εμάς,που κάποια στιγμή στη ζωή τους,στη ζωή μας...ζήσανε,ζήσαμε,αποχωρισμούς από αγαπημένα πρόσωπα χωρίς να ειπωθεί το αντίο.

Νεφέλη Π.Ζ.

(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")


Παραμύθι η Παραμύθα Ελένη.

Α ναι, το ξέχασα, δεν έχει φως. Ούτε νερό έχει. Μήνες πάνε που τα έχουνε κομμένα. Δεν μου χρειαζόντουσαν, μόνο η παραμύθα μου ήταν χρήσιμη. Αυτή και τα σύνεργά της. Ένα κουτάλι, το σέο, λίγο ξινό...
Την πήρα στο λαιμό μου την Ελένη. Παράτησε σπουδές, σπίτι. Της κόλλησα την αρρώστια και τα παράτησε όλα. Τότε που είχαμε πάει διακοπές στο Πήλιο. «Να, δοκίμασε δεν είναι τίποτα». Δοκίμασε η Ελένη, αρρώστησε η Ελένη,  πέθανε η Ελένη.....
Μια παρτίδα καθαρή την έστειλε αυτή στο χώμα και μένα ένα μήνα στην εντατική....
Ήμουν αποφασισμένος, θα τα κατάφερνα. Αν δεν πήγαινα φυλακή θα τα κατάφερνα οπωσδήποτε. Μα βρήκανε στο σπίτι μου τριάντα γραμμές παραμύθα, πέντε γραμμές κόκα και είκοσι καρτέλες χάπια. Είμαστε κονομημένοι εκείνη την περίοδο με την Ελένη, είχα σκοτώσει και γω τη μηχανή μου. Δώδεκα χρόνια είπανε στο δικαστήριο...
Παραμύθι η Παραμύθα Ελένη. 

Αφιερωμένο σε όσους κατάπιε η παραμύθα...

ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΦΥΛΑΚΕΣ.jpg

ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΟΥ

Έχω το δικαίωμα:

1. Να δηλώνω τις ανάγκες μου και να ζητώ αυτό που θέλω,αναγνωρίζοντας στους άλλους το δικαίωμα να μου το αρνηθούν.
2.Να πιστεύω στις απόψεις μου και τις αξίες μου και να τις εκφράζω κατάλληλα.
3.Να αλλάξω γνώμη λόγω νέων δεδομένων.
4.Να παίρνω τις δικές μου αποφάσεις και να αντιμετωπίζω τις συνέπειές τους.
5.Να αρνούμαι να επωμίζομαι τα προβλήματα και τις ευθύνες των άλλων.
6.Να κρίνω αν είμαι υποχρεωμένος να επιλύω τα προβλήματα τρίτων.
7.Να θέλω να αναγνωρίζουν οι άλλοι αυτό που είμαι.
8.Να έχω "ιδιωτικό χώρο και χρόνο".
9.Να λέω "οχι" ή "ναι" χωρίς να αισθάνομαι τύψεις.
10.Να λέω "δεν ξέρω" και "δεν καταλαβαίνω".
11.Να σχετίζομαι με τους άλλους χωρίς να επιζητώ την αποδοχή τους.
12.Να κάνω λάθη και να αναλαμβάνω την ευθύνη.
13.Να κρίνω τη συμπεριφορά μου,τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου,αναλαμβάνοντας τις ευθύνες.
14.Να αντιμετωπίζομαι με σεβασμό.
15.Να μην αιτιολογώ πάντα τη συμπεριφορά μου.
16.Να λέω "δεν ενδιαφέρομαι","δεν με νοιάζει".
17.Να αλλάξω τον ευατό μου και να γίνω διεκδικητικό άτομο.

Επιπλέον έχω την ευθύνη να διασφαλίσω τα δικαιώματά τα δικά μου και των άλλων.

Ευθυμίου Κ. Εκπαίδευση στη διεκδικιστική συμπεριφορά.Υλικό Σεμιναρίου 2002

23949-anatoli.jpg


Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών,25 Νοεμβρίου

alt

altendovia_html_m1a26e874.jpg

Βία κατά των γυναικών. Η πιο διαδεδομένη και πιο αποσιωπημένη μορφή βίας, σε όλο τον πλανήτη. Η καθιέρωση της 25ης Νοεμβρίου από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ως η Παγκόσμια Ημέρα εναντίον της βίας κατά των γυναικών, αναδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος και την αναγκαιότητα λήψης αποτελεσματικών μέτρων για την προστασία των γυναικών.

alt
Η βία, βασισμένη στο φύλο, δεν είναι απλώς γυναικεία υπόθεση. Είναι μια παγκόσμια πρόκληση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ασφάλεια. Η ανοχή στην άσκηση βίας ή την απειλή βίας πλήττει το βιοτικό επίπεδο, την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των γυναικών. Μία στις τρεις γυναίκες είναι πιθανό να υποστεί άσκηση φυσικής βίας, σεξουαλική εκμετάλλευση ή κακοποίηση κατά τη διάρκεια της ζωής της.


Στη χώρα μας, τα στοιχεία για τη βία κατά των γυναικών, σύμφωνα με τα Κέντρα Αθήνας και Πειραιά της Γενικής Γραμματείας Ισότητας, επισημαίνουν ότι μία στις πέντε γυναίκες έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού τουλάχιστον μία φορά στη ζωή της από τον άνδρα ή το σύντροφό της, ενώ κάθε χρόνο στην Ελλάδα διαπράττονται 4.500 βιασμοί.

Η φιλοξενία κακοποιημένων γυναικών σε ξενώνες, η λειτουργία συμβουλευτικών κέντρων για την ψυχολογική, κοινωνική και νομική υποστήριξη των γυναικών, o νόμος 3500/2006 για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας, ο νόμος 3488/2006 περί σεξουαλικής παρενόχλησης στην εργασία και ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών στην απασχόληση, αποτελούν μέτρα αντιμετώπισης του προβλήματος από την Ελληνική Πολιτεία. 

alt
 Ας συστρατευτούμε στην εκστρατεία του Ο.Η.Ε με τίτλο Ενωμένοι για τον τερματισμό της βίας κατά των γυναικών', ας δραστηριοποιηθούμε τις 16 ημέρες εκστρατείας από σήμερα 25η Νοεμβρίου (Παγκόσμια Ημέρα εναντίον της βίας κατά των γυναικών) ως την 10η Δεκεμβρίου (Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) για να υπογραμμίσουμε ότι η βία σε βάρος των γυναικών είναι κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.


Οι γυναίκες είναι το κλειδί για την πρόοδο και την ευημερία στον 21ο αιώνα. Όταν περιθωριοποιούνται και κακομεταχειρίζονται, η ανθρωπότητα δεν μπορεί να προοδεύσει. Όταν τους παραχωρούνται τα δικαιώματά τους και έχουν ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση, στην εργασία, στη συμμετοχή στην πολιτική ζωή, ανυψώνουν τις οικογένειες, τις κοινωνίες, τα έθνη τους.
www.trikorfonews.gr

alt

Η βία δεν έχει χρώμα, κουλτούρα, χώρα, ήπειρο, κοινωνικό και οικονομικό status. Είναι μια μάστιγα που εξαπλώνεται ραγδαία σε όλον τον πλανήτη και που πλήττει, ιδιαίτερα, γυναίκες και ανήλικα κορίτσια ακόμα και μέσα στο ίδιο τους το σπίτι..


alt

http://3gym-galats.att.sch.gr/files/studentspages/endovia/statistics.html



Τί χρώμα έχει η αγάπη;

altΚόκκινο,πάθος...ψέματα...κόκκινο,αίμα,πληγή.

Δεν ξέρω μπερδεύτηκα.

Σίγουρα πάντος κόκκινο,της πάει το κόκκινο

το χρησιμοποιεί αναλόγως.

Πότε πάθος,πότε πληγή.

Και εγώ έρμαιο στα χέρια της

στους κανόνες της.

Δίκαιοι και άδικοι μαζί.

Τί χρώμα έχει η αγάπη;

Τί χρώμα είναι αυτό που

όσο με ανέστησε άλλο

τόσο με πέθανε;

Τί χρώμα παραπλανητικό

είναι αυτό που στα δίχτυα

του μπλέκομαι συνέχεια

και δεν μπορώ να ξεφύγω;

Τί χρώμα έχει η αγάπη;

Νεφέλη Π.Ζ

alt

alt



Γενετική και ηθική

Πριν λίγες μέρες έκανα μια συζήτηση με αγαπημένη φίλη σχετικά με την εξωσωματική γονιμοποίηση.Σε αυτές τις συζητήσεις η μια κουβέντα φέρνει την άλλη και φτάσαμε στο θέμα παρένθετης μητέρας,δωρεά σπέρματος,δωρεά ωαρίων κλπ.
 Η λέξη δωρεά πίστευα πως σημαίνει δώρο,δωρίζω κάπως έτσι,έμαθα όμως πως η λέξη δωρεά δεν αποκλείει και τη λέξη πληρώνομαι ή πουλάω,εφόσον έμαθα πως για τα προαναθερθέντα πληρώνεσαι.Στο θέμα γονιμοποίησης γενετικής και συναφή είχα πάντα αρκετές απορίες και ηθικά διλήμματα.
 Από τη μια σέβομαι την εξέλιξη της επιστήμης και την ελπίδα των γονιών που δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν.Για τους γονείς αυτούς είναι πραγματικά ένα θαύμα η απόκτηση ενός παιδιού κατά αυτό το τρόπο.Το κατανοώ και το σέβομαι.
 Από την άλλη οι ηθικοί φραγμοί μου δημιουργούν απορίες.
 Αρχίζω με το θέμα της παρένθετης μητέρας που σημαίνει πως μια άλλη γυναίκα θα κυοφορήσει ένα μωρό για εννέα μήνες και μόλις γεννηθεί θα δοθεί στους γονείς με τους οποίους έγινε η "συμφωνία".Η ψυχολογία μας λεει πως οι μήνες της κύησης και η εκεί ζωή του εμβρύου είναι πολύ σημαντικοί και ίσως συντελούν στην μετέπειτα ζωή μας,όταν λοιπόν το μωρό γεννηθεί και αποκοπεί από τη παρένθετη μητέρα έχει συνέπειες που υποσυνείδητα ενδεχομένως το απασχολήσουν στο μέλλον;Σε πολλές περιπτώσεις η παρένθετη μητέρα μπορεί να είναι άτομο του οικογενειακου περιβάλλοντος π.χ. η γιαγιά.Υπάρχουν επιπτώσεις στη ψυχολογία της εν λόγω γυναίκας μετέπειτα;Πώς αντιμετωπίζει το μωρό στη συνέχεια της ζωής;
 Αλλά και στην άλλη περίπτωση που η παρένθετη μητέρα είναι μια άγνωστη γυναίκα η οποία μετά το τοκετό "εξαφανίζεται",έχει επιπτώσεις στη ψυχολογία και συνείδηση της;
 Περνάω στο θέμα σπέρματος και ωαρίων.Δίνοντας κάποιος άνθρωπος το σπέρμα του ή το ωάριό αντίστοιχα,το παιδί στη πορεία της ζωής του εμφανίζει στοιχεία τα οποία δεν συμβαδίζουν με τους γονείς που το μεγαλώνουν;Να αναφέρω σε αυτό το σημείο πως έμαθα ότι οι ενδιαφερόμενοι γονείς επιλέγουν το ύψος του παιδιού,χρώμα μαλλιών,ματιών κλπ ώστε να αποφευχθούν "ατυχήματα" τύπου: Δύο μελαχρινοί γονείς να έχουν ένα κατάξανθο παιδί.Όλη αυτή η διαδικασία έχει κάποιες εγκεφαλικές,ψυχολογικές,οργανικές διαταραχές σε ένα παιδί μεγαλώνοντας;Έχει διασταυρωθεί αυτό;
 Από την άλλη οι δότες που ναι μεν δεν γνωρίζουν αν το σπέρμα ή ωάριο χρησιμοποιήθηκε,έχουν άραγε το προβληματισμό άν κάπου εκεί έξω υπάρχει ένα παιδί "κομμάτι" τους;
 Και περνάω στην πιο ακραία απορία μου.Άν υποθέσουμε πως με το σπέρμα κάποιου δότη γεννήθηκε ένα παιδί.Το παιδί αυτό ας πούμε πως είναι αγόρι και μια στο εκατομμύριο γνωρίζει ένα κορίτσι το οποίο είναι κόρη του δότη.Κάνουνε μαζί παιδιά,θα γεννηθούν υγιή;Θα έχουν διαπράξει αιμομιξία ερήμιν τους;
 Και πάμε στην άλλη πλευρά.Τα ορφανοτροφεία είναι γεμάτα.Όταν ρώτησα γιατί δεν υιοθετούν ένα παιδάκι η απάντηση που πήρα ήταν πως και αυτό,η υιοθεσία,είναι ρίσκο γιατί δεν ξέρεις από ποιούς και τί γονείς προέρχεται το παιδί.Τη νομική διαδικασία δεν την αναφέρω καθόλου,αφού όλοι γνωρίζουμε τις δυσκολίες.
 Αντιλαμβάνομαι πως η επιστήμη σαφώς για τις παραπάνω διαδικασίες λειτουργεί με συγκεκριμένους ελέγχους και σε καμμία περίπτωση δεν θέλω να εννοηθεί πως κατηγορώ.Είναι καθαρά κάποιες δικές μου απορίες και διλήμματα τα οποία απλά αναφέρω ευελπιστώντας να έχω απάντηση έστω σε κάποιες από αυτές.
 Σεβαστή επίσης και κατανοητή η προσπάθεια των άτεκνων ζευγαριών και σε καμμία περίπτωση δεν θέλω επίσης να εννοηθεί πως κάνω το δικηγόρο του διαβόλου.
 Μπορεί η γενετική να συμβαδίσει με την ηθική;

72694.jpg

Νεφέλη Π.Ζ.

(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου" σελ.89)


Σε θυμήθηκα...

38711-tacom3.gif


Θα γράψω ένα ποιήμα

Πάντα σαν κάθομαι και κοιτώ ετούτα τα λαμπερά αστέρια,σε θυμάμαι.
Σου μοιάζουνε,φωτεινά και μακρυνά.Έτσι που τα κοιτάω θέλω να
γράψω ένα ποιήμα,που θα μιλάει για σένα και για μένα.
Για εκείνα που σου λείψανε και εκείνα που γυρεύω.
Για το άρωμα της κόκκινης τριανταφυλλιάς που είχες στην αυλή σου.
Για το πρώτο σου φιλί και την πρώτη σου απόπειρα να ερωτευτείς.
Για εκείνο το πρώτο σου ποδήλατο,που σαν το απέκτησες,αλώνιζες τους δρόμους,ονειρευόμενος την φυγή σου.
Και εκείνο το πρώτο σου τσιγάρο,που σε έκανε να νιώσεις άντρας.Και τις συμβουλές της μάνας σου,που σε έβλεπε έτσι αλλιώτικο,φευγάτο και ονειροπόλο και ανυσηχούσε.
Για εκείνο το τραγούδι που στο άκουσμά του,βλέπεις την αγαπημένη σου.
Και τα όνειρά σου,όχι εκείνα που πρόλαβες και πραγματοποιήσες,μα τ' άλλα που κουβαλάς μέσα σου και σου φωνάζουνε πως ήρθε η ώρα να βγούνε από τη ψυχή σου.Να γίνουν ανεξάρτητα.
Σου λείψανε όλα τούτα...και εγώ ομολογώ τα γυρεύω.
Τη κόκκινη τριανταφυλλιά μου,το πρώτο μου φιλί...ποδήλατο δεν είχα,μα ονειρευόμουν τη φυγή μου.Το πρώτο μου τσιγάρο,οι συμβουλές της συχωρεμένης της μάνας μου,φευγάτη και ονειροπόλα βλέπεις και εγώ,σαν εσένα.Και το τραγούδι και τα όνειρά μου,που θέλουν να είναι ανεξάρτητα.
Για δες!Για δες πόσο μοιάζουμε,γυρεύω όλα εκείνα που σου λείψανε!

Νεφέλη Π.Ζ.

(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")

2ab742142c98461d51a731980304da4d.jpg



Σας θυμίζουν κάτι;

Εμένα πολλά...τρυφερά,αθώα χρόνια,γεμάτα όνειρα!!!

Και τόσα ακόμα.... Νιλς Χολγκερσον,Παραμυθάς,Στρουμφάκια κ.α.

Τί και αν είμαι 37;! Ε; Το παιδικό κομμάτι της ψυχής μου,παραμένει πάντα αναλοίωτο στο πέρασμα του χρόνου!!!

Smile



Για ένα Tango

Τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα tango
κι ένα άγγιγμά σου κάτω από το τραπέζι

................................................................

Τα λεφτά μου όλα δίνω για μια ζημιά
που θα κάνει άνω κάτω την λογική σου

..............................................................


Εαρινή Ισημερία σήμερα! Γιορτάζουμε την Άνοιξη!!! Smile

alt

Εσύ με ξέρεις πιο πολύ

Εσύ με ξέρεις πιο πολύ απ' όλους στη ζωή μου

Τα μαγικά ταξίδια μου τα έκανες και εσύ

.........................................................................

Σου λεω με ξέρεις πιο πολύ απ' όλους στη ζωή μου

Για σένα είναι πάντα απλό να ψάξεις να με βρεις

.............................................................................

Και αν λείπει το άλλο σου μισό

μισός μένεις και εσύ

woman-smoking.jpg


Μικρέ μου Πρίγκιπα!

Είναι η δεύτερη αναφορά που κάνω εδώ μέσα στο μικρό Πρίγκιπα και ίσως υπάρξη και τρίτη και τέταρτη και...και..και..γιατί το μικρό Πρίγκιπα δεν το χωρταίνω με τίποτα!Είναι το αγαπημένο μου,τόσο αγαπημένο πια που συγκινούμαι με οτιδίποτε αναφέρετε σ' αυτό το αριστούργημα.Είναι το μοναδικό παραμυθένιο δημιούργημα που με κάνει να νιώθω πιο παιδί και απ' τα παιδιά! Smile

μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου
κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου

alt

 


Υπάρχουν Άγγελοι

   

Ξεκινώντας μια προσωπική έρευνα,για ένα κείμενό μου σχετικά με τη διαφορετικότητα κάποιων ανθρώπων και σε συνδυασμό με κάποιο προσωπικό μου βίωμα,που θα ήθελα κάποτε να τολμήσω να μοιραστώ μαζί σας,εκφράζω από ψυχής πως.... υπάρχουν άγγελοι!!!

110391-angel.jpg

Αφιερωμένο στους επίγειους αγγέλους,που με μεγάλο τίμημα και συναισθηματικό φορτίο,συνεχίζουν ακόμα το έργο τους!


Φυλάξου Αγάπη Μου...

Rose1.jpg


Φτιάξε γέφυρες και οχι φράγματα

Είναι περιττό να κλαίς για το χθες-το χθες έχει τελειώσει.Το συγχωρώ το παρελθόν μου.Συγχωρώ τους ανθρώπους που με πλήγωσαν.Δε θέλω να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου κατηγορώντας και δείχνοντας με το δάχτυλο.Έχω βαρεθεί τόσο πολύ ν' ακούω τους ανθρώπους να αναμασάνε το τι τους έκαναν οι γονείς τους.Ξέρετε τι σας έκαναν οι γονείς σας; Ό,τι καλύτερο ήξεραν. Ό,τι καλύτερο μπορούσαν,σε πολλές περιπτώσεις το μοναδικό πράγμα που ήξεραν.Κανείς δεν ξεκίνησε κακόβουλα να κάνει κακό στα παιδιά του,εκτός και αν ήταν ψυχωσικός.
Μπορείς να συγχωρήσεις;Μπορείς να ξεχάσεις;Μπορείς να πεις "δεν πειράζει, άνθρωποι είναι και αυτοί;" και να τους αγκαλιάσεις; Μετά αγκάλιασε τον ίδιο σου τον ευατό.Ανακάλυψε ξανά ότι είσαι ιδιαίτερος,μοναδικός....Αγκάλιασε τον παλιό καλό σου φίλο!Υπάρχει αυτό που είσαι τώρα και άλλο ένα άπειρο κομμάτι να αναζητήσεις και να ανακαλύψεις.Μην ξοδεύεις τον καιρό σου κλαίγοντας!Συγχώρα τους άλλους!Συγχώρα τον ευατό σου!Δέξου την ευθύνη για την ίδια τη ζωή σου!Αν περάσεις τη ζωή σου με το να σκέφτεσαι το χθες,θα χάσεις αυτό που συμβαίνει τώρα.Η πραγματική πραγματικότητα είναι να είσαι εδώ,στο τώρα!

Από το βιβλίο του Λεό Μπουσκαλιά "Να ζεις,ν' αγαπάς και να μαθαίνεις"
Ανθρωπιστικές επιστήμες-Ψυχολογία συμπεριφοράς


Αφιερωμένο στην αδερφική μου φίλη που τελευταία δοκιμάζεται πολύ μέσα της.

Θα είμαι πάντα δίπλα σου,ελπίζοντας πως μαζί θα καταφέρουμε να σπάσεις τα φράγματα και ν φτιάξεις γέφυρες!

alt


Για Μένα

Δεν κλαίω για σένα και για κανένα
δε θέλω να 'ρθεις
Καλά είμαι εδώ
δεν κλαίω για σένα και για κανένα
Κλαίω για μένα που σ' αγαπώ!!!

alt



Μ' Αγαπάς;

Αντίγραφο από Αντίγραφο από 78235fn271beb8w.gif

Καλό μήνα σε όλους μας!

Καλημέρα!!  Smile


θα την ταξιδεψω την ψυχη!!!

ME TUGE TUGAVA

Στίχοι: Ελένη Βιτάλη
Μουσική: Βασίλης Παϊτέρης
Πρώτη εκτέλεση: Νότης Σφακιανάκης & Βασίλης Παϊτέρης

Ame gaimaga sas amen bun, tuman me da tut
(αγαπήσαμε ο ένας τον άλλο, εγώ εσένα και συ εμένα)
Ame gaimaga sas amen bun, tuman me da tut
(αγαπήσαμε ο ένας τον άλλο, εγώ εσένα και συ εμένα)
sostar me klanman pesun de les saoglu
(γιατί με άφησες και μου έδωσες τέτοιο πόνο)
dukan pun mage tanamek mak korgoru
(έσυ με πόνεσες και με αφήσες μόνο)
Ame gaimaga sas ame en diou nake in di klan
(αγαπήσαμε ο ένας τον άλλο, μέρα και νύχτα)
Ame gaimaga sas ame provlan
(αγαπήσαμε ο ένας τον άλλο μέχρι δακρύων)

Me tuge tugava me tuge rova
(Πονάω για σένα, κλαίω για σένα)
Me tuge na svapan me tuge neran
(Έχω αρρωστήσει για σένα, για σένα θα πεθάνω)

Θα το ταξιδέψω το κορμί, ναι το κορμί
Θα την ταξιδέψω τη ψυχή, ναι τη ψυχή
μαζί με σένα χωρίς ντροπή
μαζί με σένα και όπου βγει

Για κρεβάτι ζεστό χώμα
για σεντόνι ουρανό
δυο κορμιά σε ένα σώμα σου χαρίζω τον Θεό
Για αγάπη ζεστό χώμα
για σεντόνι ουρανό
δυο κορμιά σε ένα σώμα σου χαρίζω τον Θεό

Θα το ταξιδέψω το κορμί, ναι το κορμί
θα την ταξιδέψω τη ψυχή, ναι τη ψυχή
ναι και όπου βγει !!!!

78cf3c10-23d3-4666-8550-e73abc70f901.jpg

 

Θα το ταξιδέψω το κορμί, ναι το κορμί
Θα την ταξιδέψω τη ψυχή, ναι τη ψυχή
μαζί με σένα χωρίς ντροπή
μαζί με σένα και όπου βγει !!!!!!

 


Όλο μ' αφήνεις να σ' αφήσω...

386849[1]k.jpg


Ο Μικρός Πρίγκιπας

«Πήγαινε να δεις τα τριαντάφυλλα», είπε η αλεπού...
Ο μικρός πρίγκιπας έφυγε να δει ακόμη μια φορά τα τριαντάφυλλα. «Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο», είπε... «Είστε όμορφα, αλλά κενά... Αν κάποιος τυχαίος περαστικός έβλεπε το τριαντάφυλλό μου, θα νόμιζε ότι σας μοιάζει. Εκείνο όμως είναι πολύ πιο σημαντικό από όλα σας, γιατί είναι το τριαντάφυλλο που έχω εγώ ποτίσει. Γιατί είναι το λουλούδι που προστάτεψα. Γιατί έχω σκοτώσει τα σκουλήκια του, γιατί είναι το τριαντάφυλλο που έχω ακούσει να παραπονιέται, να καμαρώνει ή να σιωπά. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου το καλύτερο απ' όλα.
«Βλέπεις μόνο με την καρδιά» είπε η αλεπού...

alt

~Αντίο,είπε η αλεπού.
Και να το μυστικό μου.
Είναι πολύ απλό:
δε βλέπεις σωστά
παρά με την καρδιά.
Την ουσία
δεν τη βλέπουν
τα μάτια.
~Την ουσία
δεν τη βλέπουν
τα μάτια,
ξανάπε ο μικρός
πρίγκιπας,
για να το θυμάται.
~Είν'ο καιρός
που έχασες
για το τριαντάφυλλό σου,
που το κάνει να 'χει
τόση σημασία.
~Είν'ο καιρός που έχασα
για το τριαντάφυλλό μου,
είπε ο μικρός πρίγκιπας,
για να το θυμάται.
~Οι άνθρωποι ξέχασαν
αυτή την αλήθεια,
είπε η αλεπού.
~Μα εσύ δεν πρέπει
να την ξεχάσεις.
Γίνεσαι για πάντα
υπεύθυνος
για ό,τι έχεις
εξημερώσει.
Είσαι υπεύθυνος
για το τριαντάφυλλό σου.
~Είμαι υπεύθυνος
για το τριαντάφυλλό μου,
ξανάπε
ο μικρός πρίγκιπας,
για να το θυμάται...

 Antoine de Saint-Exupery 

467903s4g9cdr3ck.gif

Είναι από εκείνα τα μυθιστορήματα  που όσο μεγαλώνω τόσο δένομαι μαζί τους.

Είναι πολύ απλό:
δε βλέπεις σωστά
παρά με την καρδιά.
Την ουσία
δεν τη βλέπουν
τα μάτια.

....................

Γίνεσαι για πάντα
υπεύθυνος
για ό,τι έχεις
εξημερώσει.

Ας το επαναλαμβάνουμαι συνέχεια και εμείς,όπως ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμόμαστε....Μην χάσουμε την ουσία!!!!


Δεν έχω άλλη υπομονή

Δεν έχω άλλη υπομονή
δεν έχω που να ταξιδέψω
μου περισσεύει μια ζωή
δεν έχω που να την ξοδέψω
χειμώνιασε και μ' άφησες απ' έξω

Με χάδια πρόστυχα φτηνά
εγώ δεν πρόλαβα να παίξω
πάνω σου μόνο μια φορά
σαν δάκρυ πρόλαβα να τρέξω
χειμώνιασε και μ΄άφησες απ' έξω

Αγάπες έρχονται και πάνε
παίζουν μαζί μας σαν παιδιά
αγάπες που μας ξεπερνάνε
κι ύστερα γίνονται πουλιά
έλα, απόψε βάλε τα καλά σου
έλα, απόψε ντύσου γιορτινά
έλα, έλα και πάρε με κοντά σου
έλα, και μη με δώσεις πουθενά

Δεν έχω άλλη υπομονή
δεν έχω δρόμο να διαλέξω
μέσα μου ουρλιάζει μια φωνή
χωρίς εσένα πως ν' αντέξω
χειμώνιασε και μ' άφησες απ' έξω

220552-%C3%94%C3%B9%C3%AD%20%C3%9C%C3%B3%C3%B4%C3%B1%C3%B9%C3%AD%20%C3%A1%C3%B7%C3%B4%C3%9F%C3%A4%C3%A1.jpg

έλα, έλα και πάρε με κοντά σου
έλα, και μη με δώσεις πουθενά!!!


Κανείς δεν θα μάθει ποτέ...

Κανείς δεν θα μάθει ποτέ με πόσες αγρύπνιες συντήρησα τη ζωή μου...f_WhiteAngei_c60am_0f4a6d0.jpg
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ πως από τότε που έγραψα τον πρώτο μου στίχο,ξέρω πως δεν θα πεθάνω ποτέ,αλλά πεθαίνω κάθε μέρα...
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ πως είδα τους αγγέλους στη γη να περπατάνε.
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ τον πόνο που ένιωσα στη δεύτερη γέννησή μου,τότε που γεννήθηκε η Νεφέλη... και ανακάλυψα την πραγματικότητα της ύπαρξης μου.
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ πως θυσιάζω συστηματικά και συνειδητά την προσωπική μου ευχαρίστηση
για χάρη  ενός σκοπού.


Έλα να σου μιλήσω για την Αγάπη αγάπη μου

Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν για την αγάπη και άλλα τόσα έγιναν για χάρη της.Ψυχές που πληγώθηκαν,ψυχές που γιατρεύτηκαν.Ανύψωση και κατάβαση.Γέννηση και θάνατος.170387-62734-reiki_peaceful_spirit_dove.jpg
Ίσως είχαμε αποφύγει όλες αυτές τις αντιθέσεις συναισθημάτων αν γνωρίζαμε τι είναι η αγάπη,η αληθινή αγάπη.
Έλα, κάθησε δίπλα μου,έλα να σου μιλήσω για την αγάπη αγάπη μου.
Η αληθινή αγάπη είναι εκείνη που προσφέρεις,που θυσιάζεσαι..είναι εκείνη που κάνεις όλα αυτά και άλλα τόσα χωρίς να περιμένεις τίποτα απολύτος.
Υπάρχουν πολλές μορφές αγάπης,ερωτική,φιλική,συγγενική,ανθρώπινη...όλες όμως οι μορφές,πονάνε εξίσου.Για να μην πονάνε 'η τουλάχιστον να είναι όσο πιο ανώδυνες γίνεται,θα πρέπει να κατανοήσεις την έννοια της αληθινής αγάπης.
Καταρχήν όταν αγαπάς αληθινά δεν απαιτείς ν' αλλάξεις τίποτα από τον άλλον,τον δέχεσαι όπως είναι,ατελή...άλλωστε και εσύ ατελής είσαι και εγώ και όλοι μας,πως απαιτείς;Αφού λες αγαπάς....Σκέψου λίγο.Αγαπάς αυτό που θέλεις ν' αλλάξεις,πως γίνεται;Μα για αυτό δεν το αγάπησες;Για αυτό που είναι;Γιατί στη πορεία απαιτείς άλλα;Μήπως τελικά εμείς οι άνθρωποι ακόμα και την αγάπη την βιώνουμε εγωιστικά;
Όταν αγαπάς αληθινά δεν καταπιέζεις,δεν επιβάλεσαι,την αγάπη σου τη δείχνεις με το να δώσεις τη συμβουλή σου,να ενδιαφερθείς,να συζητήσεις με τον άλλον και όχι με το να μην σέβεσαι την ελευθερία του ατόμου.
Εμείς οι άνθρωποι κάνουμε ακριβώς το αντίθετο τις περισσότερες φορές.Αγαπάμε εγωιστικά φροντίζοντας να ικανοποιούμαι το εγώ μας,τις ανάγκες μας,τις επιθυμίες μας λες και ο άλλος είναι αντικείμενο,παιχνίδι μας και το μόνο που καταφέρνουμε στο τέλος είναι να δημιουργούμε πονεμένες ψυχές.
Η αγάπη, η αληθινή αγάπη είναι ελευθερία,σεβασμός,ανιδιοτέλεια.Και έπειτα πως να στεναχωρήσεις αυτόν που αγαπάς;Θέλεις μόνο το καλύτερο για την ψυχή του,δεν σε νοιάζει τι θα πάρεις αλλά έχεις την ανάγκη μόνο να δώσεις.Αγαπάς αληθινά μόνο όταν θέλεις να βλέπεις γύρω σου χαμόγελο και ευτυχισμένες ψυχές.
Η αληθινή αγάπη μέσα στη ψυχή ενός ανθρώπου είναι μια τεράστεια αγκαλιά που χωράει όλους και τους δέχεται όπως είναι,μια αγκαλιά που δείχνει σε αυτούς που αγαπάς πως είσαι πάντα δίπλα τους.Νιώσε την ουσία της αληθινής αγάπης αγάπη μου,μόνο τότε θα δεις το μεγαλείο που κρύβει η ύπαρξη της αγάπης!

Νεφέλη Π.Ζ.
(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")

Για εμάς... τους "αλλιώτικους"....

Μας λένε τρελούς, επαναστάτες, φασαριόζους. Δεν ταιριάζουμε στους νόμους τους, γιατί πολύ απλά εμείς δεν έχουμε νόμους. Μας προκαλούν άγχος οι οριζόντιες ρίγες και ψάχνουμε πάντα για γωνίες, μόνο εκεί νιώθουμε ασφάλεια.Είμαστε ήρωες του ευατού μας και βλέπουμε πέρα από τον ορίζοντα.Δικά μας είναι μόνο τα ονειρά μας και από κανενός το μερτικό δεν κλέβουμε.cl3.jpg
Μας λένε αλλιώτικους, διαφορετικούς, γιατί μιλάμε με αλήθειες. Έχουμε το θάρρος να γελάμε με τους ευατούς μας,γνωρίζουμε την ανοησία της νόησης και ξέρουμε κάθε στιγμή την παρουσία του θανάτου.Μάθαμε πια το μέσα μας και δεν ζηλεύουμε το έξω σας.
Μας λένε τρελούς γιατί πετάμε λουλούδια και γιατί όλα τα μετράμε με τη καρδιά, έχουμε ιδέες και συνεχίζουμε να αγναντεύουμε τη θάλασσα.
Και εσείς οι "άλλοι" οι "γνωστικοί" μας αμφισβητήτε, τα βάζετε μαζί μας, ασχολίστε μαζί μας. Παραδεχτήτε το ... ποτέ δεν θα καταφέρετε να μας αγνοήσετε ...γιατί μέσα από τη φασαρία μας αλλάζουμε τα πράγματα
!


Να είχα λέει δύναμη...

003-Fine-Art-Nudes.jpg
Να είχα λέει δύναμη, τόση δύναμη, να σας κάνω όλους ευτυχισμένους, να εξαγνίσω την ψυχή σας και να σας δείξω τον ήλιο.
Να σας μάθω πως τα πράγματα είναι μαγικά,αρκεί να τα αγγίξεις με τη σκέψη σου και αμέσως
μπαίνουν στη ροή της ζωής σου.
Να σας μάθω πως να βλέπετε έναν παράδεισο σ΄ένα αγριολούλουδο,φως μες στο σκοτάδι,το ουράνιο
τόξο μετά τη βροχή.
Να νιώσετε ελεύθεροι, να μην φοβόσαστε να κάνετε λάθη αλλά και να μην φοβόσαστε να παραδεχόσαστε τα λάθη σας.
Μην χάνεται καιρό με το να δίνεται συμβουλές στους άλλους, συμβουλέψτε εσάς και μάθετε να αντιμετωπίζεται τα πάντα.
Να σας μάθω να τολμάτε να αλλάξετε τα πράγματα,χωρίς να σας τρομάζει το κατεστημένο.
Να χαμογελάτε σε εκείνους που πονάνε,γιατί κανείς δεν έχει περισσότερο ανάγκη ένα
χαμόγελο, από εκείνον που πονά.
Να σας μάθω να εκτιμάτε τη στιγμή, την κάθε στιγμή, ίσως χάνεται κάτι σπουδαίο.
Αξιοποιήστε ότι έχετε.
Να είχα λέει δύναμη, τόση δύναμη, να σας κάνω όλους ευτυχισμένους!!!


Στο Φως Των Αστεριών 3

Ταξιδεύω στις σκέψεις σου,συνέχεια,ακούραστα,είναι πολλές και σε μπερδεύουνΑντίγραφο (3) από 27201yp12wh8vum.gif
πονάς...που να πιαστείς;...Μη φοβάσαι,απαλύνω τον πόνο σου, ξέρω τι θέλεις,ξέρω πόσο φοβάσαι
να πάρεις αυτό που θέλεις...Μη φοβάσαι,εγώ θα διορθώσω το δρόμο σου και θα τα καταφέρεις.
Σου τραγουδάω κάθε μέρα,όλη μέρα και τη νύχτα γίνομαι άνεμος..και σε φτάνω,σε αγγίζω, δίνοντάς σου όλα όσα χρειάζεσαι για να συνεχίσεις.
Κλείσε τα μάτια σου,τέντωσε το κορμί σου,άφησε το παιδικό κομμάτι σου ελεύθερο,νιώσε με...
είμαι το απαλό αεράκι που νιώθεις διάχυτο στο δωματιό σου,ήρθα να σου δώσω δύναμη και απόψε...
Κλαίς;...διακρίνω την υγρασία στο προσωπό σου...κλάψε,μη νιώθεις τύψεις...κλάψε,βγάλε όλο το πόνο από μέσα σου,όλη την αδικία που σου χρεώσανε...Κλάψε σου λέω,μη ντρέπεσαι από μένα,άλλωστε σ' έχω δει πολλές φορές να κλαίς...
Πεσ' μου φοβάσαι; Να μην φοβάσαι,εγώ είμαι εδώ,όλα θα φτιάξουν και θα γίνουν καλύτερα από πριν,ναι αλήθεια σου λέω.Θα έρθει η ώρα που τα τριαντάφυλλα θα τα βλέπεις πιο κόκκινα και ζωηρά,τη θάλασσα πιο γαλάζια και γαλήνια,η φουρτούνα πέρασε,ο ήλιος στα μάτια σου θα φαντάζει πιο ζεστός...αλήθεια σου λέω...να δες στον καθρέφτη,ήδη χαμογέλασες...
Σήκω,η ζωή σε περιμένει και σου αξίζει να τη ζήσεις...μη φοβάσαι,εγώ είμαι εδώ!


Τι είναι οι μεγάλες αγάπες;

Οι μεγάλες αγάπες έρχονται στη ζωή μας χωρίς συστάσεις, χωρίς ταυτότητα. Είναι εκείνο το απίστευτο συναίσθημα της βεβαιότητας που σου παρέχουν απλόχερα.χωρίς τίτλοk.bmp
Οι μεγάλες αγάπες δεν λένε πολλά λόγια, στέκουν δίπλα σου αμίλητες κάνοντας το έργο τους πράξη.
Σου δίνονται ολόψυχα. Τις ξευτηλήζεις, τις ταπεινώνεις, χάνουν την υπόστασή τους και όμως μένουν εκεί. Έχουν αντίπαλο το μίσος των ανθρώπων, ντρέπονται πονάνε ματώνουν και όμως μένουν εκεί.
Οι μεγάλες αγάπες δεν έχουν νικητές και ηττημένους. Σαν διάττοντες αστέρες χάνονται και ξαναβρίσκονται, μια ιδιότητα που οι μεγάλες αγάπες έχουν.
Στέκουν ανίκητες, δεν μετανιώνουν ποτέ, σου χαρίζουν το καλύτερο κομμάτι της ψυχής τους, το είναι τους όλο.
Οι μεγάλες αγάπες είναι αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου και πάντα επίκαιρες στην ψυχή σου. Όσο και αν εξελίσσεσαι σαν άνθρωπος εκείνες είναι πάντα εκεί, μέσα σου να σε συντροφεύουν σε κάθε βήμα. Σου κάνουν παρέα στα δύσκολα, σου δημιουργούνε όνειρα, δεν σταματάνε ποτέ, δεν πεθαίνουν ποτέ. Είναι εκείνη η φλόγα που επίμονα τρεμοπαίζει στο σκοτάδι της ψυχής σου. Είναι εκείνο το χαμόγελο που σχηματίζεται στα χείλη σου στη θύμησή τους. Είναι το βορεινό αστέρι στον ουρανό, τις νύχτες της μοναξιάς σου. Είναι το δάκρυ που θα κυλήσει στην προσφώνηση ενός ονόματος. Είναι το χάραμα που θα σε βρει ξενυχτιστησμένο μ' ένα τσιγάρο στα χείλη, με μάτια κομμένα και με κορμί κουρελιασμένο. Είναι το τραγούδι που θα ακούσεις και οι στίχοι του άλλοτε θα σε κάνουν να χαμογελάσεις και άλλοτε να δακρύσεις.
Οι μεγάλες αγάπες είναι πόνος, δύναμη, αλήθεια, πάθος.
Οι μεγάλες αγάπες είναι ανίκητες!

Νεφέλη Π.Ζ.

(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")




Στο Φως Των Αστεριών 2

alt

Τις νύχτες που δε μ'αφηνε η απόσταση να σε αγγίξω.. έκλεβα χρώμα απ'το φεγγάρι και σου έγραφα μηνύματα.Πόσο  μετάνιωσα που δεν σ' έκλεψα να φύγουμε μακρυά,πιο μακρυά κι απ΄ το αύριο...
Πόσο λυπάμαι για το χρόνο που χάνουμε. Κρύβομαι μέσα σου.. Θέλω τόσα να σου πω,να σου γράψω...
Κάπου θα υπάρχω, να δακρύζω στα βουβά,κάπου στα σύννεφα το πνεύμα μου θα έχω.Είσαι το όνειρο που βλέπω κάθε μέρα!Είσαι ο θάνατος που θα με πάρει μια μέρα! Είσαι το φώς που με βοηθάει να σε δω!
Αλλά .... δεν είσαι εδώ...


Αυτή είμαι... μα δεν τολμώ!

alt

Γελάω δυνατά, πολύ δυνατά. Μιλάω επίσης δυνατά και λέω πάντα αυτό που νιώθω.Φέρομαι στον καθένα όπως μου φέρεται και αγαπώ τον καθένα περισσότερο απ' ότι αξίζει.. Λάθος... και τί σας νοιάζει; Λατρεύω τη συγγραφή, το διάβασμα, τη μουσική.Δεν γουστάρω να βγαίνω το Σάββατο μόνο και μόνο επειδή είναι Σάββατο... Θέλω να βγαίνω όποτε το ζητάει η ψυχή μου, στης τέσσερις το ξημέρωμα, έτσι μ' αρέσει. Μου τη σπάει το καλοκαιρινό μπάνιο την Κυριακή. Είναι Κυριακή, δεν θα πας θάλασσα... ΟΧΙ δεν θα πάω γιατί ακριβως είναι Κυριακή και σιχαίνομαι να κάνω ότι κάνει η μάζα. Φοράω αλυσίδα στο δεξί πόδι και δαχτυλιδάκι στο αριστερό μεσσαίο δάχτυλο του ποδιού, έχω επίσης κάνει αρκετές τρύπες στα αυτιά μου..μα είσαι μάνα!!!...Και; Δεν με εμπόδισε να δώσω στα παιδιά μου αξίες και σωστή συμπεριφορά, αρα τί σας νοιάζει;
Μα πως, τί θα πει ο κόσμος;
Κόσμος; Ποιός κόσμος; Ο κόσμος που κάνει τα πάντα απο συμφέρον και όχι γιατί θέλει; Ο κλισαρισμένος κόσμος;Και στη τελική ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έχει τόση σημασία για τον κόσμο το τί κάνω εγω; Τί κερδίζουν δηλαδή; Οκ έμαθαν πως κάνω αυτό το άλλο...και; τους κάνει καλύτερους, τους χρησιμεύει κάτι στη ζωή τους;
Δεν γουστάρω να μου φέρονται πισώπλατα, ότι είναι στα ίσα, δεν το κάνετε αρα γιατί να συμφωνώ μαζί σας; Γιατί να χαθώ στο δήθεν; Μόνο και μόνο για να είμαι στη μάζα; Το είπαμε αυτό, δεν γουστάρω τη μάζα. Έχω άποψη, ξέρω τί θέλω και ότι κάνω ξέρω γιατί το κάνω.
Επίσκεψη σε σπίτια φιλικά-συγγενικά... Τί θα πιείς; Ενα νεράκι, ευχαριστώ δεν πίνω...  Μα πως θα πιείς, με προσβάλεις...  Πως σε προσβάλλω δηλαδή; Αφού είμαι σπίτι σου, ήρθα για σένα, να με δεις να σε δω, πρέπει ντε και καλά να πιώ; Αλλιώς δηλαδή δεν πιάνεται ότι σε σέβομαι;...Ε ρε κολλήματα!!! Και πολύ σειρά ρε παιδί μου...Ήρθες θα έρθω, δεν ήρθες δεν έρχομαι και πόσες φορές ήρθες για να έρθω και εγώ άλλες τόσες...πω πω τα νεύρα μου!!!
Εδώ δηλαδή μιλάμε για καθαρή ανταλαγή τί φιλίες και μαλακίες μου λέτε;Και μετά βγαίνω εγώ η αντιδραστικιά, η παράλογη...μα να μην τα πω; Να μην φωνάξω; Να υπομείνω και άλλο αυτό το θέατρο; Γιατί; για να είμαι μαζί σας; σ' αυτό που εσείς κολήσατε;Καταλάβετετο, δεν γουστάρω άλλο πάρε δώσε!!! Να δώσει κανείς χωρίς να πάρει υπάρχει;...Αν υπάρχει οκ τότε ίσως καταλαγιάσει και εμένα η φωνή μου.Ίσως σας δεχτώ και με δεχτήτε, αλλά για την ώρα ανήκουμε σε διαφορετικούς κόσμους για να μην πω πλανήτες!!!
Αυτή είμαι, αληθινή και εσείς τις αλήθειες τις φοβόσαστε, βολευτήκατε στο ψεύτικο και για να έχετε και καθαρή συνήδηση άτομα σαν εμένα τα βγάζετε και προβληματικά, με τον τρόπο σας βέβαια...
Αυτή είμαι, γουστάρω να είμαι εγώ μα δεν τολμώ...εκεί την πατάω...είστε βλέπεις οι πολλοί...
Α ρε γαμοκοινωνία με τα πρέπει σου, πότε θα κινηθούμαι ελεύθεροι εγώ και οι ομοιοί μου!!!
Μάλλον σε καμιά άλλη ζωή γιατί σ' αυτήν μας στέλνετε σε ψυχολόγους και ειδικούς. Είπαμε είστε οι πολλοί!!!

Νεφέλη Π.Ζ.

(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")


Ανεπιθύμητος Συγκάτοικος

Καιρό τώρα έπαψα να ζω μόνη. Με το έτσι θέλω εγκαταστάθηκε στο κεφάλι μου, ένα κτήνος. Το μισώ, το σιχαίνομαι. Κάνει τα πάντα και καταφέρνει να ελέγχει  το κεφάλι μου. Απλώνεται εκεί μέσα, γεμάτο ικανοποίηση που τα καταφέρνει. Δεν αφήνει τίποτα ανέγγιχτο. Σαν ιστός αράχνης απλώνεται και περικλύει κάθε αγγείο, κάθε μυς, του κεφαλιού μου. Όταν το κτήνος είναι ήρεμο, είναι επιεικής μαζί μου. Αγγίζει το κεφάλι μου ίσα που να με κάνει να μην ξεχνάω την παρουσία του. Όταν όμως δει πως το ξέχασα για λίγο και πάω να ζήσω, θυμώνει, εξαγριώνεται και τότε γίνεται επιθετικό για να μου θυμίσει την παρουσία του. Χάνω τον έλεγχο, ανήκω στο κτήνος. Οι εντολές που παίρνω είναι να μείνω ακίνητη, μην σαλέψω καθόλου. Χιλιάδες βελόνες κατακλύζουν κάθε αρτηρία του σώματος μου, το κεφάλι μου μοιρασμένο σε δυο πεδία μάχης. Παλεύουν δυο κόσμοι, οι διάβολοι και οι άγγελοι, το καλό και το κακό, η λογική και το ανεξήγητο και εγώ εκεί να παλεύω να σκοτώσω το κτήνος με όση δύναμη μου έχει απομείνει. Δεν με αφήνει να γράψω, πιέζει το κεφάλι μου δυνατά, προσπαθεί να μπλοκάρει τις σκέψεις μου, μα εγώ προσπαθώ, γράφω, γρήγορα να προλάβω πριν εξαγριωθεί περισσότερο. Δεν το φοβάμαι πια, είμαστε χρόνια συγκάτοικοι και έμαθα τα παιχνίδια του. Σαν δει πως δεν το βάζω κάτω αποχωρεί για λίγο, πολύ λίγο όμως. Και τότε αισθάνομαι επιτέλους την αγαλλίαση, ξαναθυμάμαι εμένα και αυτό που λέγεται ζωή. Αρχίζω πάλι απ'; την αρχή πιστεύοντας στα θαύματα και τότε, πάνω στη χαρά μου, πάνω στη πίστη μου για ζωή, επιστρέφει. Το κτήνος, δυναμικό, ανυπέρβλητο, γελώντας σαρκαστικά μαζί μου, βυθίζοντας με στην άβυσσο ξανά και ξανά. Απλώνει τα πελώρια χέρια του πιάνοντας έτσι όλα τα αγγεία του κεφαλιού μου και αυτά, κουρασμένα πια του παραδίδονται άλλωτε αμέσως, άλλωτε μετά από μάχη ωρών. Δεν ξέρω αν θα το νικήσω ποτέ, μα αν αυτό γίνει τότε θα σας γράψω λεπτομέρειες για την ιστορία του κτήνους. Μα τώρα δεν το κάνω, θα το δει και θα θυμώσει πιο πολύ. Αν πάλι δεν καταφέρω να το νικήσω, πράγμα που δεν πιστεύω, τότε ο καθένας θα φτιάξει μια δική του εικασία, ένα δικό του σενάριο για εμένα και το κτήνος. Αυτό βέβαια με νευριάζει, σιχαίνομαι το να λέει ο καθένας τα δικά του, χωρίς να έχει ιδέα για μια κατάσταση, μα δεν βαριέσαι όποιος και αν νικήσει απ'; τους δυο μας το μόνο σίγουρο είναι πως θα βγει ένα μήνυμα, φτάνει μόνο να φτάσει στους σωστούς παραλήπτες.

Νεφέλη Π.Ζ.

(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")

alt


Εκπέμπω άλλη συχνότητα

%u03C7%u03C9%u03C1%u03AF%u03C2%20%u03C4%u03AF%u03C4%u03BB%u03BF.bmp

Θα γίνω όμοιά σας. Θα γίνω σαν όλους εσάς τους φυσιολογικούς. Θα ντύνομαι, θα γίνομαι όμορφη και θα περιφέρομαι ανάμεσά σας. Μες του κόσμου την ηλιθιότητα. Φαγητό, ποτό, βόλτες, επισκέψεις και κάργα δήθεν. Θα χαζογελάμε και θα κάνουμε επίδειξη ο καθένας για το τι έχει. Θα το παίζουμε και ξερόλες και θα είμαστε σε όλα οκ! Θα σαχλαμαρίζουμε αρκεί να περνάει ο καιρός. Αρκεί να είμαστε μέσα στο πλήθος. Θα σχολιάζουμε τον κάθε τάδε και όταν θα τον βλέπουμε θα του χαμογελάμε και θα του το παίζουμε φίλοι. Αρκεί να είμαστε μέσα στο πλήθος.
Χάνεστε μέσα σ' όλο αυτό το πανηγύρι γιατί φοβόσαστε να μείνετε μόνοι με τους ευατούς σας. Δεν πήρατε χαμπάρι πως ζείτε σε καλούπια και ακολουθείτε όλοι τον ίδιο ρυθμό. Μονόδρομος. Αυτό μάθατε, αυτό κάνατε.
Όπως όμως είπε και ο Λέων Μπλούμ: "Ελεύθερος άνθρωπος είναι αυτός που προχωράει τη σκέψη του άφοβα ως το τέλος" .... Και εγώ θα προχωρήσω μέχρι το τέλος. Θα συνεχίσω να εκπέμπω στη δική μου συχνότητα, μέσα από την αγάπη και τη δημιουργία. Μέσα από μονοπάτια που ποτέ δεν θα μπορέσετε να δείτε. Θα συνεχίσετε να με αμφισβητείτε. Θα συνεχίσετε να με περνάτε για άρρωστη και μαζί με εσάς θα συνεχίσω και εγώ, μόνη ίσως, αλλά στα δικά μου μονοπάτια, στις δικές μου αλήθειες. Γιατί πολύ σοφά είπε κάποιος: "Όταν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, οι άνθρωποι πρώτα θα σε αγνοούν, μετά θα σε κοροϊδεύουν, μετά θα σου επιτίθονται, μετά θα νικήσεις". Είμαι κάπου ανάμεσα στο κοροιδεύουν και επιτίθονται ... έχω δρόμο ακόμα ... μακρύ και δύσκολο. Μα χαλάλι, γιατί πιστεύω πως κάποτε θα δικαιωθώ, έστω και μετά θάνατο. Θα έρθει η στιγμή που κάποιοι θα πάρουν το μήνυμα, θα αναζητήσουν τις αλήθειες μου και θα βρουν μέσα από αυτές λύτρωση και παρηγοριά στον πόνο τους.


Υ.Γ. Το παραπάνω κείμενο αναφέρεται στους άνω των δεκαοχτώ και αυτό γιατί συνήθως μετά την ενηλικίωση μας χανόμαστε στα δήθεν και σε αυτά που μας σερβίρουν.

Νεφέλη Π.Ζ.

(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")


Ταξίδια Ψυχής


Σκέφτομαι, κοιτάω ψηλά τον ουρανό και ονειρεύομαι, θυμάμαι όσα πέρασα, ταξίδια κάνει η ψυχή μου
8818-emeina_edw.jpg
Σκέψεις,συναισθήματα,βιώματα,που το πιο πιθανό είναι να μη αφορούν κανέναν.Είναι όμως η δική μου κατάθεση,τα δικά μου ταξίδια που ξεκουράζουν την ψυχή μου. Smile


Καπετάνιε τι λες....σαλπάρουμε;

Αντίγραφο από 2-3gr.jpgΑπόψε τέλειωσαν οι λέξεις,απόμεινε η ματιά να κουβεντιάζει με το φεγγάρι
Σαλπάρει η σκέψη,ταξίδι κόκκινο,επιθανάτια βήματα...μείνε μαζί μου
Καπετάνιος...σε λάθος ουρανό...

Σε θάλλασες απέραντου γαλάζιου σε φαντάζομαι
να πλέεις μέσα στα πελάγη του ακαθόριστου
κι όταν στην ακτή κοιτάζεις σα χαμένος
εγώ να σου κουνώ το χέρι και σαν
άλλη σειρήνα να σε καλώ χωρίς φωνή
μόνο με βλέμμα λαμπερό όλο σιωπή
με βλέμμα που σε ψάχνει και σε βρίσκει
να προσπαθείς να τρέξεις χωρις να ξέρεις πού.
Και σαν σε βλέπω να ρχεσαι μες στη σιωπή μου
όλες τις λέξεις που έκρυβα πάντα μες στη ψυχή μου
νιώθω πως θέλω να στις πω , να στις φωνάξω κιόλας
κι η θάλασσα από μπλέ κόκκινο χρώμα βαθύ να πάρει
το χρώμα του πάθους , του έρωτα ανομολόγητου ή όχι
μη σε νοιάζει , μόνο να τον νιώσεις δεν έιναι άπιαστος
είναι απλώς αέρινος , με σύννεφα λευκά ντυμένος
κι αντί για βέλη και φτερά δυο χείλη σου προσφέρει
ένα φιλί διστακτικό , δυο χέρια να σ αγγίζουν
τις ώρες που θα θες τη θάλασσα σου να αποχωριστείς
και στην ακτή με μια σειρήνα στιγμές να μοιραστείς ..

Ύπαρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει ευκαιρίες για να κάνουμε πράγματα
όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα
θα ήθελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ και ότι δεν θα σε ξεχάσω!
 

Έρωτα μου και μαχαίρι είσαι αόρατη πληγή

53405_NA_ME_THIMASAI.jpg


Στο Φως Των Αστεριών

238231z1lxidpwel.gif   Βρίσκομαι στο κενό... αιωρούμαι, θέλω να φωνάξω πόσο μου λείπεις, αυτό γίνεται πόνος... είναι στιγμές που τα χέρια μου παγώνουν προσπαθώντας ν' αγγίξουν την εικόνα σου, τ μάτια βουρκώνουν, που οι μέρες έχουν χάσει λίγο απο το χρώμα σου.

  ας έφτανα ως εκεί που ακόμα ζουν οι στιγμές μας... Σε βλέπω στον ύπνο μου, ξέρεις... ήμασταν κάπου μακριά, άγνωστο που, σε μια κατάσταση να θέλουμε να φύγουμε απο εκεί... κάτι μας ενοχλούσε, ξύπνησα απότομα... μια ηλιαχτίδα έφταιγε. Έχω ανάψει κεράκια, η μπαλκονόπορτα ανοιχτή και οι σκέψεις μου ταξιδεύουν εκεί. αραγε σκεφτόμαστε τα ίδια? Τα κεράκια τρεμοπαίζουν μα εγώ συνεχίζω να εμπιστεύομαι τις σκέψεις μου εκεί. Μην πιστεύεις εκείνους που λένε πως ο έρωτας δεν ζει, αυτοί να μην σε αφορούν, οι αγάπες δεν χάνονται. Ούτε τ' αστέρια χάνονται ποτέ,για αυτό μην χάσεις ούτε μια βραδιά ξαστεριάς. Ένα απο αυτά τ' αστέρια είμαι εγώ και ένα ακόμη είσαι εσύ, εκεί θα βρισκόμαστε πάντα και θα τα λέμε. Τ' αστέρια, ο συνδετικός μας κρίκος... Για πάντα!