Το να μιλάει κανείς με την Αμαλία είναι κάτι σαν Θείο δώρο. Μιλάω μαζί της σχεδόν τρία χρόνια. Είναι κάτι αλλιώτικο. Όταν είδα το όνομά της στο δωμάτιο συνομιλίας που μπαίνω, τα σωθικά μου έκαναν ένα κλικ! Ξέρεις, εκείνο το κλικ που σε ξυπνάει απότομα από το λήθαργο. Η Αμαλία έμπαινε και μπαίνει πάντα με το όνομά της. Αμαλία. Χωρίς ψευδώνυμα, χωρίς να παίζει το κρυφτούλι. Είναι απλά η Αμαλία. Αντίθετα με εμένα, που δήλωνα strong.
Το αστείο είναι ότι εγώ ποτέ δεν ένιωθα δυνατός. Επέλεξα αυτό το ψευδώνυμο βάση με αυτό που θα ήθελα να είμαι. Δεν ένιωθα δυνατός αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήμουνα, απλά δεν το ήξερα. Το κλικ που έγινε εντός μου, όταν είδα την Αμαλία σήμαινε την έναρξη της αποκάλυψης του ευατού μου. Αλλά ούτε αυτό το ήξερα τότε. Δεν είχα ιδέα ότι η Αμαλία θα ήταν η κινητήριος δύναμη του να μάθω ότι δεν είμαι απλά ο Φάνης, αλλά ο Φάνης ο strong.
Μου μίλησε πρώτη. Εγώ δεν τολμούσα, όπως και γενικότερα δηλαδή στην αληθινή ζωή μου. Απλά την κοιτούσα. Κάθε μέρα έμπαινα και απλά κοιτούσα με πόση ευκολία κινούταν η Αμαλία στα μονοπάτια του διαδυκτίου. Έστριβα τσιγάρο και θαύμαζα την Αμαλία, προσπαθώντας να φτιάξω την εικόνα της στο μυαλό μου. Την φανταζόμουνα μελαχρινή, με τα μαλλιά της να χαιδεύουν τους ώμους της. Άλλοτε πάλι την φανταζόμουνα ξανθιά ή καστανή, ώσπου κατάλαβα πως στην ουσία δεν με ένοιαζε καν πως μπορεί να ήταν εξωτερικά η Αμαλία. Ήρθε που λες ένα βραδάκι η Αμαλία και μου μίλησε. Της έκανε εντύπωση μου είπε το ότι δεν πολυμιλούσα όπως οι άλλοι. Νάτο πάλι το κλικ μέσα μου. Άρα με βλέπει, άρα της κίνησα το ενδιαφέρον, άρα έχω ελπίδα, σκέφτηκα.
Από εκείνο το βράδυ και μετά με την Αμαλία δεθήκαμε. Μιλούσαμε αρκετά συχνά, συνήθως βράδυ. Η Αμαλία ομολογώ πως ήτανε πιο εξωστρεφής, έγραφε με άνεση τα εσώψυχά της. Μου άρεσε. Την άφηνα να γράφει και απαντούσα δίνοντάς της λύσεις ή απλά λέγοντας τη γνώμη μου. Ο strong με αιφνιδίαζε με τις απαντήσεις που έδινε στην Αμαλία. Γιατί ο Φάνης δεν μπόρεσε ποτέ να απαντήσει έτσι σε ανάλογες περιπτώσεις; Μετά από έξι μήνες συνομιλίας ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Θυμάμαι το πρώτο μας τηλεφώνημα. "Καλημέρα strong...Αμαλία εδώ" σάστισα. Όχι πως δεν περίμενα το τηλεφώνημα, αλλά το να ακούω τη φωνή της Αμαλίας με έκανε να νιώθω ηδονικά αμήχανα. Ίδρωσα, το χέρι μου ψιλοέτρεμε και φοβούμενος μην πέσει το κινητό έτσι που το χέρι μου έτρεμε, το κρατούσα σφιχτά. Τόσο σφιχτά, που όταν κλίσαμε με την Αμαλία, διαπίστωσα πως πονούσανε τα δάχτυλά μου. Οι τηλεφωνικές μας συνομιλίες συνεχίστηκαν και αυτό μας έδενε πιο πολύ. Όσο δενόμασταν τόσο η Αμαλία ανοιγόταν στα περί προσωπικά της. Και τόσο εγώ μεταμορφωνόμουν σε strong. Έγινα ο συμβουλάτοράς της, ο καλός επιστήθιος φίλος που η Αμαλία ένιωθε ασφαλής. Όσο η Αμαλία ένιωθε όλα αυτά για μένα, κατά τα λεγόμενά της πάντα, τόσο η εσωτερική μου δύναμη μεγάλωνε. Απέδιδα καλύτερα στη δουλειά μου,έβγαινα πιο συχνά και με κυρίευε μια αυτοπεποίθηση που για πρώτη φορά με έκανε να νιώθω στην κυριολεξία strong.
Ο καιρός περνούσε, φτάσαμε αισίως στον ένα χρόνο συνομιλίας με την Αμαλία. Έγινε το πιο σημαντικό μέρος της ζωής μου. Ακόμη δεν την είχα δει πως είναι εξωτερικά. Ακόμη δεν είχα ιδέα πως μπορεί να είναι αυτή η γυναίκα, την οποία μέσα μου ονόμαζα γυναίκα της ζωής μου. Της το είχα ζητήσει αρκετές φορές. Ευγενικά, χωρίς να την πιέζω. "Όχι ακόμα", έλεγε η Αμαλία. Το σεβόμουνα, μέχρι που έπαψα να της το ζητάω. Τρείς μήνες μετά, ένα μεσημέρι ήτανε, μιλούσαμε στο τηλέφωνο. Η Αμαλία και εγώ. Τα στριφτά μου τσιγάρα και η μουσική της Αμαλίας που ακουγότανε από την άλλη γραμμή του τηλεφώνου. "Νομίζω ήρθε η ώρα να συναντηθούμε,να πιούμε έναν καφέ. Τί λες;" μου είπε απότομα η Αμαλία. Ίδρωσα, η γλυκιά ταραχή διαπέρασε πάλι την ραχοκοκαλιά μου, όπως τότε στο πρώτο μας τηλεφώνημα. Είχε έρθει λοιπόν η ώρα να γνωρίσω την γυναίκα που άλλαξε την ζωή μου. Δέχτηκα. Κανονίσαμε να βρεθούμε σ'ένα πάρκο κοντά στην γειτονιά της και αν όλα πήγαιναν καλά, είπε η Αμαλία θα πηγαίναμε για καφέ. Δεν πολύ κατάλαβα γιατί το είπε αυτό αλλά δεν έδωσα σημασία. Γιατί να μην πήγαιναν καλά;. "Πως θα σε γνωρίσω;" την ρώτησα. "Μην ανησυχείς, θα με καταλάβεις αμέσως, θα είμαι η μοναδική στο πάρκο που το μάτι σου θα πέσει πάνω μου έτσι κι αλλιώς". Σάστισα, πάλι δεν κατάλαβα τι εννοούσε, αλλά το έπαιξα άνετος. Το κανονίσαμε λοιπόν και κλίσαμε το τηλέφωνο. Μέχρι το επόμενο απόγευμα που κανονίσαμε να βρεθούμε η ψυχή μου, πέρασε από σαράντα κύματα. Αγωνία και φτερούγισματα πλαισίωναν το είναι μου.
Το επόμενο απόγευμα στις έξι ακριβώς βρισκόμουνα στο πάρκο, κοιτώντας δεξιά αριστερά για την Αμαλία. Ευθεία μπροστά μου, βρισκόταν μια κοπέλα σε αναπηρικό καροτσάκι, μελαχρινή, ψάχνοντας κάτι στην τσάντα της. Ένα αδικαιολόγητο τσίμπημα μέσα μου, μα συνέχισα να κοιτάζω για την Αμαλία, παίρνωντας τα μάτια μου από την κοπέλα στο αναπηρικό καροτσάκι. Χτύπησε το κινητό μου, το σηκώνω, "στο είπα πως θα με δείς έτσι και αλλιώς όταν φτάσεις στο πάρκο", ακούστηκε να μου λέει η Αμαλία. Γύρισα το κεφάλι μου ίσια μπροστά στην κοπέλα με το αναπηρικό καροτσάκι. Την είδα να μιλάει στο τηλέφωνο και να μου χαμογελάει. Η Αμαλία, σκέφτηκα. Η δικιά μου Αμαλία. Τότε κατάλαβα όλα τα χθεσινά της λόγια στο τηλέφωνο. Ομολογώ πως αιφνιδιάστηκα, πως ήταν το μόνο σενάριο που δεν είχα σκεφτεί. Έτρεξα κοντά της. Την είχα ανάγκη. Αγκαλιαστήκαμε, με κοιτούσε επίμονα περιμένωντας ίσως την αντίδραση μου. Δεν αντέδρασα. Την αγαπάω την Αμαλία. Το αναπηρικό της καροτσάκι δεν με εμπόδισε σε τίποτα να συνεχίσω μαζί της. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Μια μια όλες οι συζητήσεις μας, περνούσαν μπροστά μου και Κατάλαβα από που πήγαζε αυτή η δύναμη ψυχής της Αμαλίας. Μια δύναμη που απλόχερα έδωσε και σ'εμένα και έγινα επιτέλους ο Φάνης ο strong.
Οι άγγελοι είναι γύρω μας και δίπλα μας, έρχονται με οποιοδήποτε τρόπο. Είναι οι άνθρωποι που αλλάζουν την ζωή μας και την οδηγούν στο Φως. Η Αμαλία είναι ο άγγελός μου.
Στη ζωή πορεύεσαι πάντα με τον αριθμό δύο. Αγάπη-μίσος, χαμόγελο-δάκρυ, φως-σκοτάδι, ζωή-θάνατος, ψυχή-σώμα. Το ενδιάμεσο είναι απλά η ύλη της ύπαρξής σου, που προσπαθεί να ισορροπήσει την αντίφαση. Αν καταφέρεις να δεις την ουσία μέσα από τις δυάδες τότε θα έχεις την ευλογία να λέγεσαι άνθρωπος.
Νεφέλη Π.Ζ.
http://www.allbooks.gr/book.php?TitlesID=173767
Μπορείτε επίσης να κάνετε την παραγγελία σας κατευθείαν από τον εκδοτικό οίκο Οσελότος στα τηλ: 6937047359 και 2106431108
Βρέθηκε να κάθεται στην μεγάλη τραπεζαρία ανάμεσα στον φίλο του τον Κωστή και την αδερφή του την Ελένη.Με τον Κωστή γνωρίστηκε στη δουλειά.Συνάδελφοι λοιπόν και φίλοι.Καιρό τώρα ο Κωστής επέμενε μια Κυριακή να του κάνουν το τραπέζι.Να γνωρίσει την οικογένειά του,όπως έλεγε ο Κωστής καμαρώνοντας.Απ'τα πολλά δέχτηκε ο Δημήτρης.Μην χαλάσει το χατήρι του φίλου του.Και να τώρα να βρίσκεται στην μεγάλη τραπεζαρία με την οικογένεια του φίλου του.Ένιωθε άβολα,παράξενα.Έδειχναν τόσο δεμένοι μεταξύ τους,θαρρείς και βγήκαν από ταινία του σινεμά.Ξέρεις αυτές με τα happy end.Τα συναισθήματά του ήταν ανάμικτα,θύμηζαν τζιν τόνικ.Συνδυασμός φωτιάς και τόνωσης μαζί.
Η φωτιά σιγόκαιε τα σωθικά του στη θύμηση της δικής του οικογένειας,που σε τίποτα δεν έμοιαζε με ετούτη την σημερινή εικόνα που είχε μπροστά του.Μα ήταν σαν ένεση τονωτική,αυτή η ζωντάνια που του μετέδιδαν.
Θαύμαζε την Ελένη.Χαμογελαστή με τα λυτά εβένινα μαλλιά της,να αφηγείται την φάρσα που της κάνανε τα παιδιά στο σχολείο.Ήτανε δασκάλα η Ελένη.Ο Κωστής γελούσε με την αφήγηση της αδερφής του,ενώ παράλληλα της σέρβιρε στο πιάτο της λίγη σαλάτα ακόμα.Ο κύριος Μιχάλης,ο πατέρας του Κωστή,γέμιζε τα ποτήρια με κρασί.Κόκκινο.Από τ'αμπέλι που είχανε σ'ένα χωριό λίγο έξω από τη Χαλκίδα.Είχε να το λέει ο Κωστής για το κρασί που βγάζανε και να τώρα ο Δημήτρης έβλεπε τον κύριο Μιχάλη να μετατρέπει το άδειο κρυστάλλινο ποτήρι του σε έναν κόκκινο μεθυστικό χείμμαρο,έτοιμο να ταξιδέψει στον ουρανίσκο του.Δίπλα στον κύριο Μιχάλη καθότανε ο Πέτρος,ο μικρότερος αδερφός του Κωστή.Ο Πέτρος ήταν ένα εικοσιπεντάχρονο αγόρι απόφοιτος νοσηλευτικής.Ήταν το στερνοπαίδι της οικογένειας,αγαπητό και φιλότιμο.Αντίκρυ από τον Κωστή καθότανε η κυρία Τασία,η μάνα.Ο Κωστής της είχε αδυναμία.Ήτανε και το σκαρί της κυρίας Τασίας τέτοιο.Σε τραβούσε αμέσως,γλυκοαίματη.Σε εκείνη μάλλον έμοιασε ο Πέτρος και σε τραβούσε,σε κέρδιζε αμέσως.
Απολαμβάνε τα εδέσματα της κυρίας Τασίας,μιλούσανε,γελούσανε,πίνανε τον άγιο εκείνο οίνο και ο Δημήτρης σκεφτότανε πως ήταν ίσως η πρώτη φορά που μάθαινε τι σημαίνει οικογενειακό τραπέζι.Σαν ασπρόμαυρο φιλμ περνούσε μπροστά του η οικογένειά του.Είδε τη μάνα του,τον πατέρα,τον αδερφό του.Είδε τον ευατό του κρυμμένο πίσω από μια πόρτα να βλέπει τον πατέρα του μεθυσμένο να χτυπάει τη μάνα του.Είδε τον μικρότερο αδερφό του με τα τρυπημένα χέρια του από τη κόκα.Είδε τη μάνα του γαντζωμένη πάνω του να τον βλέπει σαν σωτήρα.Είδε ξανά τον ευατό του,να πνίγεται,να θέλει να ξεφύγει.Και το έκανε.Εβαλε τον μικρό για αποτοξίνωση για δεύτερη φορά,πήρε τη μάνα του και φύγανε για την Αθήνα.Ο πατέρας του δεν ήθελε να ακολουθήσει.Τον άφησε πίσω στα μπουκάλια του,στον κόσμο του.Πόνεσε ο Δημήτρης,λύγισε,έκλαψε,μα πάντα κρυφά,πάντα μόνος.Σε κανέναν δεν έδωσε δικαίωμα οίκτου.Τα κατάφερε.Τρία χρόνια τώρα στην Αθήνα είχε μπει σε άλλους ρυθμούς,είχε σχεδόν ξεχάσει τα παλιά,εστιάζε στο σήμερα.Και ετούτο το τραπέζι σήμερα τον έκανε να ξαναθυμηθεί,να συγκρίνει,να νιώσει θλίψη αλλά και ντροπή.Μέσα σ' ένα ασπρόμαυρο φιλμ ενός,δύο λεπτών είδε την οικογένειά του και δεν μπόρεσε να δει ούτε ένα τέτοιο οικογενειακό τραπέζι.Ούτε ένα.Και όμως είχε κάτι κοινό με τον φίλο του τον Κωστή.Αγαπούσανε και οι δυο τις οικογένειές τους.Ο Κωστής βέβαια δεν γνώριζε την ιστορία του Δημήτρη.Πίστευε πως έχει μόνο τη μάνα του.Είχε προτείνει μάλιστα στον Δημήτρη να πάρει και τη μάνα του στο τραπέζι,μα ο Δημήρτης φοβούμενος μην η μάνα του πετάξει τίποτα από τα παλιά,απέφυγε το κάλεσμα του Κωστή με μια πειστική δικαιολογία.
Επανήλθε απότομα στην πραγματικότητα καθώς ο Κωστής του πρότεινε να περάσουν στο κήπο αφού τελείωσαν το φαγητό.Ένας μικρός παράδεισος ο κήπος της οικογένειας.Κάθησαν με το φίλο του κάτω από την πορτοκαλιά.Το άρωμα που ανέδυε έκανε το Δημήρτη να σκιρτήσει ξανά.Θυμήθηκε τη δική τους πορτοκαλιά,το δικό τους κήπο,που ένας Θεός ξέρει πως θα είχε καταντήσει μετά την αποχώρησή τους.Μα όχι ετούτες οι σκέψεις καθόλου δεν βοηθούσαν το Δημήτρη.Τις πέταξε από το μυαλό του αμέσως.Τώρα ήταν εδώ με το φίλο του,την οικογένειά του,τον κήπο,την πορτοκαλιά.Άναψε τσιγάρο μαζί με τον Κωστή συζητώντας για την Άννα,τη συνάδελφο του γραφείου.Χαλάρωσε ο Δημήτρης,ξεχάστηκε μιλώντας για την Άννα.Μιλώντας για το παρόν σβήνοντας το παρελθόν που σκίασε λίγο πριν τη σκέψη του.
Επιστρέφοντας σπίτι,βρήκε τη μάνα του να σιδερώνει.Την φίλησε στο μάγουλο,την κοίταξε χαμογελαστός και της είπε: "Λέω να πάμε το άλλο σαββατοκύριακο να δούμε τον πατέρα και τον μικρό,τί λες;" Έλαμψε το πρόσωπο της μάνας του από χαρά.Μαλάκωσε και η συνείδηση του Δημήτρη.
Νεφέλη Π.Ζ.
Ένα προσωπικό πρόβλημα με κράτησε μακριά από το διαδίκτυο τις τελευταίες είκοσι ημέρες. Ο λόγος που κάνω αυτή την εγγραφή είναι για να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε εσάς που ενδιαφερθήκατε για μένα. Είτε μέσα απο μειλ,είτε τηλεφωνικώς,με αναζητήσατε,με νοιαστήκατε και με εμψυχώσατε. Μου δείξατε για άλλη μια φορά πως υπάρχει ακόμα ελπίδα,πως δεν χάθηκε η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη. Σ' εσάς λοιπόν-ξέρετε ποιοί είσαστε-ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς! Να είστε πάντα καλά!
Νεφέλη Π.Ζ.
(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")
Τηλεόραση που λες δεν βλέπω.Δεν μου αρέσει να τροφοδοτώ το πνεύμα μου με σκουπίδια.Δεν ζω όμως μόνη και αυτό σημαίνει πως η τηλεόραση συχνά πυκνά παραμένει ανοιχτή από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.Πήρε το μάτι μου τη νέα σειρά του ant1 the real wife house in athens... Εξοργίστηκα. Αξιότιμοι κύριοι του αντ1 μα καλά στα αλήθεια πιστεύεται ότι αυτές είναι οι real wife house in athens και γενικά in Greece;
Οι πραγματικές real wife house είναι οι γυναίκες της καθημερινότητας που μέσα από κάθε αντιξοότητα παλεύουν να μείνουν αξιοπρεπής! Είναι η χωρισμένη που μεγαλώνει μόνη τα παιδιά της.Είναι η κακοποιημένη που το τίποτα που της προσφέρει αυτό το κράτος μπουρδέλο,την αναγκάζει να μένει στη σιωπή.Είναι η μάνα που μεγαλώνει ανάπηρο παιδί παλεύοντας με θεριά του συστήματος.Είναι η εργαζόμενη που αντιμετωπίζει το κάθε βίτσιο του κάθε εργοδότη.Είναι τα κοριτσάκια που αποβλακώνεται με τα ηλίθια reality σας και δείχνουν να τα έχουν χαμένα.Είναι η χήρα που μέσα από το πόνο της προσπαθεί να αντλήσει δύναμη για να επιβιώσει.Είναι η ανάπηρη που η έλειψη κοινωνικής παιδείας και κράτους της δίνουν δύναμη παρόλαυτα να ζει... Είναι...είναι...είναι....ένα σωρό καθημερινές γυναίκες...
Σε μια τόσο δύσκολη εποχή που ένας Θεός ξέρει πως η κάθε οικογένεια τα βγάζει πέρα πάτε και δείχνετε τι; Πόσο πια υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας; Έχει έννοια λέτε η κάθε γυναίκα τη γκλαμουριά που πασάρετε ή αυτά είναι νομίζεται τα προβλήματα της καθημερινής γυναίκας; Όταν πασχίζει για τον άρτον ημών τον επιούσιον έχει λέτε διάθεση ή οικονομική άνεση για γκλαμουριές του κόλου που δείχνεται;
Οι real wife house in Athens και in Greece είναι αυτές που προανέφερα και αυτές θα έπρεπε να ήταν οι πρωταγωνίστριες. Για αυτό σιχάθηκα την τηλεόραση, γιατί υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας και έχετε την ψευδαίσθηση πως θα εξακολουθούμε να τρώμε ότι μας ταίζετε... Είστε επειηκώς απαράδεκτοι!
Νεφέλη Π.Ζ.
Μου λείπει η λέξη που είναι άξια να εκφράσει αυτό που νιώθω.Λύπη...ίσως ταίριαζε σαν λέξη να γράψω,μα δεν αρκεί.Θλίψη; Λίγο είναι πάλι....Ετούτες τις στιγμές νιώθω ανίκανη και ανυπεράσπιστη μπροστά σε κάθε λέξη.Θεατής μιας χώρας που μοιάζει διαλυμένη.Θεατής μιας τραγωδίας...Χθες σκότωσαν δυο αστυνομικούς,τις προάλλες κόντεψαν να κάψουν ζωντανό άλλον έναν...Ποιοί; Γιατί; Κάθε μέρα ακούω και βλέπω περιστατικά εγκληματικότητας.Βία,ληστείες,σκοτωμοί....Ποιοί; Γιατί;Σε ποιά χώρα ζω τελικά και τί κάνω για αυτό; Ποιοί μας βάλανε σε απέναντι στρατόπεδα και παίζουμε κλέφτες και αστυνόμους; Πόσο αδικοχαμένο αίμα πια; Φεύγουν από ένα τίποτα νέοι άνθρωποι κάθε κατηγορίας κάθε κοινωνικής τάξης.Κατηγορούμε ο ένας τον άλλον αντί να ενωθούμε και να διεκδικίσουμε αυτό που αξίζει σ' αυτή τη χώρα.Είμαι θυμωμένη,αηδιασμένη και συνάμα φοβισμένη.Έτσι με έκανε η χώρα μου.Έτσι την αφήσαμε να μας κάνει.Ελλάδα που τρως τα ίδια σου παιδιά...Καλό ταξίδι στα παλικάρια που τόσο άδικα κόπηκε το νήμα της ζωής τους!!
Αφιερωμένο σε όλους εκείνους,σε όλους εμάς,που κάποια στιγμή στη ζωή τους,στη ζωή μας...ζήσανε,ζήσαμε,αποχωρισμούς από αγαπημένα πρόσωπα χωρίς να ειπωθεί το αντίο.
Νεφέλη Π.Ζ.
(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")
Βία κατά των γυναικών. Η πιο διαδεδομένη και πιο αποσιωπημένη μορφή βίας, σε όλο τον πλανήτη. Η καθιέρωση της 25ης Νοεμβρίου από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ως η Παγκόσμια Ημέρα εναντίον της βίας κατά των γυναικών, αναδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος και την αναγκαιότητα λήψης αποτελεσματικών μέτρων για την προστασία των γυναικών.
Η βία, βασισμένη στο φύλο, δεν είναι απλώς γυναικεία υπόθεση. Είναι μια παγκόσμια πρόκληση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ασφάλεια. Η ανοχή στην άσκηση βίας ή την απειλή βίας πλήττει το βιοτικό επίπεδο, την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των γυναικών. Μία στις τρεις γυναίκες είναι πιθανό να υποστεί άσκηση φυσικής βίας, σεξουαλική εκμετάλλευση ή κακοποίηση κατά τη διάρκεια της ζωής της.
Στη χώρα μας, τα στοιχεία για τη βία κατά των γυναικών, σύμφωνα με τα Κέντρα Αθήνας και Πειραιά της Γενικής Γραμματείας Ισότητας, επισημαίνουν ότι μία στις πέντε γυναίκες έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού τουλάχιστον μία φορά στη ζωή της από τον άνδρα ή το σύντροφό της, ενώ κάθε χρόνο στην Ελλάδα διαπράττονται 4.500 βιασμοί.
Η φιλοξενία κακοποιημένων γυναικών σε ξενώνες, η λειτουργία συμβουλευτικών κέντρων για την ψυχολογική, κοινωνική και νομική υποστήριξη των γυναικών, o νόμος 3500/2006 για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας, ο νόμος 3488/2006 περί σεξουαλικής παρενόχλησης στην εργασία και ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών στην απασχόληση, αποτελούν μέτρα αντιμετώπισης του προβλήματος από την Ελληνική Πολιτεία.
Ας συστρατευτούμε στην εκστρατεία του Ο.Η.Ε με τίτλο Ενωμένοι για τον τερματισμό της βίας κατά των γυναικών', ας δραστηριοποιηθούμε τις 16 ημέρες εκστρατείας από σήμερα 25η Νοεμβρίου (Παγκόσμια Ημέρα εναντίον της βίας κατά των γυναικών) ως την 10η Δεκεμβρίου (Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) για να υπογραμμίσουμε ότι η βία σε βάρος των γυναικών είναι κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Οι γυναίκες είναι το κλειδί για την πρόοδο και την ευημερία στον 21ο αιώνα. Όταν περιθωριοποιούνται και κακομεταχειρίζονται, η ανθρωπότητα δεν μπορεί να προοδεύσει. Όταν τους παραχωρούνται τα δικαιώματά τους και έχουν ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση, στην εργασία, στη συμμετοχή στην πολιτική ζωή, ανυψώνουν τις οικογένειες, τις κοινωνίες, τα έθνη τους.
www.trikorfonews.gr
Η βία δεν έχει χρώμα, κουλτούρα, χώρα, ήπειρο, κοινωνικό και οικονομικό status. Είναι μια μάστιγα που εξαπλώνεται ραγδαία σε όλον τον πλανήτη και που πλήττει, ιδιαίτερα, γυναίκες και ανήλικα κορίτσια ακόμα και μέσα στο ίδιο τους το σπίτι..
http://3gym-galats.att.sch.gr/files/studentspages/endovia/statistics.html
Κόκκινο,πάθος...ψέματα...κόκκινο,αίμα,πληγή.
Δεν ξέρω μπερδεύτηκα.
Σίγουρα πάντος κόκκινο,της πάει το κόκκινο
το χρησιμοποιεί αναλόγως.
Πότε πάθος,πότε πληγή.
Και εγώ έρμαιο στα χέρια της
στους κανόνες της.
Δίκαιοι και άδικοι μαζί.
Τί χρώμα έχει η αγάπη;
Τί χρώμα είναι αυτό που
όσο με ανέστησε άλλο
τόσο με πέθανε;
Τί χρώμα παραπλανητικό
είναι αυτό που στα δίχτυα
του μπλέκομαι συνέχεια
και δεν μπορώ να ξεφύγω;
Τί χρώμα έχει η αγάπη;
Νεφέλη Π.Ζ
Ακολουθούν και άλλοι αστυνομικοί το ίδιο παράδειγμα
Αναβρασμός στην ΕΛ.ΑΣ.
Δύο ακόμα αστυνομικοί που υπηρετούν στη Θεσσαλονίκη σύμφωνα με δημοσίευμα του ethnos.gr έχουν αρνηθεί και αυτοί να παραλάβουν τις νέες υπηρεσιακές ταυτότητες για θρησκευτικούς λόγους ακολουθώντας το παράδειγμα του συναδέλφου τους και αναμένουν να κινηθεί πειθαρχική δίωξη εναντίον τους, ενώ ένας τρίτος αποχώρησε οικειοθελώς από την ΕΛ.ΑΣ. πριν από έναν μήνα, υποστηρίζοντας πως το έκανε «για να μην υποστώ όσα υπέστη ο συνάδελφος στην Αθήνα, που παραπέμπεται με το ερώτημα της απόταξης για τον ίδιο λόγο» <----- http://greeknation.blogspot.com/2010/10/blog-post_9739.html
http://www.orthros.org/Greek/Eidiseis/E_Arnoumai2.php
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=41&nid=1231063083
Πριν λίγες μέρες έκανα μια συζήτηση με αγαπημένη φίλη σχετικά με την εξωσωματική γονιμοποίηση.Σε αυτές τις συζητήσεις η μια κουβέντα φέρνει την άλλη και φτάσαμε στο θέμα παρένθετης μητέρας,δωρεά σπέρματος,δωρεά ωαρίων κλπ.
Η λέξη δωρεά πίστευα πως σημαίνει δώρο,δωρίζω κάπως έτσι,έμαθα όμως πως η λέξη δωρεά δεν αποκλείει και τη λέξη πληρώνομαι ή πουλάω,εφόσον έμαθα πως για τα προαναθερθέντα πληρώνεσαι.Στο θέμα γονιμοποίησης γενετικής και συναφή είχα πάντα αρκετές απορίες και ηθικά διλήμματα.
Από τη μια σέβομαι την εξέλιξη της επιστήμης και την ελπίδα των γονιών που δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν.Για τους γονείς αυτούς είναι πραγματικά ένα θαύμα η απόκτηση ενός παιδιού κατά αυτό το τρόπο.Το κατανοώ και το σέβομαι.
Από την άλλη οι ηθικοί φραγμοί μου δημιουργούν απορίες.
Αρχίζω με το θέμα της παρένθετης μητέρας που σημαίνει πως μια άλλη γυναίκα θα κυοφορήσει ένα μωρό για εννέα μήνες και μόλις γεννηθεί θα δοθεί στους γονείς με τους οποίους έγινε η "συμφωνία".Η ψυχολογία μας λεει πως οι μήνες της κύησης και η εκεί ζωή του εμβρύου είναι πολύ σημαντικοί και ίσως συντελούν στην μετέπειτα ζωή μας,όταν λοιπόν το μωρό γεννηθεί και αποκοπεί από τη παρένθετη μητέρα έχει συνέπειες που υποσυνείδητα ενδεχομένως το απασχολήσουν στο μέλλον;Σε πολλές περιπτώσεις η παρένθετη μητέρα μπορεί να είναι άτομο του οικογενειακου περιβάλλοντος π.χ. η γιαγιά.Υπάρχουν επιπτώσεις στη ψυχολογία της εν λόγω γυναίκας μετέπειτα;Πώς αντιμετωπίζει το μωρό στη συνέχεια της ζωής;
Αλλά και στην άλλη περίπτωση που η παρένθετη μητέρα είναι μια άγνωστη γυναίκα η οποία μετά το τοκετό "εξαφανίζεται",έχει επιπτώσεις στη ψυχολογία και συνείδηση της;
Περνάω στο θέμα σπέρματος και ωαρίων.Δίνοντας κάποιος άνθρωπος το σπέρμα του ή το ωάριό αντίστοιχα,το παιδί στη πορεία της ζωής του εμφανίζει στοιχεία τα οποία δεν συμβαδίζουν με τους γονείς που το μεγαλώνουν;Να αναφέρω σε αυτό το σημείο πως έμαθα ότι οι ενδιαφερόμενοι γονείς επιλέγουν το ύψος του παιδιού,χρώμα μαλλιών,ματιών κλπ ώστε να αποφευχθούν "ατυχήματα" τύπου: Δύο μελαχρινοί γονείς να έχουν ένα κατάξανθο παιδί.Όλη αυτή η διαδικασία έχει κάποιες εγκεφαλικές,ψυχολογικές,οργανικές διαταραχές σε ένα παιδί μεγαλώνοντας;Έχει διασταυρωθεί αυτό;
Από την άλλη οι δότες που ναι μεν δεν γνωρίζουν αν το σπέρμα ή ωάριο χρησιμοποιήθηκε,έχουν άραγε το προβληματισμό άν κάπου εκεί έξω υπάρχει ένα παιδί "κομμάτι" τους;
Και περνάω στην πιο ακραία απορία μου.Άν υποθέσουμε πως με το σπέρμα κάποιου δότη γεννήθηκε ένα παιδί.Το παιδί αυτό ας πούμε πως είναι αγόρι και μια στο εκατομμύριο γνωρίζει ένα κορίτσι το οποίο είναι κόρη του δότη.Κάνουνε μαζί παιδιά,θα γεννηθούν υγιή;Θα έχουν διαπράξει αιμομιξία ερήμιν τους;
Και πάμε στην άλλη πλευρά.Τα ορφανοτροφεία είναι γεμάτα.Όταν ρώτησα γιατί δεν υιοθετούν ένα παιδάκι η απάντηση που πήρα ήταν πως και αυτό,η υιοθεσία,είναι ρίσκο γιατί δεν ξέρεις από ποιούς και τί γονείς προέρχεται το παιδί.Τη νομική διαδικασία δεν την αναφέρω καθόλου,αφού όλοι γνωρίζουμε τις δυσκολίες.
Αντιλαμβάνομαι πως η επιστήμη σαφώς για τις παραπάνω διαδικασίες λειτουργεί με συγκεκριμένους ελέγχους και σε καμμία περίπτωση δεν θέλω να εννοηθεί πως κατηγορώ.Είναι καθαρά κάποιες δικές μου απορίες και διλήμματα τα οποία απλά αναφέρω ευελπιστώντας να έχω απάντηση έστω σε κάποιες από αυτές.
Σεβαστή επίσης και κατανοητή η προσπάθεια των άτεκνων ζευγαριών και σε καμμία περίπτωση δεν θέλω επίσης να εννοηθεί πως κάνω το δικηγόρο του διαβόλου.
Μπορεί η γενετική να συμβαδίσει με την ηθική;
Νεφέλη Π.Ζ.
(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")
Νεφέλη Π.Ζ.
(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")
Εμένα πολλά...τρυφερά,αθώα χρόνια,γεμάτα όνειρα!!!
Και τόσα ακόμα.... Νιλς Χολγκερσον,Παραμυθάς,Στρουμφάκια κ.α.
Τί και αν είμαι 37;! Ε; Το παιδικό κομμάτι της ψυχής μου,παραμένει πάντα αναλοίωτο στο πέρασμα του χρόνου!!!
Τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα tango
κι ένα άγγιγμά σου κάτω από το τραπέζι
................................................................
Τα λεφτά μου όλα δίνω για μια ζημιά
που θα κάνει άνω κάτω την λογική σου
..............................................................
Εαρινή Ισημερία σήμερα! Γιορτάζουμε την Άνοιξη!!!
Εσύ με ξέρεις πιο πολύ απ' όλους στη ζωή μου
Τα μαγικά ταξίδια μου τα έκανες και εσύ
.........................................................................
Σου λεω με ξέρεις πιο πολύ απ' όλους στη ζωή μου
Για σένα είναι πάντα απλό να ψάξεις να με βρεις
.............................................................................
Και αν λείπει το άλλο σου μισό
μισός μένεις και εσύ
Είναι η δεύτερη αναφορά που κάνω εδώ μέσα στο μικρό Πρίγκιπα και ίσως υπάρξη και τρίτη και τέταρτη και...και..και..γιατί το μικρό Πρίγκιπα δεν το χωρταίνω με τίποτα!Είναι το αγαπημένο μου,τόσο αγαπημένο πια που συγκινούμαι με οτιδίποτε αναφέρετε σ' αυτό το αριστούργημα.Είναι το μοναδικό παραμυθένιο δημιούργημα που με κάνει να νιώθω πιο παιδί και απ' τα παιδιά!
μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου
κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου
Είναι όμορφο να νιώθεις την ανάγκη να πεις ευχαριστώ.Είναι ένα συναίσθημα μεγαλειώδη που φτιάχτηκε για να εκφράζετε και να γεμίζει η ψυχή!
Για να φτάσουμε στην ανάγκη αυτής της έκφρασης,σημαίνει πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι!
Έχω ανάγκη,επιθυμία αν θέλετε,να εκφράσω αυτό το συναίσθημα προς όλους εσάς,τους ορατούς "αόρατους" φίλους μου!Εκείνους που αξιώθηκα να γνωρίσω από κοντά,μα και τους υπόλοιπους,που ίσως τους γνώρισα καλύτερα από τους πρώτους αφού με εμπιστεύθηκαν να δω τον εσωτερικό τους κόσμο.
Όλους εσάς που χρόνια τώρα με στηρίζετε,με δεχόσαστε και με ανεχόσαστε.
Όλους εσάς που με εμπιστευθήκατε και μου ανοίξατε τη ψυχή σας.Όπως σας την άνοιξα και εγώ και που όλοι μαζί συνταξιδιώτες,συνεχίζουμε ετούτο το ταξίδι χωρίς σταματημό.Ταξιδεύουμαι πότε με φουρτούνα και κύματα μεγάλα και πότε με γαλήνη και νηνεμία.Μα όλα τα ταξίδια δικά μας είναι και τ' αγαπάμε!
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω έναν έναν ξεχωριστά,μιας και ο καθένας σας είναι ξεχωριστός,μα είσαστε πολλοί και δεν θέλω κανέναν να ξεχάσω.Ο καθένας από εσάς και ένας συνδετικός κρίκος που συνετέλεσε στην ολοκλήρωση της αλυσίδας.
Σας αφιερώνω το τραγούδι της Χαρούλας Αλεξίου που το βρήκα χάρη στη γλυκιά μας Ελενίτσα και στο άκουσμα του πλημμύρησα συναισθήματα για όλους εσάς! Συνεχίζω μετά την Ελενίτσα τις ευχαριστίες,να γίνει κύκλος αγάπης!
Σας ευχαριστώ από καρδιάς για όλα όσα μου δώσατε,να είσαστε πάντα καλά!!!
Οι δικοί μου ξένοι οι πιο μακρινοί
Είναι αυτοί που ζουν κοντά μου
........................................
Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός
Μέσ στην άγνωστη ψυχή του
......................................
Οι δικοί μου ξένοι είν οι αγαπημένοι...
Οι δικοί μου ανθρώποι ζούνε μακριά
Κι από μακριά αγαπάνε
Έτσι μεγαλώνει ο κόσμος κι η καρδιά
Και θυμόμαστε όπου πάμε
Ξεκινώντας μια προσωπική έρευνα,για ένα κείμενό μου σχετικά με τη διαφορετικότητα κάποιων ανθρώπων και σε συνδυασμό με κάποιο προσωπικό μου βίωμα,που θα ήθελα κάποτε να τολμήσω να μοιραστώ μαζί σας,εκφράζω από ψυχής πως.... υπάρχουν άγγελοι!!!
Αφιερωμένο στους επίγειους αγγέλους,που με μεγάλο τίμημα και συναισθηματικό φορτίο,συνεχίζουν ακόμα το έργο τους!
Είναι περιττό να κλαίς για το χθες-το χθες έχει τελειώσει.Το συγχωρώ το παρελθόν μου.Συγχωρώ τους ανθρώπους που με πλήγωσαν.Δε θέλω να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου κατηγορώντας και δείχνοντας με το δάχτυλο.Έχω βαρεθεί τόσο πολύ ν' ακούω τους ανθρώπους να αναμασάνε το τι τους έκαναν οι γονείς τους.Ξέρετε τι σας έκαναν οι γονείς σας; Ό,τι καλύτερο ήξεραν. Ό,τι καλύτερο μπορούσαν,σε πολλές περιπτώσεις το μοναδικό πράγμα που ήξεραν.Κανείς δεν ξεκίνησε κακόβουλα να κάνει κακό στα παιδιά του,εκτός και αν ήταν ψυχωσικός.
Μπορείς να συγχωρήσεις;Μπορείς να ξεχάσεις;Μπορείς να πεις "δεν πειράζει, άνθρωποι είναι και αυτοί;" και να τους αγκαλιάσεις; Μετά αγκάλιασε τον ίδιο σου τον ευατό.Ανακάλυψε ξανά ότι είσαι ιδιαίτερος,μοναδικός....Αγκάλιασε τον παλιό καλό σου φίλο!Υπάρχει αυτό που είσαι τώρα και άλλο ένα άπειρο κομμάτι να αναζητήσεις και να ανακαλύψεις.Μην ξοδεύεις τον καιρό σου κλαίγοντας!Συγχώρα τους άλλους!Συγχώρα τον ευατό σου!Δέξου την ευθύνη για την ίδια τη ζωή σου!Αν περάσεις τη ζωή σου με το να σκέφτεσαι το χθες,θα χάσεις αυτό που συμβαίνει τώρα.Η πραγματική πραγματικότητα είναι να είσαι εδώ,στο τώρα!
Από το βιβλίο του Λεό Μπουσκαλιά "Να ζεις,ν' αγαπάς και να μαθαίνεις"
Ανθρωπιστικές επιστήμες-Ψυχολογία συμπεριφοράς
Αφιερωμένο στην αδερφική μου φίλη που τελευταία δοκιμάζεται πολύ μέσα της.
Θα είμαι πάντα δίπλα σου,ελπίζοντας πως μαζί θα καταφέρουμε να σπάσεις τα φράγματα και ν φτιάξεις γέφυρες!
Δεν κλαίω για σένα και για κανένα
δε θέλω να 'ρθεις
Καλά είμαι εδώ
δεν κλαίω για σένα και για κανένα
Κλαίω για μένα που σ' αγαπώ!!!
Καλό μήνα σε όλους μας!
Καλημέρα!!
ME TUGE TUGAVA
Στίχοι: Ελένη Βιτάλη
Μουσική: Βασίλης Παϊτέρης
Πρώτη εκτέλεση: Νότης Σφακιανάκης & Βασίλης Παϊτέρης
Ame gaimaga sas amen bun, tuman me da tut
(αγαπήσαμε ο ένας τον άλλο, εγώ εσένα και συ εμένα)
Ame gaimaga sas amen bun, tuman me da tut
(αγαπήσαμε ο ένας τον άλλο, εγώ εσένα και συ εμένα)
sostar me klanman pesun de les saoglu
(γιατί με άφησες και μου έδωσες τέτοιο πόνο)
dukan pun mage tanamek mak korgoru
(έσυ με πόνεσες και με αφήσες μόνο)
Ame gaimaga sas ame en diou nake in di klan
(αγαπήσαμε ο ένας τον άλλο, μέρα και νύχτα)
Ame gaimaga sas ame provlan
(αγαπήσαμε ο ένας τον άλλο μέχρι δακρύων)
Me tuge tugava me tuge rova
(Πονάω για σένα, κλαίω για σένα)
Me tuge na svapan me tuge neran
(Έχω αρρωστήσει για σένα, για σένα θα πεθάνω)
Θα το ταξιδέψω το κορμί, ναι το κορμί
Θα την ταξιδέψω τη ψυχή, ναι τη ψυχή
μαζί με σένα χωρίς ντροπή
μαζί με σένα και όπου βγει
Για κρεβάτι ζεστό χώμα
για σεντόνι ουρανό
δυο κορμιά σε ένα σώμα σου χαρίζω τον Θεό
Για αγάπη ζεστό χώμα
για σεντόνι ουρανό
δυο κορμιά σε ένα σώμα σου χαρίζω τον Θεό
Θα το ταξιδέψω το κορμί, ναι το κορμί
θα την ταξιδέψω τη ψυχή, ναι τη ψυχή
ναι και όπου βγει !!!!
Θα το ταξιδέψω το κορμί, ναι το κορμί
Θα την ταξιδέψω τη ψυχή, ναι τη ψυχή
μαζί με σένα χωρίς ντροπή
μαζί με σένα και όπου βγει !!!!!!
«Πήγαινε να δεις τα τριαντάφυλλα», είπε η αλεπού...
Ο μικρός πρίγκιπας έφυγε να δει ακόμη μια φορά τα τριαντάφυλλα. «Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο», είπε... «Είστε όμορφα, αλλά κενά... Αν κάποιος τυχαίος περαστικός έβλεπε το τριαντάφυλλό μου, θα νόμιζε ότι σας μοιάζει. Εκείνο όμως είναι πολύ πιο σημαντικό από όλα σας, γιατί είναι το τριαντάφυλλο που έχω εγώ ποτίσει. Γιατί είναι το λουλούδι που προστάτεψα. Γιατί έχω σκοτώσει τα σκουλήκια του, γιατί είναι το τριαντάφυλλο που έχω ακούσει να παραπονιέται, να καμαρώνει ή να σιωπά. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου το καλύτερο απ' όλα.
«Βλέπεις μόνο με την καρδιά» είπε η αλεπού...
~Αντίο,είπε η αλεπού.
Και να το μυστικό μου.
Είναι πολύ απλό:
δε βλέπεις σωστά
παρά με την καρδιά.
Την ουσία
δεν τη βλέπουν
τα μάτια.
~Την ουσία
δεν τη βλέπουν
τα μάτια,
ξανάπε ο μικρός
πρίγκιπας,
για να το θυμάται.
~Είν'ο καιρός
που έχασες
για το τριαντάφυλλό σου,
που το κάνει να 'χει
τόση σημασία.
~Είν'ο καιρός που έχασα
για το τριαντάφυλλό μου,
είπε ο μικρός πρίγκιπας,
για να το θυμάται.
~Οι άνθρωποι ξέχασαν
αυτή την αλήθεια,
είπε η αλεπού.
~Μα εσύ δεν πρέπει
να την ξεχάσεις.
Γίνεσαι για πάντα
υπεύθυνος
για ό,τι έχεις
εξημερώσει.
Είσαι υπεύθυνος
για το τριαντάφυλλό σου.
~Είμαι υπεύθυνος
για το τριαντάφυλλό μου,
ξανάπε
ο μικρός πρίγκιπας,
για να το θυμάται...
Antoine de Saint-Exupery
Είναι από εκείνα τα μυθιστορήματα που όσο μεγαλώνω τόσο δένομαι μαζί τους.
Είναι πολύ απλό:
δε βλέπεις σωστά
παρά με την καρδιά.
Την ουσία
δεν τη βλέπουν
τα μάτια.
....................
Γίνεσαι για πάντα
υπεύθυνος
για ό,τι έχεις
εξημερώσει.
Ας το επαναλαμβάνουμαι συνέχεια και εμείς,όπως ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμόμαστε....Μην χάσουμε την ουσία!!!!
Δεν έχω άλλη υπομονή
δεν έχω που να ταξιδέψω
μου περισσεύει μια ζωή
δεν έχω που να την ξοδέψω
χειμώνιασε και μ' άφησες απ' έξω
Με χάδια πρόστυχα φτηνά
εγώ δεν πρόλαβα να παίξω
πάνω σου μόνο μια φορά
σαν δάκρυ πρόλαβα να τρέξω
χειμώνιασε και μ΄άφησες απ' έξω
Αγάπες έρχονται και πάνε
παίζουν μαζί μας σαν παιδιά
αγάπες που μας ξεπερνάνε
κι ύστερα γίνονται πουλιά
έλα, απόψε βάλε τα καλά σου
έλα, απόψε ντύσου γιορτινά
έλα, έλα και πάρε με κοντά σου
έλα, και μη με δώσεις πουθενά
Δεν έχω άλλη υπομονή
δεν έχω δρόμο να διαλέξω
μέσα μου ουρλιάζει μια φωνή
χωρίς εσένα πως ν' αντέξω
χειμώνιασε και μ' άφησες απ' έξω
έλα, έλα και πάρε με κοντά σου
έλα, και μη με δώσεις πουθενά!!!
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ με πόσες αγρύπνιες συντήρησα τη ζωή μου...
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ πως από τότε που έγραψα τον πρώτο μου στίχο,ξέρω πως δεν θα πεθάνω ποτέ,αλλά πεθαίνω κάθε μέρα...
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ πως είδα τους αγγέλους στη γη να περπατάνε.
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ τον πόνο που ένιωσα στη δεύτερη γέννησή μου,τότε που γεννήθηκε η Νεφέλη... και ανακάλυψα την πραγματικότητα της ύπαρξης μου.
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ πως θυσιάζω συστηματικά και συνειδητά την προσωπική μου ευχαρίστηση
για χάρη ενός σκοπού.
Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν για την αγάπη και άλλα τόσα έγιναν για χάρη της.Ψυχές που πληγώθηκαν,ψυχές που γιατρεύτηκαν.Ανύψωση και κατάβαση.Γέννηση και θάνατος.
Ίσως είχαμε αποφύγει όλες αυτές τις αντιθέσεις συναισθημάτων αν γνωρίζαμε τι είναι η αγάπη,η αληθινή αγάπη.
Έλα, κάθησε δίπλα μου,έλα να σου μιλήσω για την αγάπη αγάπη μου.
Η αληθινή αγάπη είναι εκείνη που προσφέρεις,που θυσιάζεσαι..είναι εκείνη που κάνεις όλα αυτά και άλλα τόσα χωρίς να περιμένεις τίποτα απολύτος.
Υπάρχουν πολλές μορφές αγάπης,ερωτική,φιλική,συγγενική,ανθρώπινη...όλες όμως οι μορφές,πονάνε εξίσου.Για να μην πονάνε 'η τουλάχιστον να είναι όσο πιο ανώδυνες γίνεται,θα πρέπει να κατανοήσεις την έννοια της αληθινής αγάπης.
Καταρχήν όταν αγαπάς αληθινά δεν απαιτείς ν' αλλάξεις τίποτα από τον άλλον,τον δέχεσαι όπως είναι,ατελή...άλλωστε και εσύ ατελής είσαι και εγώ και όλοι μας,πως απαιτείς;Αφού λες αγαπάς....Σκέψου λίγο.Αγαπάς αυτό που θέλεις ν' αλλάξεις,πως γίνεται;Μα για αυτό δεν το αγάπησες;Για αυτό που είναι;Γιατί στη πορεία απαιτείς άλλα;Μήπως τελικά εμείς οι άνθρωποι ακόμα και την αγάπη την βιώνουμε εγωιστικά;
Όταν αγαπάς αληθινά δεν καταπιέζεις,δεν επιβάλεσαι,την αγάπη σου τη δείχνεις με το να δώσεις τη συμβουλή σου,να ενδιαφερθείς,να συζητήσεις με τον άλλον και όχι με το να μην σέβεσαι την ελευθερία του ατόμου.
Εμείς οι άνθρωποι κάνουμε ακριβώς το αντίθετο τις περισσότερες φορές.Αγαπάμε εγωιστικά φροντίζοντας να ικανοποιούμαι το εγώ μας,τις ανάγκες μας,τις επιθυμίες μας λες και ο άλλος είναι αντικείμενο,παιχνίδι μας και το μόνο που καταφέρνουμε στο τέλος είναι να δημιουργούμε πονεμένες ψυχές.
Η αγάπη, η αληθινή αγάπη είναι ελευθερία,σεβασμός,ανιδιοτέλεια.Και έπειτα πως να στεναχωρήσεις αυτόν που αγαπάς;Θέλεις μόνο το καλύτερο για την ψυχή του,δεν σε νοιάζει τι θα πάρεις αλλά έχεις την ανάγκη μόνο να δώσεις.Αγαπάς αληθινά μόνο όταν θέλεις να βλέπεις γύρω σου χαμόγελο και ευτυχισμένες ψυχές.
Η αληθινή αγάπη μέσα στη ψυχή ενός ανθρώπου είναι μια τεράστεια αγκαλιά που χωράει όλους και τους δέχεται όπως είναι,μια αγκαλιά που δείχνει σε αυτούς που αγαπάς πως είσαι πάντα δίπλα τους.Νιώσε την ουσία της αληθινής αγάπης αγάπη μου,μόνο τότε θα δεις το μεγαλείο που κρύβει η ύπαρξη της αγάπης!
Μας λένε τρελούς, επαναστάτες, φασαριόζους. Δεν ταιριάζουμε στους νόμους τους, γιατί πολύ απλά εμείς δεν έχουμε νόμους. Μας προκαλούν άγχος οι οριζόντιες ρίγες και ψάχνουμε πάντα για γωνίες, μόνο εκεί νιώθουμε ασφάλεια.Είμαστε ήρωες του ευατού μας και βλέπουμε πέρα από τον ορίζοντα.Δικά μας είναι μόνο τα ονειρά μας και από κανενός το μερτικό δεν κλέβουμε.
Μας λένε αλλιώτικους, διαφορετικούς, γιατί μιλάμε με αλήθειες. Έχουμε το θάρρος να γελάμε με τους ευατούς μας,γνωρίζουμε την ανοησία της νόησης και ξέρουμε κάθε στιγμή την παρουσία του θανάτου.Μάθαμε πια το μέσα μας και δεν ζηλεύουμε το έξω σας.
Μας λένε τρελούς γιατί πετάμε λουλούδια και γιατί όλα τα μετράμε με τη καρδιά, έχουμε ιδέες και συνεχίζουμε να αγναντεύουμε τη θάλασσα.
Και εσείς οι "άλλοι" οι "γνωστικοί" μας αμφισβητήτε, τα βάζετε μαζί μας, ασχολίστε μαζί μας. Παραδεχτήτε το ... ποτέ δεν θα καταφέρετε να μας αγνοήσετε ...γιατί μέσα από τη φασαρία μας αλλάζουμε τα πράγματα!
Να είχα λέει δύναμη, τόση δύναμη, να σας κάνω όλους ευτυχισμένους, να εξαγνίσω την ψυχή σας και να σας δείξω τον ήλιο.
Να σας μάθω πως τα πράγματα είναι μαγικά,αρκεί να τα αγγίξεις με τη σκέψη σου και αμέσως
μπαίνουν στη ροή της ζωής σου.
Να σας μάθω πως να βλέπετε έναν παράδεισο σ΄ένα αγριολούλουδο,φως μες στο σκοτάδι,το ουράνιο
τόξο μετά τη βροχή.
Να νιώσετε ελεύθεροι, να μην φοβόσαστε να κάνετε λάθη αλλά και να μην φοβόσαστε να παραδεχόσαστε τα λάθη σας.
Μην χάνεται καιρό με το να δίνεται συμβουλές στους άλλους, συμβουλέψτε εσάς και μάθετε να αντιμετωπίζεται τα πάντα.
Να σας μάθω να τολμάτε να αλλάξετε τα πράγματα,χωρίς να σας τρομάζει το κατεστημένο.
Να χαμογελάτε σε εκείνους που πονάνε,γιατί κανείς δεν έχει περισσότερο ανάγκη ένα
χαμόγελο, από εκείνον που πονά.
Να σας μάθω να εκτιμάτε τη στιγμή, την κάθε στιγμή, ίσως χάνεται κάτι σπουδαίο.
Αξιοποιήστε ότι έχετε.
Να είχα λέει δύναμη, τόση δύναμη, να σας κάνω όλους ευτυχισμένους!!!
Ταξιδεύω στις σκέψεις σου,συνέχεια,ακούραστα,είναι πολλές και σε μπερδεύουν%20%C3%A1%C3%B0%C3%BC%2027201yp12wh8vum.gif)
πονάς...που να πιαστείς;...Μη φοβάσαι,απαλύνω τον πόνο σου, ξέρω τι θέλεις,ξέρω πόσο φοβάσαι
να πάρεις αυτό που θέλεις...Μη φοβάσαι,εγώ θα διορθώσω το δρόμο σου και θα τα καταφέρεις.
Σου τραγουδάω κάθε μέρα,όλη μέρα και τη νύχτα γίνομαι άνεμος..και σε φτάνω,σε αγγίζω, δίνοντάς σου όλα όσα χρειάζεσαι για να συνεχίσεις.
Κλείσε τα μάτια σου,τέντωσε το κορμί σου,άφησε το παιδικό κομμάτι σου ελεύθερο,νιώσε με...
είμαι το απαλό αεράκι που νιώθεις διάχυτο στο δωματιό σου,ήρθα να σου δώσω δύναμη και απόψε...
Κλαίς;...διακρίνω την υγρασία στο προσωπό σου...κλάψε,μη νιώθεις τύψεις...κλάψε,βγάλε όλο το πόνο από μέσα σου,όλη την αδικία που σου χρεώσανε...Κλάψε σου λέω,μη ντρέπεσαι από μένα,άλλωστε σ' έχω δει πολλές φορές να κλαίς...
Πεσ' μου φοβάσαι; Να μην φοβάσαι,εγώ είμαι εδώ,όλα θα φτιάξουν και θα γίνουν καλύτερα από πριν,ναι αλήθεια σου λέω.Θα έρθει η ώρα που τα τριαντάφυλλα θα τα βλέπεις πιο κόκκινα και ζωηρά,τη θάλασσα πιο γαλάζια και γαλήνια,η φουρτούνα πέρασε,ο ήλιος στα μάτια σου θα φαντάζει πιο ζεστός...αλήθεια σου λέω...να δες στον καθρέφτη,ήδη χαμογέλασες...
Σήκω,η ζωή σε περιμένει και σου αξίζει να τη ζήσεις...μη φοβάσαι,εγώ είμαι εδώ!
Οι μεγάλες αγάπες έρχονται στη ζωή μας χωρίς συστάσεις, χωρίς ταυτότητα. Είναι εκείνο το απίστευτο συναίσθημα της βεβαιότητας που σου παρέχουν απλόχερα.
Οι μεγάλες αγάπες δεν λένε πολλά λόγια, στέκουν δίπλα σου αμίλητες κάνοντας το έργο τους πράξη.
Σου δίνονται ολόψυχα. Τις ξευτηλήζεις, τις ταπεινώνεις, χάνουν την υπόστασή τους και όμως μένουν εκεί. Έχουν αντίπαλο το μίσος των ανθρώπων, ντρέπονται πονάνε ματώνουν και όμως μένουν εκεί.
Οι μεγάλες αγάπες δεν έχουν νικητές και ηττημένους. Σαν διάττοντες αστέρες χάνονται και ξαναβρίσκονται, μια ιδιότητα που οι μεγάλες αγάπες έχουν.
Στέκουν ανίκητες, δεν μετανιώνουν ποτέ, σου χαρίζουν το καλύτερο κομμάτι της ψυχής τους, το είναι τους όλο.
Οι μεγάλες αγάπες είναι αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου και πάντα επίκαιρες στην ψυχή σου. Όσο και αν εξελίσσεσαι σαν άνθρωπος εκείνες είναι πάντα εκεί, μέσα σου να σε συντροφεύουν σε κάθε βήμα. Σου κάνουν παρέα στα δύσκολα, σου δημιουργούνε όνειρα, δεν σταματάνε ποτέ, δεν πεθαίνουν ποτέ. Είναι εκείνη η φλόγα που επίμονα τρεμοπαίζει στο σκοτάδι της ψυχής σου. Είναι εκείνο το χαμόγελο που σχηματίζεται στα χείλη σου στη θύμησή τους. Είναι το βορεινό αστέρι στον ουρανό, τις νύχτες της μοναξιάς σου. Είναι το δάκρυ που θα κυλήσει στην προσφώνηση ενός ονόματος. Είναι το χάραμα που θα σε βρει ξενυχτιστησμένο μ' ένα τσιγάρο στα χείλη, με μάτια κομμένα και με κορμί κουρελιασμένο. Είναι το τραγούδι που θα ακούσεις και οι στίχοι του άλλοτε θα σε κάνουν να χαμογελάσεις και άλλοτε να δακρύσεις.
Οι μεγάλες αγάπες είναι πόνος, δύναμη, αλήθεια, πάθος.
Οι μεγάλες αγάπες είναι ανίκητες!
Νεφέλη Π.Ζ.
(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")
Τις νύχτες που δε μ'αφηνε η απόσταση να σε αγγίξω.. έκλεβα χρώμα απ'το φεγγάρι και σου έγραφα μηνύματα.Πόσο μετάνιωσα που δεν σ' έκλεψα να φύγουμε μακρυά,πιο μακρυά κι απ΄ το αύριο...
Πόσο λυπάμαι για το χρόνο που χάνουμε. Κρύβομαι μέσα σου.. Θέλω τόσα να σου πω,να σου γράψω...
Κάπου θα υπάρχω, να δακρύζω στα βουβά,κάπου στα σύννεφα το πνεύμα μου θα έχω.Είσαι το όνειρο που βλέπω κάθε μέρα!Είσαι ο θάνατος που θα με πάρει μια μέρα! Είσαι το φώς που με βοηθάει να σε δω!
Αλλά .... δεν είσαι εδώ...
Γελάω δυνατά, πολύ δυνατά. Μιλάω επίσης δυνατά και λέω πάντα αυτό που νιώθω.Φέρομαι στον καθένα όπως μου φέρεται και αγαπώ τον καθένα περισσότερο απ' ότι αξίζει.. Λάθος... και τί σας νοιάζει; Λατρεύω τη συγγραφή, το διάβασμα, τη μουσική.Δεν γουστάρω να βγαίνω το Σάββατο μόνο και μόνο επειδή είναι Σάββατο... Θέλω να βγαίνω όποτε το ζητάει η ψυχή μου, στης τέσσερις το ξημέρωμα, έτσι μ' αρέσει. Μου τη σπάει το καλοκαιρινό μπάνιο την Κυριακή. Είναι Κυριακή, δεν θα πας θάλασσα... ΟΧΙ δεν θα πάω γιατί ακριβως είναι Κυριακή και σιχαίνομαι να κάνω ότι κάνει η μάζα. Φοράω αλυσίδα στο δεξί πόδι και δαχτυλιδάκι στο αριστερό μεσσαίο δάχτυλο του ποδιού, έχω επίσης κάνει αρκετές τρύπες στα αυτιά μου..μα είσαι μάνα!!!...Και; Δεν με εμπόδισε να δώσω στα παιδιά μου αξίες και σωστή συμπεριφορά, αρα τί σας νοιάζει;
Μα πως, τί θα πει ο κόσμος;
Κόσμος; Ποιός κόσμος; Ο κόσμος που κάνει τα πάντα απο συμφέρον και όχι γιατί θέλει; Ο κλισαρισμένος κόσμος;Και στη τελική ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έχει τόση σημασία για τον κόσμο το τί κάνω εγω; Τί κερδίζουν δηλαδή; Οκ έμαθαν πως κάνω αυτό το άλλο...και; τους κάνει καλύτερους, τους χρησιμεύει κάτι στη ζωή τους;
Δεν γουστάρω να μου φέρονται πισώπλατα, ότι είναι στα ίσα, δεν το κάνετε αρα γιατί να συμφωνώ μαζί σας; Γιατί να χαθώ στο δήθεν; Μόνο και μόνο για να είμαι στη μάζα; Το είπαμε αυτό, δεν γουστάρω τη μάζα. Έχω άποψη, ξέρω τί θέλω και ότι κάνω ξέρω γιατί το κάνω.
Επίσκεψη σε σπίτια φιλικά-συγγενικά... Τί θα πιείς; Ενα νεράκι, ευχαριστώ δεν πίνω... Μα πως θα πιείς, με προσβάλεις... Πως σε προσβάλλω δηλαδή; Αφού είμαι σπίτι σου, ήρθα για σένα, να με δεις να σε δω, πρέπει ντε και καλά να πιώ; Αλλιώς δηλαδή δεν πιάνεται ότι σε σέβομαι;...Ε ρε κολλήματα!!! Και πολύ σειρά ρε παιδί μου...Ήρθες θα έρθω, δεν ήρθες δεν έρχομαι και πόσες φορές ήρθες για να έρθω και εγώ άλλες τόσες...πω πω τα νεύρα μου!!!
Εδώ δηλαδή μιλάμε για καθαρή ανταλαγή τί φιλίες και μαλακίες μου λέτε;Και μετά βγαίνω εγώ η αντιδραστικιά, η παράλογη...μα να μην τα πω; Να μην φωνάξω; Να υπομείνω και άλλο αυτό το θέατρο; Γιατί; για να είμαι μαζί σας; σ' αυτό που εσείς κολήσατε;Καταλάβετετο, δεν γουστάρω άλλο πάρε δώσε!!! Να δώσει κανείς χωρίς να πάρει υπάρχει;...Αν υπάρχει οκ τότε ίσως καταλαγιάσει και εμένα η φωνή μου.Ίσως σας δεχτώ και με δεχτήτε, αλλά για την ώρα ανήκουμε σε διαφορετικούς κόσμους για να μην πω πλανήτες!!!
Αυτή είμαι, αληθινή και εσείς τις αλήθειες τις φοβόσαστε, βολευτήκατε στο ψεύτικο και για να έχετε και καθαρή συνήδηση άτομα σαν εμένα τα βγάζετε και προβληματικά, με τον τρόπο σας βέβαια...
Αυτή είμαι, γουστάρω να είμαι εγώ μα δεν τολμώ...εκεί την πατάω...είστε βλέπεις οι πολλοί...
Α ρε γαμοκοινωνία με τα πρέπει σου, πότε θα κινηθούμαι ελεύθεροι εγώ και οι ομοιοί μου!!!
Μάλλον σε καμιά άλλη ζωή γιατί σ' αυτήν μας στέλνετε σε ψυχολόγους και ειδικούς. Είπαμε είστε οι πολλοί!!!
Νεφέλη Π.Ζ.
(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")
Καιρό τώρα έπαψα να ζω μόνη. Με το έτσι θέλω εγκαταστάθηκε στο κεφάλι μου, ένα κτήνος. Το μισώ, το σιχαίνομαι. Κάνει τα πάντα και καταφέρνει να ελέγχει το κεφάλι μου. Απλώνεται εκεί μέσα, γεμάτο ικανοποίηση που τα καταφέρνει. Δεν αφήνει τίποτα ανέγγιχτο. Σαν ιστός αράχνης απλώνεται και περικλύει κάθε αγγείο, κάθε μυς, του κεφαλιού μου. Όταν το κτήνος είναι ήρεμο, είναι επιεικής μαζί μου. Αγγίζει το κεφάλι μου ίσα που να με κάνει να μην ξεχνάω την παρουσία του. Όταν όμως δει πως το ξέχασα για λίγο και πάω να ζήσω, θυμώνει, εξαγριώνεται και τότε γίνεται επιθετικό για να μου θυμίσει την παρουσία του. Χάνω τον έλεγχο, ανήκω στο κτήνος. Οι εντολές που παίρνω είναι να μείνω ακίνητη, μην σαλέψω καθόλου. Χιλιάδες βελόνες κατακλύζουν κάθε αρτηρία του σώματος μου, το κεφάλι μου μοιρασμένο σε δυο πεδία μάχης. Παλεύουν δυο κόσμοι, οι διάβολοι και οι άγγελοι, το καλό και το κακό, η λογική και το ανεξήγητο και εγώ εκεί να παλεύω να σκοτώσω το κτήνος με όση δύναμη μου έχει απομείνει. Δεν με αφήνει να γράψω, πιέζει το κεφάλι μου δυνατά, προσπαθεί να μπλοκάρει τις σκέψεις μου, μα εγώ προσπαθώ, γράφω, γρήγορα να προλάβω πριν εξαγριωθεί περισσότερο. Δεν το φοβάμαι πια, είμαστε χρόνια συγκάτοικοι και έμαθα τα παιχνίδια του. Σαν δει πως δεν το βάζω κάτω αποχωρεί για λίγο, πολύ λίγο όμως. Και τότε αισθάνομαι επιτέλους την αγαλλίαση, ξαναθυμάμαι εμένα και αυτό που λέγεται ζωή. Αρχίζω πάλι απ'; την αρχή πιστεύοντας στα θαύματα και τότε, πάνω στη χαρά μου, πάνω στη πίστη μου για ζωή, επιστρέφει. Το κτήνος, δυναμικό, ανυπέρβλητο, γελώντας σαρκαστικά μαζί μου, βυθίζοντας με στην άβυσσο ξανά και ξανά. Απλώνει τα πελώρια χέρια του πιάνοντας έτσι όλα τα αγγεία του κεφαλιού μου και αυτά, κουρασμένα πια του παραδίδονται άλλωτε αμέσως, άλλωτε μετά από μάχη ωρών. Δεν ξέρω αν θα το νικήσω ποτέ, μα αν αυτό γίνει τότε θα σας γράψω λεπτομέρειες για την ιστορία του κτήνους. Μα τώρα δεν το κάνω, θα το δει και θα θυμώσει πιο πολύ. Αν πάλι δεν καταφέρω να το νικήσω, πράγμα που δεν πιστεύω, τότε ο καθένας θα φτιάξει μια δική του εικασία, ένα δικό του σενάριο για εμένα και το κτήνος. Αυτό βέβαια με νευριάζει, σιχαίνομαι το να λέει ο καθένας τα δικά του, χωρίς να έχει ιδέα για μια κατάσταση, μα δεν βαριέσαι όποιος και αν νικήσει απ'; τους δυο μας το μόνο σίγουρο είναι πως θα βγει ένα μήνυμα, φτάνει μόνο να φτάσει στους σωστούς παραλήπτες.
Νεφέλη Π.Ζ.
(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")
Θα γίνω όμοιά σας. Θα γίνω σαν όλους εσάς τους φυσιολογικούς. Θα ντύνομαι, θα γίνομαι όμορφη και θα περιφέρομαι ανάμεσά σας. Μες του κόσμου την ηλιθιότητα. Φαγητό, ποτό, βόλτες, επισκέψεις και κάργα δήθεν. Θα χαζογελάμε και θα κάνουμε επίδειξη ο καθένας για το τι έχει. Θα το παίζουμε και ξερόλες και θα είμαστε σε όλα οκ! Θα σαχλαμαρίζουμε αρκεί να περνάει ο καιρός. Αρκεί να είμαστε μέσα στο πλήθος. Θα σχολιάζουμε τον κάθε τάδε και όταν θα τον βλέπουμε θα του χαμογελάμε και θα του το παίζουμε φίλοι. Αρκεί να είμαστε μέσα στο πλήθος.
Χάνεστε μέσα σ' όλο αυτό το πανηγύρι γιατί φοβόσαστε να μείνετε μόνοι με τους ευατούς σας. Δεν πήρατε χαμπάρι πως ζείτε σε καλούπια και ακολουθείτε όλοι τον ίδιο ρυθμό. Μονόδρομος. Αυτό μάθατε, αυτό κάνατε.
Όπως όμως είπε και ο Λέων Μπλούμ: "Ελεύθερος άνθρωπος είναι αυτός που προχωράει τη σκέψη του άφοβα ως το τέλος" .... Και εγώ θα προχωρήσω μέχρι το τέλος. Θα συνεχίσω να εκπέμπω στη δική μου συχνότητα, μέσα από την αγάπη και τη δημιουργία. Μέσα από μονοπάτια που ποτέ δεν θα μπορέσετε να δείτε. Θα συνεχίσετε να με αμφισβητείτε. Θα συνεχίσετε να με περνάτε για άρρωστη και μαζί με εσάς θα συνεχίσω και εγώ, μόνη ίσως, αλλά στα δικά μου μονοπάτια, στις δικές μου αλήθειες. Γιατί πολύ σοφά είπε κάποιος: "Όταν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, οι άνθρωποι πρώτα θα σε αγνοούν, μετά θα σε κοροϊδεύουν, μετά θα σου επιτίθονται, μετά θα νικήσεις". Είμαι κάπου ανάμεσα στο κοροιδεύουν και επιτίθονται ... έχω δρόμο ακόμα ... μακρύ και δύσκολο. Μα χαλάλι, γιατί πιστεύω πως κάποτε θα δικαιωθώ, έστω και μετά θάνατο. Θα έρθει η στιγμή που κάποιοι θα πάρουν το μήνυμα, θα αναζητήσουν τις αλήθειες μου και θα βρουν μέσα από αυτές λύτρωση και παρηγοριά στον πόνο τους.
Υ.Γ. Το παραπάνω κείμενο αναφέρεται στους άνω των δεκαοχτώ και αυτό γιατί συνήθως μετά την ενηλικίωση μας χανόμαστε στα δήθεν και σε αυτά που μας σερβίρουν.
Νεφέλη Π.Ζ.
(απόσπασμα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της ψυχής μου")
Απόψε τέλειωσαν οι λέξεις,απόμεινε η ματιά να κουβεντιάζει με το φεγγάρι
Σαλπάρει η σκέψη,ταξίδι κόκκινο,επιθανάτια βήματα...μείνε μαζί μου
Καπετάνιος...σε λάθος ουρανό...
Ύπαρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει ευκαιρίες για να κάνουμε πράγματα
όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα
θα ήθελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ και ότι δεν θα σε ξεχάσω!
Έρωτα μου και μαχαίρι είσαι αόρατη πληγή
Βρίσκομαι στο κενό... αιωρούμαι, θέλω να φωνάξω πόσο μου λείπεις, αυτό γίνεται πόνος... είναι στιγμές που τα χέρια μου παγώνουν προσπαθώντας ν' αγγίξουν την εικόνα σου, τ μάτια βουρκώνουν, που οι μέρες έχουν χάσει λίγο απο το χρώμα σου.
ας έφτανα ως εκεί που ακόμα ζουν οι στιγμές μας... Σε βλέπω στον ύπνο μου, ξέρεις... ήμασταν κάπου μακριά, άγνωστο που, σε μια κατάσταση να θέλουμε να φύγουμε απο εκεί... κάτι μας ενοχλούσε, ξύπνησα απότομα... μια ηλιαχτίδα έφταιγε. Έχω ανάψει κεράκια, η μπαλκονόπορτα ανοιχτή και οι σκέψεις μου ταξιδεύουν εκεί. αραγε σκεφτόμαστε τα ίδια? Τα κεράκια τρεμοπαίζουν μα εγώ συνεχίζω να εμπιστεύομαι τις σκέψεις μου εκεί. Μην πιστεύεις εκείνους που λένε πως ο έρωτας δεν ζει, αυτοί να μην σε αφορούν, οι αγάπες δεν χάνονται. Ούτε τ' αστέρια χάνονται ποτέ,για αυτό μην χάσεις ούτε μια βραδιά ξαστεριάς. Ένα απο αυτά τ' αστέρια είμαι εγώ και ένα ακόμη είσαι εσύ, εκεί θα βρισκόμαστε πάντα και θα τα λέμε. Τ' αστέρια, ο συνδετικός μας κρίκος... Για πάντα!
Νεφέλη Π.Ζ
Ιωάννινα
Το προφίλ μου
Από μικρή μ' άρεσαν τα παραμύθια ήταν της μάνας μου η πιο γλυκιά συνήθεια,ύστερα πέρασε ο καιρός τα παραμύθια και έμεινα μόνη μες του κόσμου την αλήθεια
| Ιανουάριος 2012 | ||||||
| Κ | Δ | Τ | Τ | Π | Π | Σ |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | 31 | ||||
![386849[1]k.jpg](http://O-kosmos-ths-Nefelis.pblogs.gr/files/f/246331-386849[1]k.jpg)
http://lydia-tigria.blogspot.com/
![](/"http://O-kosmos-ths-Nefelis.pblogs.gr/files/f/243007-467903s4g9cdr3ck.gif/"){kind=link}
